Λυτρωμό δεν έχουμε

Το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διο­ρί­ζει κομ­μα­τι­κούς του φίλους, σε δημό­σιες θέσεις, ειδικά φτιαγ­μέ­νες για βόλεμα ημε­τέ­ρων, είναι ένα πρό­βλημα. Το γεγονός ότι για την πρα­κτική αυτή τον κατη­γο­ρούν οι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που όχι μόνο δημιούρ­γη­σαν επί τούτου αυτές τις θέσεις στο παρελ­θόν, αλλά τα στελέχη τους περι­μέ­νουν σήμερα πως και πως την ώρα που θα ξανα­γί­νουν κυβέρ­νηση για να ξανα­διο­ρι­στούν τα ίδια, είναι ένα δεύτερο, μεγα­λύ­τερο πρό­βλημα. Ας μην κοροϊ­δευό­μα­στε. Αυτές οι νοο­τρο­πίες δεν ξερι­ζώ­νο­νται εύκολα. Και για να τις αλλάξει κάποιος αρχηγός, πρέπει να εξα­φα­νί­σει παρα­πάνω από το μισό κόμμα, στελέχη και πολι­τευ­τές που το απαρ­τί­ζουν γύρω τριγύρω να μην «μασήσει» χάριν εσω­κομ­μα­τι­κών ισορ­ρο­πιών. Να στα­μα­τή­σει να συμπε­ρι­λαμ­βά­νει στα ψηφο­δέλ­τιά του ανθρώ­πους  που επι­μέ­νουν να θέλουν να μας «σώζουν», ακόμη και εάν τους το αρνή­θη­καν αυτό με την ψήφο τους oi πολίτες. Μόνο που -δυστυχώς- εάν τα κάνει αυτά, κιν­δυ­νεύει να… εξα­φα­νι­στεί ο ίδιος. Κι έτσι προς την δόξα ξανά ξεκι­νούν και τους συνα­ντάμε πάλι μπροστά μας  με τον τίτλο του Γενικού Γραμ­μα­τέα, του συμ­βού­λου, του μετα­κλη­τού, του Διοι­κητή κάποιου Νοσο­κο­μείου ή άλλου κρα­τι­κού Οργα­νι­σμού. Και κάπως έτσι , λυτρωμό δεν έχουμε.