Στον απόηχο του σεμιναρίου

Στο κοσμικό νησί της Ροδου, υπάρχει ενα μέρος που δεν είναι πάνω στον κεντρικό δρόμο, ουτε στην καρδιά του λιμα­νιού, δεν έχει μεγάλη ταμπέλα και πολύ­χρωμα δια­φη­μι­στικά… Παρά μονάχο του στέκει περή­φανο δίπλα στην αρχαία της Ρόδου κλη­ρο­νο­μιά, στο Μόντε Σμιθ. Πρό­κει­ται για το Θεα­τρικό Εργα­στήρι “Μανος Κατρά­κης” υπό τη καλ­λι­τε­χνική διεύ­θυνση του σκηνοθέτη-ηθοποιού Ζαχαρία Αγγε­λά­κου. Σε αυτόν τον ζεστό και δημιουρ­γικό χώρο ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 7 Φεβ 2016 το πρώτο σεμι­νά­ριο με θέμα :

“Προ­σέγ­γιση στο Θεα­τρικό Λόγο και την Ποίηση.

Τρόποι ανά­λυ­σης χαρα­κτή­ρων και ερμη­νείας θεα­τρι­κών ρόλων, ακο­λου­θώ­ντας τη μέθοδο Στα­νι­σλάφ­σκι”.

Κεντρικό πρόσωπο του σεμι­να­ρίου ο κ. Δημη­τρης Παπα­γιάν­νης Διευ­θυ­ντής της Ανω­τέ­ρας Δρα­μα­τι­κής Σχολής Δήμου Αγ. Βαρ­βά­ρας “Ιακωβος Καμπα­νέλ­λης”, πλαι­σιω­μέ­νος απο τις δασκά­λες του εργα­στη­ρίου Βάσω Αγγε­λά­κου και Άννα Έλενα.

Δεν υπάρχει καμια συνταγή επι­τυ­χίας για να μιλή­σεις στη ψυχή και στο μυαλό του μαθητή-θεατή! Ποια γλώσσα να επι­λέ­ξεις; Τη ξύλινη και άδεια ή αυτή που μιλά στα πρω­τό­γονα ένστι­κτα των αρετών, των επι­θυ­μιών και των παθών τους!

Και έτσι ξεκί­νησε το μαγικό του ταξίδι… του λόγου, της λυρικής ποίησης, του αρχέ­γο­νου χορού, της δημο­τι­κής μου­σι­κής, του αρχαίου δρά­μα­τος, του θεάτρου!

Ανέλυσε το υπερ­φυ­σικό, αφη­γη­μα­τικό, δρα­μα­τικό τρα­γούδι

“Του νεκρού αδερφού” τονί­ζο­ντας τον κοινό πολι­τι­σμό των Βαλ­κα­νίων στα οποία δια­δό­θηκε καθώς και τη δύναμη του όρκου, της κατάρας, της απώ­λειας του θρήνου, της ξενι­τιάς, προ­σθέ­το­ντας και πινε­λιές απο το βίο και τη γλώσσα ιδιω­μά­των του λαού της ελλη­νι­κής υπαί­θρου με την αναφορά του στο σκω­πτικό ποίημα του Ζαν Ρισπέν, μετα­φρα­σμένο απο τον μεγάλο ποιητή Ζαχαρια Παπα­ντω­νίου, απαγ­γε­λω­ντας το με ενα ιδιαί­τερο ύφος που άγγιξε όλες τις ευαί­σθη­τες χορδές του κοινού και το έκανε να μονιά­σει λες και συνυ­πηρχε μαζι μέρες!!!

Τη επόμενη μέρα μας ανέβασε στου φεγ­γα­ριού τη πλάτη … Και μετα να προ­σγειω­νό­μα­στε απότομα διπλα σ ένα ρυάκι βλέ­πο­ντας το άψυχο κορμί της Οφηλίας..Και μετά να βουτάμε-με ή χωρις θάλασσα- στην ονει­ρε­μένη ποίηση του Ελύτη..Στο Μονό­γραμμα! Σε αυτή την υπέροχη ερωτική τρα­γω­δία, τον ύμνο στην απώλεια…Τρυ­φε­ρό­τητα, συγκί­νηση, συμπλέγ­ματα, πόνος, αγαπη. Πόσο δύσκολα να αφο­μοιω­θεί απο εμας τους θνητούς…Και πόσο εύκολο το έκανε ο δάσκα­λος…

Χωρίς πομπώ­δεις φιλο­σο­φι­κές ανα­λύ­σεις του­να­ντίον το έδωσε να το επε­ξερ­γα­στούμε…εμείς… Να το πουμε με τον δικό μας τροπο, λιτά κι απέ­ριττα χωρίς έπαρση και υπερ­βολή. Και τα κατά­φερε!

Ερω­τευ­τή­καμε ξανά- μ´ακους? Χορεύ­ο­ντας ένα βαλς…

Των ονείρων και των πόθων μας!!! Μ’ακούς;

Την τελευ­ταία ημέρα ανα­λύ­σαμε πιο βαθιά τους ρόλους των ποι­η­μά­των,”μπήκαμε” μέσα πιο πολύ στους χαρα­κτή­ρες, ταυ­τι­στή­καμε με τους ήρωες, γίναμε ένα! Ανα­πα­ρα­στή­σαμε σκηνές όπως αυτη του χωρι­σμού της μάνας απο τη κόρη, εκφρα­στή­καμε ελεύ­θερα, φωνά­ξαμε με μανία (προ­ξε­νη­τά­α­α­α­α­α­α­δες), νιώσαμε τη πικρή γεύση των φιλιών του χωρι­σμού, συλ­λο­γι­στη­καμε τον πόνο της ξενι­τιάς. Με όλα αυτα-του κ.Παπα­γιάννη τα μαγικά-αποκτήσαμε τη τεχνο­γνω­σία να δια­βά­σουμε νιώ­θο­ντας την ασφυξία των ανά­μι­κτων συναι­σθη­μά­των χωρίς να πνι­γό­μα­στε!! Δεν ειμαστε στη θεση να απο­φα­σί­σουμε αν τον φοβούμεθα-για τον απα­ρά­μιλ­λης ομορ­φιάς τρόπο ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ της ποίησης ή αν τον θαυ­μά­ζουμε για τις γνώσεις του!! Αυτό ομως που ξεστο­μί­σαμε όλοι με σιγου­ριά ειναι οτι τον θέλουμε πάλι κοντα μας…Νιώ­θουμε υπέροχα που ήρθε και…Πόσα έφερε…και Πόσα δεν ήρθαν ακόμη ….

Υπερ­βο­λικα μικρό ένα τρι­ή­μερο για να χωρέσει τις απορίες, τις ανη­συ­χίες και τις αγωνίες μας…

Και υπερ­βο­λικά γλυκό για να συμ­βι­βα­στούμε!!!

Και περι­μέ­νουμε σε μια νέα συνά­ντηση και όσοι δεν ήρθαν γιατί δε ρωτή­σανε ή δε μάθανε…απλά χάσανε!!!

Εκφρά­ζο­ντας όλα μέλη – μαθητές του Θεα­τρι­κού Εργα­στη­ρίου

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ-Φώτης Αθα­να­σό­που­λος (μέλος του εργα­στη­ρίου).