Ελένη Φλώρου, ποιοι είναι «οι γιατροί με τα φουσκωτά»;

Πριν από με­ρι­κά χρό­νια, μέσα σε ένα του­ρι­στι­κό σκά­φος στις Μαλ­δί­βες, μια γυ­ναί­κα πα­ρα­τη­ρού­σε με εν­δια­φέ­ρον, αλλά χωρίς ιδιαί­τε­ρο εν­θου­σια­σμό, τα γα­λα­ζο­πρά­σι­να νερά. «Δεν σου αρέ­σει εδώ;», τη ρώ­τη­σε ο κα­πε­τά­νιος απο­ρη­μέ­νος. «Μου αρέ­σει πολύ, απλώς, ξέ­ρεις, εγώ κάθε κα­λο­καί­ρι κο­λυ­μπώ εδώ», του απά­ντη­σε, δεί­χνο­ντάς του στο κι­νη­τό της μια φω­το­γρα­φία από τη Δο­νού­σα. «Στη Δο­νού­σα πρω­το­πή­γα το 2015 και έκτο­τε επι­στρέ­φω κάθε κα­λο­καί­ρι», λέει η Ελένη Φλώ­ρου, νο­μι­κή σύμ­βου­λος σε θέ­μα­τα του­ρι­σμού και φι­λο­ξε­νί­ας, γνω­στή στον δια­δι­κτυα­κό κόσμο ως eleniflor. «Νιώθω ευ­γνώ­μων που μπορώ να απο­λαμ­βά­νω αυτό το γα­λά­ζιο στην πα­τρί­δα μου». Οι ακό­λου­θοί της γνω­ρί­ζουν την αγάπη της όχι μόνο για το γα­λά­ζιο, αλλά και για τα ηλιο­βα­σι­λέ­μα­τα στο Αι­γαίο, τις ψα­ρό­βαρ­κες στα γρα­φι­κά λι­μα­νά­κια, τις ηλι­κιω­μέ­νες στα σο­κά­κια των νη­σιών και τον ελ­λη­νι­κό καφέ.

Τη Δο­νού­σα, όπως και τα υπό­λοι­πα νησιά, η Ελένη τα γνω­ρί­ζει κυ­ριο­λε­κτι­κά από την «καλή» και την «ανά­πο­δη», καθώς τα επι­σκέ­πτε­ται όλο τον χρόνο με δύο δια­φο­ρε­τι­κές ιδιό­τη­τες: και ως δη­μιουρ­γός τα­ξι­διω­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου, αλλά και ως ενερ­γό μέλος της ΑΜΚΕ Σύ­μπλευ­ση, που προ­σφέ­ρει εθε­λο­ντι­κά εξει­δι­κευ­μέ­νες ια­τρι­κές εξε­τά­σεις και συ­να­φείς ια­τρι­κές υπη­ρε­σί­ες σε κα­τοί­κους νη­σιών του Αι­γαί­ου από το 2014. Η Ελένη ασχο­λεί­ται με την επι­κοι­νω­νία της ομά­δας ήδη από το 2019, και όχι μόνο· υπο­δέ­χε­ται τον κόσμο, κρα­τά­ει ση­μειώ­σεις για το ια­τρι­κό ιστο­ρι­κό, συ­ζη­τά­ει με τους ασθε­νείς, εμ­ψυ­χώ­νει τα παι­διά, επι­κοι­νω­νεί με χο­ρη­γούς. «Οι για­τροί είναι η ρα­χο­κο­κα­λιά της ομά­δας και εκεί­νοι που ίδρυ­σαν τη Σύ­μπλευ­ση· δια­θέ­του­με πλέον πάνω από εί­κο­σι ει­δι­κό­τη­τες», εξη­γεί. Η Σύ­μπλευ­ση διορ­γα­νώ­νει κάθε άνοι­ξη με φου­σκω­τά έναν δε­κα­ή­με­ρο διά­πλου, κατά τον οποίο επι­σκέ­πτε­ται οκτώ νησιά, ενώ το φθι­νό­πω­ρο με­τα­βαί­νει με το πλοίο της γραμ­μής σε ένα ακόμα. «Πρό­κει­ται για κά­ποιο μέρος που δεν μπο­ρεί να συν­δυα­στεί με άλλα, όπως για πα­ρά­δειγ­μα το Κα­στελ­λό­ρι­ζο ή τα Ψαρά», διευ­κρι­νί­ζει λίγες ημέ­ρες μετά την ολο­κλή­ρω­ση του δω­δέ­κα­του Διά­πλου. «Καθώς στα πε­ρισ­σό­τε­ρα μέρη έχου­με βρε­θεί πολ­λές φορές, έχει ήδη χτι­στεί μια σχέση εμπι­στο­σύ­νης, ενώ τη­ρού­με και ια­τρι­κό ιστο­ρι­κό των ασθε­νών ψη­φια­κά, σε μια εφαρ­μο­γή που έχει δη­μιουρ­γή­σει εθε­λο­ντής μας», ση­μειώ­νει.

Η πιο εγκάρ­δια υπο­δο­χή

«Καλώς ήρ­θα­τε σπίτι σας!», φω­νά­ζει από τον ασύρ­μα­το ο δή­μαρ­χος Σι­κί­νου, Βα­σί­λης Μα­ρά­κης, μόλις δια­κρί­νει τον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό σχη­μα­τι­σμό στην αφρι­σμέ­νη θά­λασ­σα που μαρ­τυ­ρά ότι οι «για­τροί με τα φου­σκω­τά» πλη­σιά­ζουν. «Έχου­με ανα­πτύ­ξει με τη Σί­κι­νο έναν ιδιαί­τε­ρο δεσμό· εί­μα­στε άλ­λω­στε όλοι επί­τι­μοι δη­μό­τες της». Η υπο­δο­χή είναι ιδιαί­τε­ρα θερμή. «Ετοι­μά­ζουν μπου­φέ­δες, τα παι­διά μάς πε­ρι­μέ­νουν με δώρα και πανό για κα­λω­σό­ρι­σμα, δη­μιουρ­γεί­ται ένα πολύ γλυκό κλίμα», δι­η­γεί­ται. «Ωστό­σο, από τη στιγ­μή που απο­βι­βα­ζό­μα­στε στο εκά­στο­τε νησί, αρ­χί­ζει και η αντί­στρο­φη μέ­τρη­ση».

Οι εθε­λο­ντές στή­νουν ένα μίνι νο­σο­κο­μείο με επαρ­κή εξο­πλι­σμό για δια­γνω­στι­κό έλεγ­χο, όπως υπε­ρή­χους, οι οδο­ντί­α­τροι έδρες για να κά­νουν κα­θα­ρι­σμούς. «Άλ­λο­τε μας πα­ρα­χω­ρούν τον χώρο του σχο­λεί­ου και την αυλή του, άλ­λο­τε τον χώρο του αγρο­τι­κού ια­τρεί­ου ή πο­λυ­ϊ­α­τρεί­ου. Ωστό­σο, για τα ια­τρεία όπου δεν υπάρ­χει ανά­γκη ιδιω­τι­κό­τη­τας αξιο­ποιού­με ακόμα και τη… φύση. Στην Ψέ­ρι­μο, για πα­ρά­δειγ­μα, οι οφθαλ­μί­α­τροι εξε­τά­ζουν κάτω από τα δέ­ντρα». Η συμ­βο­λή των μη ια­τρών είναι κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας. «Στη γυ­ναι­κο­λο­γι­κή εξέ­τα­ση απαι­τεί­ται η πα­ρου­σία μιας γυ­ναί­κας στην αί­θου­σα, ο ακτι­νο­λό­γος χρειά­ζε­ται βοηθό ώστε να συ­ντα­χθεί το κεί­με­νο της γνω­μά­τευ­σης, ενώ είναι απα­ραί­τη­τος και κά­ποιος στη γραμ­μα­τεία και στην ανα­μο­νή των εν­δια­φε­ρο­μέ­νων».

«Έχου­με ανα­πτύ­ξει με τη Σί­κι­νο έναν ιδιαί­τε­ρο δεσμό· εί­μα­στε άλ­λω­στε όλοι επί­τι­μοι δη­μό­τες της».

Τι είναι αυτό που της έχει κάνει τη με­γα­λύ­τε­ρη εντύ­πω­ση; «Με σό­κα­ρε όταν συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι ένας νη­σιώ­της, ακόμα και για την πιο απλή ια­τρι­κή πράξη όπως ένα κοινό σφρά­γι­σμα, θα πρέ­πει να μπει στο αε­ρο­πλά­νο ή στο πλοίο για να φτά­σει στον για­τρό και είναι έρ­μαιο του και­ρού και των συ­γκοι­νω­νιών». Η ομάδα, άλ­λω­στε, είχε γίνει προ ετών μάρ­τυ­ρας της αγω­νί­ας των κα­τοί­κων στο Αγα­θο­νή­σι λόγω της δια­κο­πής της ακτο­πλοϊ­κής τους σύν­δε­σης με την ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα.

Αν­θρώ­πι­νες ιστο­ρί­ες

Αυτό που απο­ζη­μιώ­νει τα μέλη της Σύ­μπλευ­σης για τις φου­σκο­θα­λασ­σιές εν πλω και δη σε φου­σκω­τό, είναι η επαφή με τους νη­σιώ­τες και όσους σε πεί­σμα των δυ­σκο­λιών εξα­κο­λου­θούν να ζουν στην άγονη γραμ­μή. «Στη Δο­νού­σα, μια μαμά έφερε το παιδί της να εξε­τα­στεί και ήταν η ίδια γυ­ναί­κα που σε προη­γού­με­νη απο­στο­λή στην Αμορ­γό, όπου ζει τον χει­μώ­να, είχε πλη­ρο­φο­ρη­θεί κά­νο­ντας υπέ­ρη­χο με τον γυ­ναι­κο­λό­γο μας ότι ήταν έγκυος», δι­η­γεί­ται η Ελένη. «Δη­λα­δή, με­τα­ξύ των δύο συ­να­ντή­σε­ών μας είχε με­σο­λα­βή­σει η γέν­νη­ση του παι­διού, το οποίο εί­χα­με μπρο­στά μας και μας χα­μο­γε­λού­σε· ήταν μια εμπει­ρία που με συ­γκί­νη­σε βαθιά». Η Σύ­μπλευ­ση φρο­ντί­ζει και για το ευ ζην των νη­σιω­τών. «Γνω­ρί­ζο­ντας πλέον τις υφι­στά­με­νες ανά­γκες, δια­με­σο­λα­βού­με σε ορ­γα­νι­σμούς που προ­τί­θε­νται να ανα­λά­βουν έργα υπο­δο­μής, όπως ένα γή­πε­δο μπά­σκετ, μια παι­δι­κή χαρά, τη δια­πλά­τυν­ση μιας μα­ρί­νας ή τον ανε­φο­δια­σμό των ια­τρεί­ων με ανα­λώ­σι­μα. Πα­ράλ­λη­λα, διορ­γα­νώ­νου­με εκ­παι­δευ­τι­κές και πο­λι­τι­στι­κές δρά­σεις, διότι, ακόμα και ένα παιδί να υπάρ­χει, όπως στους Αρ­κιούς, δι­καιού­ται να κάνει έστω ένα μά­θη­μα ρο­μπο­τι­κής».

Όταν η Ελένη με­τα­βαί­νει με τα φου­σκω­τά στα νησιά, είναι η εποχή που οι ντό­πιοι ασπρί­ζουν τις αυλές τους ενό­ψει της σεζόν, έχουν όμως ακόμα χρόνο για ου­σια­στι­κή επι­κοι­νω­νία με τους επι­σκέ­πτες. «Μου είπε συ­νω­μο­τι­κά τις προ­άλ­λες ο αγα­πη­μέ­νος μου κα­φε­τζής στη Δο­νού­σα: “Κάτσε λίγο να τα πούμε τώρα, διότι τον Αύ­γου­στο δεν θα προ­λα­βαί­νω να σταθώ”».

Πηγή: kathimerini.gr