Πόσο κινδυνεύουν οι Ευρωπαίοι από την τρομοκρατία;-Αριθμοί και και πιθανότητες

Απο­τε­λεί η τρο­μο­κρα­τία ακόμη μεγα­λύ­τερη απειλή για την Ευρώπη σήμερα; Μπορεί μία απλή καθη­με­ρινή δρα­στη­ριό­τητα, όπως το να πηγαί­νει κάποιος στη δουλειά του, να αυξάνει τις πιθα­νό­τη­τες να πέσει θύμα τρο­μο­κρα­τι­κής επί­θε­σης; Όπως ανα­φέ­ρει το βρε­τα­νικό BBC, από τα μέσα της δεκα­ε­τίας του 2000, οι τζι­χα­ντι­στι­κές επι­θέ­σεις έχουν εστιά­σει την προσοχή τους στην τρω­τό­τητα των πολιτών στη Δυτική Ευρώπη.

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι οι τρο­μο­κρα­τι­κές ενέρ­γειες στη Δυτική Ευρώπη έχουν γίνει πιο θανά­σι­μες: από το τέλος του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου, οι τρεις χει­ρό­τε­ρες επι­θέ­σεις σε ευρω­παϊκό έδαφος – εξαι­ρου­μέ­νων επι­θέ­σεων με στόχο αερο­πλάνα, όπως του 1988 στο Λόκερ­μπι – έλαβαν χώρα τα τελευ­ταία 16 χρόνια. Πρό­κει­ται για την επίθεση στο σιδη­ρο­δρο­μικό δίκτυο της Μαδρί­της το 2004 (191 νεκροί, πάνω από 2000 τραυ­μα­τίες), οι επι­θέ­σεις στο Παρίσι τον Νοέμ­βριο του 2015 (130 νεκροί και 360 ταρυ­μα­τίες) και η επίθεση στη Νίκαια της Γαλλίας τον Ιούλιο του 2016 (86 νεκροί και 460 τραυ­μα­τίες).

Μέχρι το 2000, η συχνό­τητα των τρο­μο­κρα­τι­κών επι­θέ­σεων ήταν σχετικά μεγάλη αλλά με λίγα θύματα. Η βασκική απο­σχι­στική οργά­νωση ΕΤΑ, η οποία τώρα παρα­δί­δει τα όπλα της, ευθύ­νε­ται για 800 θανά­τους και 3.300 επι­θέ­σεις σε διά­στημα 40 χρόνων – δηλαδή, περίπου ένας θάνατος για κάθε τέσ­σε­ρις επι­θέ­σεις. Ωστόσο, παρα­τη­ρεί­ται ότι παρόλο που οι επι­θέ­σεις με πολλά θύματα έχουν αυξηθεί δρα­μα­τικά, οι ετήσιοι θάνατοι από τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις έχουν μειωθεί εξίσου δρα­μα­τικά.

Τί σημαί­νει αυτό; Τις δεκα­ε­τίες του 1970 και 1980 ο αριθμός των θανάτων από τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις ήταν κατά μέσο όρο, 150 τον χρόνο. Από το 1990 και μετά, ο αριθμός αυτός μειώ­θηκε στους 50, παρότι οι επι­θέ­σεις στο Παρίσι και στις Βρυ­ξέλ­λες οδή­γη­σαν σε απότομη αύξηση το 2015 και το 2016. Αν ως τρο­μο­κρα­τία ορί­σουμε τις επι­θέ­σεις με πολι­τικό, κοι­νω­νικό ή θρη­σκευ­τικό κίνητρο που σχε­διά­ζο­νται για να μετα­δώ­σουν το μήνυμά τους σε ένα ευρύ­τερο κοινό από αυτό των άμεσων θυμάτων και δεν απο­τε­λούν μέρος μίας διε­θνούς ανα­γνω­ρι­σμέ­νης πολε­μι­κής σύγκρου­σης, η τάση είναι ξεκά­θαρη: τις τελευ­ταίες τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες, οι πιθα­νό­τη­τες ένας Ευρω­παίος να σκο­τω­θεί σε τρο­μο­κρα­τική επίθεση, έχουν μειωθεί σημα­ντικά.

Στη διάρ­κεια των Ταραχών στη Βόρεια Ιρλαν­δία, η πιθα­νό­τητα κάποιος πολίτης να πέσει θύμα τρο­μο­κρα­τι­κής επί­θε­σης ήταν μία στις 25.000. Το 2015 στη Γαλλία, μία πολύ αιμα­τηρή χρονιά, ήταν μία στις 400.000. Το 2001, την χρονιά που έλαβε χώρα η 11η Σεπτεμ­βρίου, η πιθα­νό­τητα να χάσει κάποιος τη ζωή του από τρο­μο­κράτη ήταν κάτω από μία στις 100.000.

Φυσικά, όπως επι­ση­μαί­νει το άρθρο του BBC, τα παρα­πάνω στα­τι­στικά στοι­χεία δεν απο­κα­λύ­πτουν όλη την αλήθεια. Και αυτό γιατί υπάρ­χουν σημα­ντι­κές δια­φο­ρές μεταξύ των σημε­ρι­νών τρο­μο­κρα­τών και εκείνων των προη­γού­με­νων γενεών.  Τη δεκα­ε­τία του 1970, το κίνητρο των τρο­μο­κρα­τών ήταν η ιδε­ο­λο­γία και στόχοι τους ήταν κυρίως υψηλά ιστά­μενα πρόσωπα που θεω­ρού­νταν ότι ενσάρ­κω­ναν τον καπι­τα­λι­σμό. Σήμερα, οι τζι­χα­ντι­στές εξα­πο­λύ­ουν τυφλές τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις και στο­χεύ­ουν σε μαζικές σφαγές.