Κλειστή 1 στις 3 κατοικίες πανελλαδικά

Πάνω από το 33% του απο­θέ­μα­τος κατοι­κιών της χώρας, δηλαδή 2,2 εκατ. επί συνόλου 6,5 εκατ. είναι σήμερα κενές, ποσοστό το οποίο είναι από τα υψη­λό­τερα στην Ευρώπη, όπου σε πολλές χώρες, ο αντί­στοι­χος δείκτης κυμαί­νε­ται μεταξύ 10% και 15%. Σύμφωνα με ανάλυση της Blupeak Estate Analytics, εται­ρεία που ειδι­κεύ­ε­ται στην κατα­γραφή και συλλογή δεδο­μέ­νων για τον κλάδο των ακι­νή­των και με βάση τα στοι­χεία της ΕΛΣΤΑΤ, το φαι­νό­μενο των κενών κατοι­κιών παρα­τη­ρεί­ται πιο έντονα στις πέντε βασικές περι­φέ­ρειες, δηλαδή την Αττική (Αθήνα), την Κεντρική Μακε­δο­νία (Θεσ­σα­λο­νίκη), την Πελο­πόν­νησο, τη Δυτική Ελλάδα και τη Θεσ­σα­λία. Σε αυτές εντο­πί­ζε­ται το 60% του συνόλου των κλει­στών κατοι­κιών.

Συγκε­κρι­μένα, στην Αττική κατα­γρά­φο­νται 526.000 άδεια σπίτια, στην Κεντρική Μακε­δο­νία άλλα 363.000, Στην Πελο­πόν­νησο, 209.000, στη Δυτική Ελλάδα, 155.000 και στη Θεσ­σα­λία 133.000.

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει η ηλικία αυτών των κατοι­κιών. Όπως προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία της Blupeak Estate Analytics, οι περισ­σό­τε­ρες χτί­στη­καν μεταξύ 1961 και 1980, περίπου 3 εκα­τομ­μύ­ρια, ενώ ακόμη 1,6 εκα­τομ­μύ­ρια ανε­γέρ­θη­καν τη δεκα­ε­τία του 1980. Πάνω από 1,1 εκα­τομ­μύ­ρια χρο­νο­λο­γού­νται από την περίοδο 1946–1960. Δηλαδή, το μεγα­λύ­τερο μέρος του απο­θέ­μα­τος είναι άνω των 30 ετών. Πρό­κει­ται για έναν από τους βασι­κούς λόγους, για τους οποίους πολλά σπίτια παρα­μέ­νουν ανα­ξιο­ποί­ητα. Πολλά από αυτά έχουν ανε­γερ­θεί με παλιούς οικο­δο­μι­κούς κανο­νι­σμούς, χωρίς μονώ­σεις ή ενερ­γειακή απο­δο­τι­κό­τητα, ενώ παρου­σιά­ζουν φθορές και έλλειψη συντή­ρη­σης. Η ανα­καί­νισή τους θεω­ρεί­ται από αρκε­τούς ιδιο­κτή­τες οικο­νο­μικά ασύμ­φορη και έτσι προ­τι­μούν να τα αφήνουν κλειστά.

Κατοι­κίες μεγάλης ηλικίας είναι δύσκολο να προ­σελ­κύ­σουν ενοι­κια­στές ή αγο­ρα­στές, ειδικά, αν παρου­σιά­ζουν εικόνα εγκα­τά­λει­ψης, ή βρί­σκο­νται σε περιο­χές με φθί­νουσα ζήτηση, ενώ και το υψηλό κόστος ανα­καί­νι­σης σε σχέση με την απόδοση, τις καθιστά ακόμα λιγό­τερο ελκυ­στι­κές. Επίσης, πολλοί ιδιο­κτή­τες βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με νομικά ή φορο­λο­γικά εμπόδια – σπίτια με αδιευ­κρί­νι­στη κλη­ρο­νο­μική κατά­σταση, με δια­φω­νίες μεταξύ συγ­γε­νών ή απλώς με επι­βα­ρύν­σεις που καθι­στούν τη διάθεση του ακι­νή­του μη συμ­φέ­ρουσα. Ένας ακόμα λόγος που στερεί ακίνητα είναι και η προ­τί­μηση κάποιων ιδιο­κτη­τών προς την βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση, δηλαδή την περι­στα­σιακή μίσθωση σε του­ρί­στες, κάτι που σημαί­νει ότι αρκετά σπίτια μένουν κλειστά για μεγάλο μέρος του έτους.

Σύμφωνα με τον ιδρυτή της Bluepeak Estate Analytics, κ. Βασίλη Ηλιό­πουλο, “το πρό­βλημα, τελικά, δεν είναι ότι δεν έχουμε σπίτια. Είναι ότι τα σπίτια που έχουμε μένουν ανα­ξιο­ποί­ητα. Η κρίση δεν είναι αριθ­μη­τική. Είναι κρίση κατα­νο­μής, κρίση θεσμι­κής αδρά­νειας και κρίση πολι­τι­κών προ­τε­ραιο­τή­των. Αν υπάρξει η πολι­τική βούληση, υπάρ­χουν και τα μέσα. Αυτό που χρειά­ζε­ται είναι να αντι­με­τω­πί­σουμε την κατοι­κία όχι ως απλό περιου­σιακό στοι­χείο, αλλά ως ανθρώ­πινη ανάγκη και κοι­νω­νικό δικαί­ωμα. Μόνο τότε, τα άδεια σπίτια θα πάψουν να είναι σιωπηλά μνημεία εγκα­τά­λει­ψης και θα ξανα­γί­νουν ζωντα­νοί χώροι ζωής”.

Κατά τον κ. Ηλιό­πουλο “σε αυτή τη συνθήκη, η λύση δεν είναι να χτί­σουμε κι άλλα σπίτια. Αντί να τσι­με­ντά­ρουμε νέους χώρους, πρέπει πρώτα να δώσουμε ζωή στους ήδη υπάρ­χο­ντες. Αυτό μπορεί να γίνει μέσα από στο­χευ­μέ­νες και εφαρ­μό­σι­μες παρεμ­βά­σεις. Πρώτο βήμα είναι η δημιουρ­γία ενός Εθνικού Μητρώου Κατοι­κιών: μια πλήρης και ψηφιακά προ­σβά­σιμη απο­γραφή των κατοι­κιών της χώρας, ώστε να ξέρουμε τι υπάρχει, πού βρί­σκε­ται και ποια είναι η κατά­στασή του. Χωρίς αυτή τη βάση δεδο­μέ­νων, καμία στε­γα­στική πολι­τική δεν μπορεί να είναι απο­τε­λε­σμα­τική”.

Σύμφωνα με τον ίδιο, “απαι­τού­νται ισχυρά φορο­λο­γικά κίνητρα για όσους ιδιο­κτή­τες επι­λέ­γουν τη μακρο­χρό­νια μίσθωση: απαλ­λα­γές στον ΕΝΦΙΑ, μειώ­σεις σε τεκ­μή­ρια ή επι­δο­τή­σεις για ενερ­γεια­κές δαπάνες. Τρίτον, είναι απα­ραί­τητο να υπάρ­ξουν προ­γράμ­ματα επι­δό­τη­σης ανα­καί­νι­σης. Πολλές κατοι­κίες παρα­μέ­νουν κλει­στές γιατί απλώς οι ιδιο­κτή­τες δεν μπορούν να τις φέρουν στα σύγ­χρονα πρότυπα δια­βί­ω­σης. Μέσα από κου­πό­νια ή συγ­χρη­μα­το­δο­τή­σεις, μπορεί να γίνει η απα­ραί­τητη ανα­βάθ­μιση. Τέλος, οι δήμοι θα συμ­βάλ­λουν κατα­λυ­τικά: να λει­τουρ­γούν ως ενδιά­με­σοι φορείς και να αξιο­ποιούν ανε­νεργά ακίνητα για την κάλυψη κοι­νω­νι­κών στε­γα­στι­κών αναγκών – για φοι­τη­τές, μονο­γο­νεϊ­κές οικο­γέ­νειες, ηλι­κιω­μέ­νους που ζουν μόνοι”.

Πηγή: capital.gr