Το ιστορικό μακελειό του Αγίου Βαλεντίνου

Μέσα στην ποτο­α­πα­γό­ρευση, με τις συμ­μο­ρίες μικρές και μεγάλες να δια­γκω­νί­ζο­νται για την πρω­το­κα­θε­δρία, οι δυο ισχυ­ρό­τε­ρες μαφίες στο Σικάγο, η ιταλική South Side του Al Capone και η ιρλαν­δική North Side του Bugs Moran, βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες σε έναν πόλεμο μέχρι εσχάτων.

Η πιο μεγάλη, γνωστή και ιστο­ρι­κής σημα­σίας  «Σφαγή του Αγίου Βαλε­ντί­νου” μένει στα χρονικά ως το μεγα­λύ­τερο ξεκα­θά­ρι­σμα λογα­ρια­σμών στην Αμερική και το χτύπημα που έκανε τον Αλ Καπόνε, αδια­φι­λο­νί­κητο αρχηγό της μαφίας και κάθε παρά­νο­μης πράξης της εποχής του. Ήταν όμως αυτή, που έστρεψε τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας και την προσοχή της αστυ­νο­μίας στον υπό­κο­σμο και στην κατα­δί­ωξή του, μέχρι το τέλος και την εξάρ­θρωσή του.

Η ιστορία ξεκινά από μια παρά­δοση ενός φορτίου παρά­νο­μου ουίσκι σε ένα γκαράζ. Εκεί ο Καπόνε στήνει την ενέδρα του. Ο Καπόνε δε φτάνει ποτέ στο σημείο παρά­δο­σης καθώς καθυ­στε­ρεί, πράγμα που του προ­σφέ­ρει ένα αδιά­σει­στο άλλοθι. Το απο­τέ­λε­σμα της σφαγής είναι εννέα γκά­γκ­στερς μέσα στο γκαράζ της οδού Clark Street, νεκροί από 90 σφαίρες. Η μεγα­λύ­τερη σφαγή στα χρονικά του Σικάγο αφάνισε τον διεκ­δι­κητή του θρόνου του υπο­κό­σμου, αφή­νο­ντας τον Αλ Καπόνε μονα­δικό «βασιλιά του οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος».

Με τον Τζορτζ “Μπαγκς” Μόραν νεκρό η τελευ­ταία απειλή για τον Καπόνε έχει στα­μα­τή­σει να υπάρχει. Ο Μόραν απο­κα­λούσε τον Καπόνε “το Τέρας”.

Το χρονικό της σφαγής

Το πρωινό της 14ης Φεβρουα­ρίου οι άντρες του Αλ καπόνε, κάποιοι ντυ­μέ­νοι και με ρούχα αστυ­νο­μι­κών, εισβά­λουν στο γκαράζ της οδού Κλαρκ, το οποίο χρη­σι­μο­ποιούσε ο Μόραν ως «έδρα» των επι­χει­ρή­σεών του. Οι τέσ­σε­ρις άντρες που εισέ­βα­λαν αιφ­νι­δί­α­σαν αυτούς που ήταν μέσα στο γκαράζ και τους ανά­γκα­σαν να στηθούν στον τοίχο. Άνοιξαν πυρ και το μακε­λειό είχε τελειώ­σει σε λίγα λεπτά, ενώ οι άντρες του Καπόνε διέ­φυ­γαν με μαι μαύρη Κάντι­λακ, «μεταμ­φιε­σμένη» σε αστυ­νο­μικό όχημα με σειρήνα.

Ο Καπόνε, δήλωσε ότι εκείνη την ώρα βρι­σκό­ταν στο εξοχικό του ενώ ο ίδιος ο Μόραν γλύτωσε το θάνατο. Ήταν όμως η αρχή του τέλους του και η πλήρης απώλεια της δύναμης και του ελέγχου του στο Σικάγο. Για τη σφαγή του Αγίου Βαλε­ντί­νου δεν πλήρωσε κανένας.

Οι Ιρλαν­δοί του Μόραν είχαν χάσει το παι­χνίδι και το μεγάλο έπαθλο που ήταν η δια­κί­νηση του παρά­νο­μου αλκοόλ που απέφερε κέρδη εκα­τομ­μυ­ρίων δολα­ρίων κάθε χρόνο στις συμ­μο­ρίες. Εκείνη τη χρονιά τα κέρδη του παρά­νο­μου αλκοόλ ήταν δυο εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια. Άλλωστε και το δέλεαρ για τη συνά­ντηση μεταξύ των συμ­μο­ριών δεν ήταν άλλο από ένα φορτίο ακριβό ουίσκι, ένας δού­ρειος ίππος πίσω από τον οποίο κρυ­βό­ταν ο πολυ­μή­χα­νος Βιτσέν­τζο Τζι­μπάλ­ντι, πρω­το­πα­λί­καρο του Καπόνε, γνωστός με το ψευ­δώ­νυμο Τζακ Μακ Γκαρν και με το παρα­τσού­κλι «Το πολυ­βόλο».

Ο Αλ Καπόνε, αδί­στα­κτος και εξαι­ρε­τικά φιλό­δο­ξος για χρήμα και εξουσία, έφτασε στο απόγειο της δόξας του. Παράλ­ληλα, με την υπόθεση να ξεφεύ­γει από τα στενά όρια της πόλης το FBI και η δίωξη οικο­νο­μι­κού εγκλή­μα­τος ανέ­λα­βαν δράση.

Ο Αλ Καπόνε συνε­λή­φθη δυο χρόνια αργό­τερα για φορο­δια­φυγή, ενώ ο Μπανγκς Μοράν κατέ­ληξε να κλέβει τρά­πε­ζες.  Με την άνοδο του Ρούζ­βελτ στην εξουσία το 1933, η ποτο­α­πα­γό­ρευση καταρ­γή­θηκε. Οι βασι­λιά­δες της φορο­δια­φυ­γής και του εγκλή­μα­τος είχαν τερ­μα­τί­σει ορι­στικά την καριέρα τους. Το έγκλημα άλλαζε χέρια και τρόπους σε μια νέα εποχή. 

thetoc.gr