Τα ανδρικά κάστρα γκρεμίζονται και στη Ρόδο το ένα μετά το άλλο

Τα ανδρικά κάστρα γκρε­μί­ζο­νται το ένα μετά το άλλο. Αυτό το απο­δει­κνύ­ουν οι τρεις δυνα­μι­κές γυναί­κες οδηγοί της ΡΟΔΑ. Η Μαρία Καρώνη, η Παρα­σκευή Χατζηα­ντω­νίου και η Ειρήνη Καστρουνή κρατούν γερά το τιμόνι των αστικών λεω­φο­ρείων και δηλώ­νουν στη «δημο­κρα­τική» ότι μία γυναίκα μπορεί να κατα­φέ­ρει τα πάντα, αρκεί να το θέλει!

Δια­βά­στε παρα­κάτω τις συνε­ντεύ­ξεις των τριών οδηγών.

Μαρία Καρώνη

Η Μαρία Καρώνη μένει μόνιμα στην Τρίπολη. Έχει δια­γρά­ψει χιλιά­δες χιλιό­με­τρα ως επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός, καθώς εξασκεί το επάγ­γελμα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η ίδια λέει ότι αγαπά την οδήγηση όσο τίποτε άλλο. Έτσι, δεν δίστασε να πάρει μέρος στην προ­κή­ρυξη για την πρό­σληψη επο­χι­κού προ­σω­πι­κού στη ΡΟΔΑ και να εγκα­τα­στα­θεί στη Ρόδο. Θεωρεί ότι το νησί θα τις παρέχει πολλές περισ­σό­τε­ρες δυνα­τό­τη­τες να ασχο­λεί­ται με το επάγ­γελμα που λατρεύει από την ιδιαί­τερη πατρίδα της.

• Πώς βρε­θή­κατε στη θέση του οδηγού του τρένου της ΡΟΔΑ; Η ιστορία σας έχει ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον απ΄ όσο έχω πλη­ρο­φο­ρη­θεί…

Να αναφέρω αρχικά ότι δεν είμαι από τη Ρόδο. Κατά­γο­μαι από το νομό Αρκα­δίας. Από το 1998 εργά­ζο­μαι ως οδηγός. Υπήρξα εποχική πυρο­σβέ­στης και δούλευα επίσης σε εργο­λάβο στα ορυχεία της ΔΕΗ στη Μεγα­λό­πολη.

Έχοντας πέμπτης κατη­γο­ρίας δίπλωμα οδή­γη­σης, απο­φά­σισα να πάρω μέρος στην προ­κή­ρυξη επο­χι­κού προ­σω­πι­κού της ΡΟΔΑ και τελικά με επέ­λε­ξαν. Έτσι ήρθα στη Ρόδο και ξεκί­νησα να δουλεύω στη δημο­τική επι­χεί­ρηση συγκοι­νω­νιών ως οδηγός του του­ρι­στι­κού τρένου. Με τη λήξη της του­ρι­στι­κής σεζόν στο τέλος Οκτώβρη ξεκί­νησα δρο­μο­λό­για με τα αστικά λεω­φο­ρεία.

• Πόσο εύκολη ήταν η απόφαση να εγκα­τα­λεί­ψετε την πόλη σας και να έρθετε στη Ρόδο;

Είμαι φύσει ριψο­κίν­δυ­νος και τολ­μη­ρός άνθρω­πος. Δεν διστάζω να παίρνω ρίσκα. Σκέ­φτηκα ότι η Ρόδος είναι ένας του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός, ένα νησί με περισ­σό­τε­ρες δυνα­τό­τη­τες από την Αρκαδία. Του­λά­χι­στον προ­σφέ­ρει περισ­σό­τε­ρες προ­ο­πτι­κές στο δικό μου επάγ­γελμα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση και συμ­με­τείχα στην προ­κή­ρυξη… Ήταν μία λύση βιο­πο­ρι­σμού, παράλ­ληλα όμως αυτή η δουλειά μου δίνει τη δυνα­τό­τητα να ασχο­ληθώ με κάτι που αγαπώ πάρα πολύ!

Εκτιμώ αφά­ντα­στα το γεγονός ότι άνοιξε για εμένα μία πόρτα στη ΡΟΔΑ και κατ’ επέ­κταση μία πόρτα στη Ρόδο. Αυτή τη δουλειά δεν την κάνω τυχαία. Την αγαπώ πάρα πολύ, όπως είπα και πριν. Αυτή έμαθα μεγα­λώ­νο­ντας, μ’ αυτή πρω­το­α­σχο­λή­θηκα και αυτή συνε­χίζω να κάνω.

• Όταν τελειώ­σει η σύμβαση στη ΡΟΔΑ, σκέ­φτε­στε παρα­μεί­νετε στο νησί; Είχατε άλλες προ­τά­σεις;

Στη ΡΟΔΑ θα είμαι μέχρι τα τέλη Μαρτίου οπότε και λήγει η σύμβασή μου. Ήδη έχω δεχθεί προ­τά­σεις για την καλο­και­ρινή σεζόν από ιδιω­τι­κές εται­ρείες. Χαί­ρο­μαι που η Ρόδος μου προ­σφέ­ρει αυτή την προ­ο­πτική που ανα­ζη­τούσα…

• Πόσο αντι­συμ­βα­τική είναι τελικά κατά τη γνώμη σας η εικόνα μίας γυναί­κας στο τιμόνι ενός λεω­φο­ρείου;

Δεν θα έλεγα ότι αυτό το επάγ­γελμα απο­τε­λεί μία αντι­συμ­βα­τική επιλογή για μία γυναίκα. Προ­φα­νώς και υπάρ­χουν ακόμη κάποια στε­ρε­ό­τυπα, υπάρ­χουν όμως και ευκαι­ρίες για τις γυναί­κες που τολμούν. Όλες οι δου­λειές έχουν το δικό τους βαθμό δυσκο­λίας και ξεχω­ρι­στές απαι­τή­σεις. Ακόμη όμως και στα πιο απαι­τη­τικά καθή­κο­ντα μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν οι γυναί­κες το ίδιο καλά με τους άνδρες. Έχουμε δει γυναί­κες να δια­κρί­νο­νται ως σεφ, ως γιατροί, ως μάνα­τζερ, ως αρχι­τέ­κτο­νες, γιατί να μη δούμε και γυναί­κες οδηγούς λεω­φο­ρείων; Γιατί θα πρέπει να μας ξαφ­νιά­ζει μία τέτοια εικόνα; Χωρίς να θέλω να φανώ υπερ­βο­λική, πιστεύω ότι οι γυναί­κες λόγω της φύσης τους, μπορούν να κάνουν τη δουλειά του επαγ­γελ­μα­τία οδηγού καλύ­τερα από ένα άνδρα. Μία δυνα­μική γυναίκα μπορεί να οδηγεί πιο υπεύ­θυνα. Έχει δια­φο­ρε­τι­κές προ­σλαμ­βά­νου­σες. Λαμ­βά­νει πάντα υπόψη κάθε παρά­με­τρο στο δρόμο. Αυτό το λέω με βεβαιό­τητα, βλέ­πο­ντας πώς οδηγούν οι άνδρες και πώς συμπε­ρι­φέ­ρο­νται στο δρόμο στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους.

• Πώς εξοι­κειω­θή­κατε όμως με την οδήγηση ώστε να ακο­λου­θή­σετε αυτή την πορεία;

Από μικρό παιδί, θυμάμαι τον εαυτό μου να μην παίζει τόσο πολύ με κούκλες αλλά με αυτο­κί­νητα. Είχα φτιάξει ένα αμα­ξο­στά­σιο και μου άρεσε να στοι­χίζω τις μπε­το­νιέ­ρες μου και όλα τα οχήματα…

Ο πατέρας μου ασχο­λού­ταν με το γενικό εμπόριο, οπότε τα φορτηγά ήταν μέρος της ζωής του. Επίσης, ο αδελφός μου υπήρξε επί σειρά ετών πρό­ε­δρος της λέσχης μοτο­σι­κλε­τι­στών Τρί­πο­λης. Ήταν δε ο ιδρυτής της λέσχης! Διορ­γα­νώ­ναμε μαζί αγώνες endurο. Έχω λοιπόν τέτοια οικο­γε­νειακά βιώματα. Η ζωή μου είναι οι μοτο­σι­κλέ­τες, τα αυτο­κί­νητα και τα άλογα… Δεν έχω πολλά γυναι­κεία χόμπι. Έχω όμως μηχανή μεγάλου κυβι­σμού.

• Ο κόσμος τι σας λέει; Πώς σας αντι­με­τω­πί­ζουν οι επι­βά­τες των αστικών λεω­φο­ρείων ή οι επι­βά­τες στο τρενάκι;

Οι του­ρί­στες ενθου­σιά­ζο­νταν που βρι­σκό­ταν μία γυναίκα το τιμόνι ενός τέτοιου αμα­ξώ­μα­τος. Πολλές φορές ζητού­σαν να φωτο­γρα­φη­θούμε μαζί. Συγκι­νού­μαι όμως ιδιαί­τερα με την επαφή που έχω με τους κατοί­κους της Ρόδου. Εκτελώ το ίδιο δρο­μο­λό­γιο της γραμμής 12 και πλέον έχουμε γνω­ρι­στεί με τους επι­βά­τες. Υπάρ­χουν αρκετοί τακτι­κοί επι­βά­τες στο λεω­φο­ρείο. Παρόλο που δεν είμαι από εδώ, υπάρ­χουν άνθρω­ποι που με αισθά­νο­νται δικό τους άνθρωπο. Όταν έχω ρεπό ρωτάνε τους συνα­δέλ­φους για εμένα… Δε θα ξεχάσω ποτέ τις γυναί­κες που μου φέρνουν το μπολάκι με το φαγητό όπως θα έκανε η μητέρα μου. Με νοιά­ζο­νται και θα μου φέρουν κάτι που έχουν μαγει­ρέ­ψει για να μου προ­σφέ­ρουν… Πραγ­μα­τικά μου δίνει απε­ρί­γρα­πτη χαρά αυτό. Αισθά­νο­μαι τόσο όμορφα να βρί­σκο­μαι σε ένα μέρος με το οποίο δεν είχα ποτέ στο παρελ­θόν κάποια ιδιαί­τερη σχέση και να μου φέρο­νται τόσο όμορφα οι άνθρω­ποι.

Με σκλα­βώ­νει αυτή η συμπε­ρι­φορά και αισθά­νο­μαι την ανάγκη να προ­σφέρω κι εγώ κάτι σε αυτό τον τόπο που μου δίνει ψωμί. Πρό­τεινα στην επι­χεί­ρηση, όταν κάποιες φορές έχω ρεπό, να γίνο­νται δωρεάν βόλτες με το τρενάκι για τους πολίτες της Ρόδου. Πολύ ευχα­ρί­στως θα εργα­ζό­μουν αμισθί στο ρεπό μου, έτσι ώστε οι κάτοι­κοι του νησιού, μαθητές, οικο­γέ­νειες με παιδιά κλπ να έχουν τη δυνα­τό­τητα να κάνουν δωρεάν βόλτες με το τρένο. Εάν κρίνει η διοί­κηση της επι­χεί­ρη­σης και η δημο­τική αρχή, ότι αυτό θα ήταν εφικτό, εγώ προ­σφέ­ρο­μαι. Το αξίζουν αυτό οι κάτοι­κοι του νησιού κι εγώ το θεωρώ υπο­χρέ­ωσή μου. Γιατί να μην παρέ­χε­ται αυτή η δυνα­τό­τητα κατά τη διάρ­κεια του χειμώνα; Οι εποχές είναι τόσο δύσκο­λες για τον καθένα, όλοι μας πλη­ρώ­νουμε τόσα πολλά, μία δωρεάν βόλτα με το τρενάκι πιστεύω ότι την αξίζουν όλοι.

• Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε στις γυναί­κες οι οποίες σκέ­φτο­νται να εξα­σκή­σουν ένα επάγ­γελμα που δεν θα ήταν κλασικά γυναι­κείο;

Θα τους έλεγα πολύ απλά να τολ­μή­σουν και να πιστέ­ψουν στον εαυτό τους. Η εμπι­στο­σύνη στον εαυτό μας είναι το παν. Εάν δεν πιστέ­ψεις στις δυνα­τό­τη­τές σου, τότε δύσκολα θα αντα­πο­κρι­θείς στις απαι­τή­σεις. Όταν ξέρεις τι σου γίνεται και εμπι­στευ­τείς εσύ η ίδια τις δυνα­τό­τη­τές σου, τότε όλα βαίνουν καλώς.

Παρα­σκευή Χατζηα­ντω­νίου

Η Παρα­σκευή Χατζηα­ντω­νίου είναι η πρώτη γυναίκα που έπιασε το τιμόνι των αστικών λεω­φο­ρείων της ΡΟΔΑ το 2007. Έχει οδη­γή­σει λεω­φο­ρεία στο αερο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας», λεω­φο­ρεία του ΚΤΕΛ, ακόμη και διώροφο του­ρι­στικό λεω­φο­ρείο.

Όπως ανα­φέ­ρει η ίδια, το τιμόνι είναι η μεγάλη της αγάπη. Προ­βλέ­πει δε ότι στο μέλλον όλο και περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες θα κάθο­νται στη θέση του οδηγού των λεω­φο­ρείων.

• Πώς επι­λέ­ξατε να γίνετε επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός λεω­φο­ρείων;

Από το 2000 ασχο­λού­μαι ως επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός λεω­φο­ρείων. Είναι μεγάλη η αγάπη μου για το τιμόνι. Από νεαρή ηλικία μου άρεσε να οδηγώ. Δεν δίσταζα να τα …βάλω ακόμη και με μηχανές που ήταν στα κυβικά μου. Χει­ρι­ζό­μουν το τρακτέρ του πατέρα μου βοη­θώ­ντας τον στις γεωρ­γι­κές εργα­σίες. Έχω δίπλωμα οδή­γη­σης και για τρακτέρ! Πιστεύω λοιπόν ότι το επάγ­γελμα που εξασκώ ήλθε ως μία φυσιο­λο­γική εξέλιξη αυτής της αγάπης που τρέφω για το τιμόνι.

• Πόσα χρόνια κάνετε αυτή τη δουλειά;

Αρκετά… Έχω εργα­στεί ως οδηγός λεω­φο­ρείων αρχικά στο αερο­δρό­μιο, όπου δούλεψα επίσης ως χει­ρί­στρια ανυ­ψω­τι­κών μηχα­νη­μά­των. Στη ΡΟΔΑ μπήκα για πρώτη φορά το 2007. Εργά­στηκα κάποια χρόνια εδώ με συμ­βά­σεις ορι­σμέ­νου χρόνου. Την τελευ­ταία δεκα­ε­τία έχω εργα­στεί ως οδηγός στα ΚΤΕΛ αλλά και σε διώροφο του­ρι­στικό λεω­φο­ρείο!

• Πώς σας αντι­με­τω­πί­ζουν οι επι­βά­τες; Οι του­ρί­στες τι σας έλεγαν;

Οι περισ­σό­τε­ροι θετικά. Οι φωτο­γρα­φίες μου έχουν φτάσει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Όλοι ζητού­σαν να φωτο­γρα­φη­θούν μαζί μου. Στα λεω­φο­ρεία βάζω πάντα μουσική. Επιλέγω κυρίως παλιά λαϊκά τρα­γού­δια. Αυτό το κάνω γιατί έχω δει τη διάθεση του κόσμου να αλλάζει μόλις μπαίνει το λεω­φο­ρείο. Βλέπω ανθρώ­πους να έρχο­νται κατσου­φια­σμέ­νοι, προ­βλη­μα­τι­σμέ­νοι και κατη­φείς και αμέσως να χαμο­γε­λούν. Μου λένε ότι με τα τρα­γού­δια αυτά θυμού­νται τα νιάτα τους, τις παλιές εποχές. Κάποιοι τρα­γου­δάνε κιόλας. Κατε­βαί­νο­ντας μου δίνουν την ευχή τους. Χαί­ρο­μαι να κάνω τον κόσμο να αισθά­νε­ται καλύ­τερα… Ενίοτε τους κερνώ και κατιτίς, έτσι για να ανε­βαί­νει η διάθεση. Την τελευ­ταία ημέρα της σύμ­βα­σής σκέ­φτο­μαι να κάνω κάτι ιδιαί­τερο για τους επι­βά­τες του λεω­φο­ρείου μου…

• Βλέπετε τον κλάδο σας ως ένα ανδρο­κρα­τού­μενο κλάδο;

Δεν θα το έλεγα. Σε λίγα χρόνια θα μας φαί­νε­ται παρά­ξενο να βλέ­πουμε άνδρες οδηγούς.

• Γιατί το λέτε αυτό;

Κοι­τάξτε, δεν μπορώ να πω ότι είναι μία βαριά δουλειά την οποία δεν μπορεί να εξα­σκή­σει μία γυναίκα. Προ­σω­πικά πιστεύω ότι το επάγ­γελμα της καμα­ριέ­ρας είναι πολύ πιο δύσκολο, πιο επίπονο σωμα­τικά, χρειά­ζε­σαι περισ­σό­τε­ρες αντοχές. Βέβαια το τιμόνι απαιτεί υπευ­θυ­νό­τητα αλλά οι γυναί­κες λόγω της φύσης μας είμαστε πάντα υπεύ­θυ­νες και προ­σε­κτι­κές. Και πρέπει να είσαι προ­σε­κτι­κός όταν μετα­φέ­ρεις επι­βά­τες και έχεις να κάνεις με ανθρώ­πι­νες ζωές. Πιστεύω ότι στο μέλλον πάρα πολλές γυναί­κες θα επι­λέ­γουν αυτό το επάγ­γελμα.

• Γνω­ρί­ζετε δηλαδή γυναί­κες που θέλουν να κάνουν την ίδια δουλειά με εσάς;

Γνωρίζω γυναί­κες που ξεκι­νούν δειλά-δειλά να πιάνουν δουλειά σε του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία. Τυχαί­νει να έρχο­νται και να μου λένε ότι ενδια­φέ­ρο­νται να ασχο­λη­θούν με το επάγ­γελμα. Ζητούν συμ­βου­λές από εμένα και προ­σπαθώ να τις ενη­με­ρώνω όσο καλύ­τερα γίνεται.

• Πιστεύ­ετε ότι είστε πρότυπο για τις γυναί­κες αυτές; Είστε η πρώτη γυναίκα που στην κλειστή κοι­νω­νία της Ρόδου …κατέ­κτησε αυτό το αντρικό κάστρο.

Ίσως και να είμαι. Δεν το γνωρίζω. Αν όντως συμ­βαί­νει αυτό, είναι κάτι ιδιαί­τερα όμορφο και ξεχω­ρι­στό για εμένα.

• Οι άνδρες συνά­δελ­φοί σας, σας αντι­με­τω­πί­ζουν ισότιμα;

Ναι, βέβαια…. Πολλές φορές με επαι­νούν κιόλας. Δεν μπορώ να πω ότι αισθά­νο­μαι πώς βρί­σκο­μαι σε ένα ανδρο­κρα­τού­μενο περι­βάλ­λον. Δεν υπάρ­χουν καθόλου τέτοιες αντι­λή­ψεις στη ΡΟΔΑ. Άλλωστε αυτή τη φορά δεν είμαι η μόνη γυναίκα οδηγός, έχω και άλλες δύο συνα­δέλ­φισ­σες. Το κλίμα μεταξύ μας είναι γενικώς μια χαρά.

• Τι σας λένε οι κόρες σας; Πώς αισθά­νο­νται που έχουν μία τόσο δυνα­μική μητέρα; Θα φαντα­ζό­σα­σταν τις κόρες σας ως επαγ­γελ­μα­τίες οδηγούς;

Έχω δύο κόρες. Αισθά­νο­νται υπε­ρή­φα­νες και καμα­ρώ­νουν για τη μαμά τους. Εννο­εί­ται ότι θα φαντα­ζό­μουν τις κόρες μου να κάνουν κάτι αντί­στοιχο. Ήδη η μεγάλη έχει μάθει να οδηγεί από τα 15 της χρόνια. Βασικά νομίζω έχει γεν­νη­θεί μαθη­μένη. Πήρε αμέσως τον αέρα. Σύντομα θα βγάλει το δίπλωμά της. Ήδη βαδίζει στα χνάρια μου. Πήγε στο τεχνικό λύκειο για να ακο­λου­θή­σει την ειδι­κό­τητα της μηχα­νι­κού και τελικά επέλεξε την ειδι­κό­τητα της μηχα­νι­κού πλοίων.

• Ένα μήνυμα που θα θέλατε να στεί­λετε στις γυναί­κες που σκέ­φτο­νται να εξα­σκή­σουν ένα ..αντρικό επάγ­γελμα; Τι θα τις συμ­βου­λεύ­ατε;

Εγώ θα τις συμ­βού­λευα να το τολ­μή­σουν. Αν δεν τολ­μή­σεις δεν μπορείς να ξέρεις εάν κάτι σου ται­ριά­ζει ή όχι.

Ειρήνη Καστρουνή

Για την Ειρήνη Καστρουνή το επάγ­γελμα της οδηγού λεω­φο­ρείου ήλθε ως λύση ανάγκης. Οι συν­θή­κες την οδή­γη­σαν να βγάλει επαγ­γελ­μα­τικό δίπλωμα οδή­γη­σης ,ακο­λου­θώ­ντας μία εντελώς δια­φο­ρε­τική επαγ­γελ­μα­τική πορεία. Η ίδια τονίζει ότι στις δύσκο­λες εποχές που δια­νύ­ουμε, όπου η επι­βί­ωση είναι δύσκολη, ο καθένας θα πρέπει να προ­σαρ­μό­ζε­ται για να επι­βιώ­σει.

• Είναι σπάνιο για μία γυναίκα να κάθεται στη θέση του οδηγού ενός λεω­φο­ρείου. Πώς προ­έ­κυψε αυτό;

Το δίπλωμα το έβγαλα το 2012. Ανα­γκά­στηκα να μπω σε αυτή τη δια­δι­κα­σία γιατί είχα μείνει χωρίς δουλειά.

• Τι δουλειά κάνατε πριν;

Είμαι από­φοι­τος των ΤΕΙ Αθηνών και του τμή­μα­τος Οινο­λο­γίας και Τεχνο­λο­γίας Ποτών. Εργα­ζό­μουν για 17 χρόνια στο υπο­κα­τά­στημα της ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ στη Ρόδο. Απο­πλύ­θηκα όταν έγιναν μαζικές απο­λύ­σεις το 2006. Στη συνέ­χεια απα­σχο­λή­θηκα σε τοπική ποτο­ποιία. Κάποια στιγμή έμεινα άνεργη και έπρεπε να κάνω κάτι για να επι­βιώσω.

• Και πώς πήρατε την απόφαση να πιάσετε το τιμόνι…

Μπήκα στη δια­δι­κα­σία να βγάλω επαγ­γελ­μα­τικό δίπλωμα αφού είχα απα­σχο­λη­θεί εποχικά ως εκδό­τρια στη ΡΟΔΑ. Κατά τη διάρ­κεια της απα­σχό­λη­σής μου αυτής, είχα την ευκαι­ρία να δω πώς λει­τουρ­γούν τα πράγ­ματα. Κάπως έτσι πήρα την απόφαση…

• Από πότε εργά­ζε­στε ως επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός;

Είχα απα­σχο­λη­θεί το 2012 με μία δίμηνη σύμβαση στη ΡΟΔΑ λόγω έκτα­κτων αναγκών. Είχε βγει μία έκτακτη προ­κή­ρυξη τότε. Έπειτα εργά­στηκα ως οδηγός στο ειδικό σχολείο. Στη συνέ­χεια προ­σε­λή­φθην από του­ρι­στικό πρα­κτο­ρείο ως οδηγός σε mini bus. Αυτή είναι η τρίτη οκτά­μηνη σύμβαση που έχω στη ΡΟΔΑ.

• Πώς αντι­με­τω­πί­ζει ο κόσμος μία γυναίκα οδηγού λεω­φο­ρείου;

Ποι­κίλ­λουν οι αντι­δρά­σεις. Υπάρ­χουν κάποιοι που το βλέπουν καλο­προ­αί­ρετα και βέβαια υπάρ­χουν και οι κακο­προ­αί­ρε­τοι. Γενικά όμως το δέχο­νται θετικά.

• Τελικά πρό­κει­ται για ένα ανδρικό επάγ­γελμα;

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Επι­κρα­τεί η άποψη ότι είναι ένα αντρικό κάστρο. Είναι όμως κάστρο, όπου εισχω­ρούν όλο και περισ­σό­τε­ρες γυναί­κες τελευ­ταία με ό,τι και αν αυτό συνε­πά­γε­ται.

• Είναι μία δύσκολη δουλειά για μία γυναίκα;

Καμία δουλειά δε είναι εύκολη. Πόσω δε μάλλον όταν είσαι σε ένα περι­βάλ­λον που θεω­ρεί­ται και είναι ακόμη ανδρο­κρα­τού­μενο.

• Τελικά, είστε ικα­νο­ποι­η­μένη με την επαγ­γελ­μα­τική σας επιλογή;

Άλλη εντύ­πωση είχα σχη­μα­τί­σει αρχικά και τελικά άλλα προ­έ­κυ­ψαν στην πορεία. Όμως οι εποχές είναι πάρα πολύ δύσκο­λες. Ο καθένας πρέπει να προ­σπα­θεί να επι­βιώ­νει. Δεν έχεις και πάρα πολλές επι­λο­γές…