Η «εθνική» ρητορική και το «Τάμα»

Το δόγμα του Ντό­ναλντ Τραμπ, ο οποί­ος εξε­λέ­γη με «αντι­συ­στη­μι­κό» πρό­ση­μο και πο­λε­μι­κή ρη­το­ρι­κή, μοιά­ζει ελ­κυ­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα για ένα τμήμα του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Αλ­λω­στε, πολλά «γα­λά­ζια» στε­λέ­χη, όλων των τά­σε­ων, ανα­γνω­ρί­ζουν ότι στο εσω­τε­ρι­κό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας –πυ­ρο­δο­τού­με­νο και από τις πο­λι­τι­κές του μνη­μο­νί­ου– υπάρ­χει ένα ισχυ­ρό κομ­μά­τι πο­λι­τών που ελ­κύ­ε­ται από μία πιο «εθνι­κή» ρη­το­ρι­κή. Η δια­φο­ρά, ωστό­σο, είναι ότι «έλ­λη­νας Τραμπ» δεν υπάρ­χει.

Κι­νή­σεις και κομ­μα­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί στα «δεξιά» της Ν.Δ. (από τον ΛΑΟΣ του Γ. Κα­ρα­τζα­φέ­ρη και την Εθνι­κή Ενό­τη­τα που ίδρυ­σε με τον Τ. Μπαλ­τά­κο και βρί­σκε­ται σε… ύπνω­ση μέχρι τη Νέα Δεξιά του Φ. Κρα­νι­διώ­τη) κι­νού­νται στα ρηχά ενώ, σε αντί­θε­ση με όσα συμ­βαί­νουν στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη, έχουν να αντι­με­τω­πί­σουν την, αντί­στοι­χης ρη­το­ρι­κής, φρα­σε­ο­λο­γία κι­νή­σε­ων από την… Αρι­στε­ρά! Απο­μέ­νει μόνον η ακραία πα­ρα­φθο­ρά αυτής της προ­σέγ­γι­σης μέσω της απο­κρου­στι­κής μορ­φής της ορ­γά­νω­σης του Νικ. Μι­χα­λο­λιά­κου.

Στο πλαί­σιο αυτό, η προ­σπά­θεια του προ­έ­δρου της Ν.Δ. Κυρ. Μη­τσο­τά­κη, ο οποί­ος εξε­λέ­γη με σαφές με­τριο­πα­θές εκ­συγ­χρο­νι­στι­κό πρό­ση­μο, να συ­σπει­ρώ­σει τα ευ­ρύ­τε­ρα δυ­να­τά στρώ­μα­τα της κοι­νω­νί­ας, αλλά και να συ­γκρα­τή­σει τις τά­σεις στο εσω­τε­ρι­κό της Ν.Δ. κάθε άλλο παρά απλή υπό­θε­ση είναι. Ει­δι­κά όταν σε αυτή την πο­λι­τι­κή εξί­σω­ση προ­στί­θε­ται και η αγω­νία των βου­λευ­τών να γί­νουν αρε­στοί σε ένα υπο­λο­γί­σι­μο ακρο­α­τή­ριο.

Στο εσω­τε­ρι­κό της ηγε­τι­κής ομά­δας δεν πα­ρα­γνω­ρί­ζουν την ανά­γκη ύπαρ­ξης μιας δε­ξιάς – λαϊ­κής πτέ­ρυ­γας, ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την προ­σέλ­κυ­ση ευ­ρύ­τε­ρων ακρο­α­τη­ρί­ων. Κάτι που οδη­γεί στο πρό­σω­πο του κ. Αδ. Γε­ωρ­γιά­δη, ο οποί­ος ου­δέ­πο­τε έκρυ­ψε τη διά­θε­σή του να εμ­φα­νι­στεί ως ο εκ­φρα­στής της. Ο αντι­πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος, με την πλη­θω­ρι­κή δη­μό­σια πα­ρου­σία, είναι αυτός που, συχνά, δίνει τον τόνο της «γα­λά­ζιας» αντι­πο­λί­τευ­σης, απο­λαμ­βά­νο­ντας και τη στή­ρι­ξη της υπό­λοι­πης ηγε­τι­κής ομά­δας. Δεν έχουν λεί­ψει, βε­βαί­ως, οι πε­ρι­πτώ­σεις που άμε­σες ή έμ­με­σες το­πο­θε­τή­σεις του προ­κα­λούν εσω­τε­ρι­κή έντα­ση, την ίδια στιγ­μή που πο­λι­τι­κά στε­λέ­χη με βαρύ απο­τύ­πω­μα υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο «γα­λά­ζιος» αντι­πο­λι­τευ­τι­κός λόγος δεν θα πρέ­πει να πε­ριο­ρί­ζε­ται σε ένα πρό­σω­πο, ή επι­ση­μαί­νουν, με το βλέμ­μα και στο μέλ­λον, τη συ­νε­χή ενί­σχυ­ση της ορ­γα­νω­τι­κής επιρ­ρο­ής του.

Προ­φα­νώς, ο πρό­ε­δρος της Ν.Δ. δεν θα μπο­ρού­σε να ομι­λεί τη γλώσ­σα του κ. Γε­ωρ­γιά­δη, πολλώ δε μάλ­λον να υπη­ρε­τή­σει μία «α λα Τραμπ» ατζέ­ντα. Θα ήταν κό­ντρα ρόλος που θα ακύ­ρω­νε το πο­λι­τι­κό του στίγ­μα. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης ομι­λεί για έναν «νέο πα­τριω­τι­σμό» και ενι­σχύ­ει το στίγ­μα του με με­γα­λύ­τε­ρης πρα­κτι­κής ση­μα­σί­ας για την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών θέ­μα­τα, όπως αυτό της ασφά­λειας και της δη­μό­σιας τάξης. Η συ­ζή­τη­ση που προ­κά­λε­σε στην Ωρα του Πρω­θυ­πουρ­γού ήταν μόνον η αρχή, καθώς ανα­μέ­νο­νται πρω­το­βου­λί­ες για συ­γκε­κρι­μέ­νες πε­ριο­χές της πρω­τεύ­ου­σας που έχουν κα­τα­στεί κέ­ντρα πα­ρα­βα­τι­κό­τη­τας, όπως εν­δει­κτι­κά το Μου­σείο.

Η κο­σμι­κή προ­σέγ­γι­ση Μη­τσο­τά­κη είναι δε­δο­μέ­νη και στα κοι­νω­νι­κά θέ­μα­τα, εν­δει­κτι­κή προς τούτο και η ψήφος του στο νο­μο­σχέ­διο για το σύμ­φω­νο συμ­βί­ω­σης. Αυ­το­νο­ή­τως, οι προ εβδο­μά­δων από­ψεις του κ. Γερ. Για­κου­μά­του περί της ομο­φυ­λο­φι­λί­ας ως με­τα­δι­δό­με­νης νόσου, προ­κά­λε­σαν έντα­ση και την απαί­τη­ση της ηγε­σί­ας προς τον βου­λευ­τή να ανα­κα­λέ­σει.

Αντι­στοί­χως, η επι­λο­γή των 16 «γα­λά­ζιων» βου­λευ­τών απ’ όλη την Ελ­λά­δα να συ­νυ­πο­γρά­ψουν με τους Ν. Νι­κο­λό­που­λο και Δημ. Καμ­μέ­νο ερώ­τη­ση σχε­τι­κά με το… φα­ρα­ω­νι­κό «Τάμα του Εθνους» προ­κά­λε­σε την οργή του κ. Κυρ. Μη­τσο­τά­κη και την εκ των υστέ­ρων από­συρ­ση των υπο­γρα­φών. Αντί­στοι­χη ερώ­τη­ση είχε κα­τα­θέ­σει, το 2013, και η Χρυσή Αυγή, το ζή­τη­μα βρί­σκε­ται λόγω και της προη­γού­με­νης εμπλο­κής της χού­ντας των συ­νταγ­μα­ταρ­χών στα όρια του γρα­φι­κού και, πά­ντως, απέ­χει από τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα των πο­λι­τών αλλά, αλή­θεια, ποιος δεν θέλει τη στή­ρι­ξη ή τη συ­μπά­θεια του χρι­στε­πώ­νυ­μου πλή­θους; Αλ­λω­στε, ακόμη και ο κατά δή­λω­σή του άθεος πρω­θυ­πουρ­γός Αλέ­ξης Τσί­πρας ασπά­ζε­ται δη­μο­σί­ως τον σταυ­ρό.

Εν μέσω αυτών, βρί­σκε­ται σε πλήρη εξέ­λι­ξη η προ­ε­κλο­γι­κή προ­ε­τοι­μα­σία της Ν.Δ. και είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι σε εβδο­μα­διαία βάση πραγ­μα­το­ποιεί­ται σύ­σκε­ψη υπό τον κ. Μη­τσο­τά­κη με τη συμ­με­το­χή του γραμ­μα­τέα του κόμ­μα­τος Λευτ. Αυ­γε­νά­κη και του υπό­λοι­που επι­τε­λεί­ου, με απο­κλει­στι­κό αντι­κεί­με­νο τις… κάλ­πες. Δεν είναι τυ­χαίο ότι η Πει­ραιώς έχει ζη­τή­σει ήδη από τις νο­μαρ­χια­κές του κόμ­μα­τος να της υπο­δεί­ξουν χώ­ρους προ­κει­μέ­νου να στε­γα­στούν τα προ­ε­κλο­γι­κά κέ­ντρα, ενώ εντα­τι­κή είναι και η προ­ερ­γα­σία σε τε­χνι­κά, πλην όμως κρί­σι­μης ση­μα­σί­ας, ζη­τή­μα­τα όπως οι εκλο­γι­κοί αντι­πρό­σω­ποι και η επαφή με τους ετε­ρο­δη­μό­τες.

Σε προ­χω­ρη­μέ­νο ση­μείο είναι και η δια­μόρ­φω­ση των ψη­φο­δελ­τί­ων, με το επι­τε­λείο του κ. Μη­τσο­τά­κη να μη θέλει να επι­βε­βαιώ­σει επι­σή­μως τις πολ­λές πλη­ρο­φο­ρί­ες και να δια­μη­νύ­ει ότι όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο σπεύ­δουν κά­ποιοι να προ­ε­ξο­φλή­σουν την υπο­ψη­φιό­τη­τά τους τόσο, τε­λι­κά, απο­μα­κρύ­νο­νται από αυτήν.

Κα­θη­με­ρι­νή