Τηλέμαχος Καμπούρης για την δημοτική αρχή: Η ανοχή έχει όρια, η ατυχής επίκληση της χρόνιας εγκατάλειψης δεν πείθει πια

Ο ανε­ξάρ­τη­τος δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος στον Δήμο Ρόδου κ. Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης προ­έ­βη στην ακό­λου­θη δή­λω­ση:

“Στα δύο άρθρα με δη­λώ­σεις του δη­μάρ­χου Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης και του αντι­δή­μαρ­χου Τε­χνι­κών Υπη­ρε­σιών Σταύ­ρος Τσου­βα­λής, αυτό που λεί­πει δεν είναι οι δια­πι­στώ­σεις. Αυτό που λεί­πει είναι η ανά­λη­ψη ευ­θύ­νης και η ου­σια­στι­κή πρό­λη­ψη.

Προ­βλή­μα­τα υπήρ­χαν, υπάρ­χουν και θα υπάρ­χουν πάντα. Αυτό όμως δεν είναι το ζή­τη­μα. Το ζή­τη­μα είναι πώς αντι­δρά και πώς ενερ­γεί η κάθε δη­μο­τι­κή αρχή όταν διοι­κεί. Δεν έχει νόημα να ανα­ζη­τού­νται διαρ­κώς ευ­θύ­νες στους προη­γού­με­νους ,ιδιαί­τε­ρα όταν σε αυ­τούς υπήρ­χαν και πρό­σω­πα που σή­με­ρα βρί­σκο­νται στην ηγε­σία, όπως ο ίδιος ο δή­μαρ­χος. Η ευ­θύ­νη κρί­νε­ται στο παρόν, όχι στο πα­ρελ­θόν.

Δου­λειά της εκά­στο­τε δη­μο­τι­κής αρχής είναι να προ­λα­βαί­νει κα­τα­στά­σεις και όχι να τις σχο­λιά­ζει αφού συμ­βεί το κακό. Και μετά από δύο χρό­νια διοί­κη­σης, η ευ­θύ­νη αυτή βα­ραί­νει και τη ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή. Δεν μπο­ρεί να πα­ρου­σιά­ζε­ται μό­νι­μα ως πα­ρα­τη­ρη­τής των προ­βλη­μά­των και ποτέ ως υπεύ­θυ­νη για την έγκαι­ρη αντι­με­τώ­πι­σή τους.

Το αφή­γη­μα της «χρό­νιας εγκα­τά­λει­ψης», δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί ως μό­νι­μο επι­χεί­ρη­μα. Μετά από δύο χρό­νια διοί­κη­σης, δεν γί­νε­ται κάθε πρό­βλη­μα να απο­δί­δε­ται στο πα­ρελ­θόν. Η ευ­θύ­νη ανή­κει στο βαθμό που τους ανα­λο­γεί και σε αυ­τούς που διοι­κούν σή­με­ρα και κρί­νο­νται από τις πρά­ξεις τους.

Η πε­ρί­πτω­ση της κο­λώ­νας είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή. Δεν σκου­ριά­σε ούτε σά­πι­σε τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες. Η φθορά της ήταν γνω­στή και εξε­λισ­σό­με­νη. Το ότι κα­τα­γρά­φη­κε ως ζημιά είναι θε­τι­κό, αλλά δεν αρκεί. Από τη στιγ­μή που δια­πι­στώ­θη­κε η επι­κιν­δυ­νό­τη­τά της, έπρε­πε να αφαι­ρε­θεί άμεσα, με σκοπό την αντι­κα­τά­στα­σή της, μέχρι να ξε­κι­νή­σει η ερ­γο­λα­βία. Αυτή είναι η έν­νοια της πρό­λη­ψης στην πράξη.

Σε αυτό το ση­μείο, η πα­ρου­σί­α­ση της επί­λυ­σης του προ­βλή­μα­τος με τα κά­γκε­λα στο ΕΠΑΛ σε αντι­δια­στο­λή με την υπό­θε­ση της κο­λώ­νας και με επί­κλη­ση της «χρό­νιας εγκα­τά­λει­ψης» είναι ατυ­χής. Η αντι­κα­τά­στα­ση των κι­γκλι­δω­μά­των σε χρόνο ρεκόρ είναι πράγ­μα­τι μια σωστή και θε­τι­κή ενέρ­γεια. Όμως πρό­κει­ται για μια τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία δια­χεί­ρι­σης ενός έκτα­κτου προ­βλή­μα­τος, με τις fast track δια­δι­κα­σί­ες που προ­βλέ­πο­νται ακρι­βώς γι’ αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις και όχι για επι­χεί­ρη­μα που αναι­ρεί την απου­σία πρό­λη­ψης σε άλλες πε­ρι­πτώ­σεις.

Με απλά λόγια, το ότι η δη­μο­τι­κή αρχή αντέ­δρα­σε γρή­γο­ρα σε ένα πε­ρι­στα­τι­κό δεν μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποιεί­ται για να κα­λυ­φθεί το γε­γο­νός ότι δεν ενήρ­γη­σε έγκαι­ρα εκεί όπου ο κίν­δυ­νος ήταν ορα­τός.

Το ζή­τη­μα, λοι­πόν, δεν είναι αν έγι­ναν κά­ποιες πα­ρεμ­βά­σεις.

Το ζή­τη­μα είναι αν έγι­ναν την ώρα που έπρε­πε.

Έχου­με μπει στον τρίτο χρόνο της θη­τεί­ας.

Η πε­ρί­ο­δος της ανο­χής έχει τε­λειώ­σει.

Οι πο­λί­τες δεν εξέ­λε­ξαν τη δη­μο­τι­κή αρχή για να με­τα­φέ­ρει ευ­θύ­νες στο πα­ρελ­θόν.

Την εξέ­λε­ξαν για να φρο­ντί­ζει την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους, να προ­λαμ­βά­νει προ­βλή­μα­τα και να πα­ρεμ­βαί­νει έγκαι­ρα.

Αυτό ακρι­βώς οφεί­λουν να κά­νουν όσοι διοι­κούν σή­με­ρα”.