Αλέξης Γιορδαμνής: «Τα χωριά μας αξίζουν μέλλον με μνήμη – Oχι στην εγκατάλειψη του Campochiaro»

Είσαι από τους νεό­τε­ρους προ­έ­δρους στη Ρόδο, αν όχι ο νεό­τε­ρος. Έχουν περάσει 16 μήνες της θητείας σου, ποιες είναι οι πρώτες εντυ­πώ­σεις;

Για να είμαστε ακρι­βείς είμαι ο δεύ­τε­ρος νεό­τε­ρος πίσω μόνο από την πρόεδρο της Κοι­νό­τη­τας Ιαλυσού. Μετά από ώριμη σκέψη θέλησα να ασχο­ληθώ με την αυτο­διοί­κηση, με σκοπό να προ­σθέσω ένα λιθα­ράκι στην καλύ­τερη ποιό­τητα ζωής της κοι­νό­τη­τάς μας. Στους 16 αυτούς μήνες όμως δια­πί­στωσα πως για να δρο­μο­λο­γη­θούν κάποια έργα, μικρά και μεγάλα, χρειά­ζε­ται μεγάλη προ­σπά­θεια, καθη­με­ρινή επαφή με τους αρμό­διους αντι­δη­μάρ­χους και με τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ, με σκοπό φυσικά την επίλυση των προ­βλη­μά­των της καθη­με­ρι­νό­τη­τας και όχι μόνο. Μέχρι στιγμής είμαστε σε αναμονή ολο­κλή­ρω­σης μελετών και χρη­μα­το­δό­τη­σης.

Θεωρείς ότι η δημο­τική αρχή σε αντι­με­τω­πί­ζει ισότιμα σε σχέση με άλλους προ­έ­δρους (που ανήκουν στη δημο­τική αρχή); Εσύ εκλέ­χθη­κες με την παρά­ταξη του Νίκου Γερο­νι­κόλα.

Στις επαφές που έχω μέχρι στιγμής δεν έχω αντι­με­τω­πί­σει κάποιο πρό­βλημα επι­κοι­νω­νίας ή δια­φο­ρε­τι­κής αντι­με­τώ­πι­σης, σε σύγκριση πάντα με τους υπό­λοι­πους προ­έ­δρους της Δημο­τι­κής Ενό­τη­τας Καμεί­ρου.

Ποια θεωρείς ότι είναι τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει σήμερα η περιοχή; Εξ όσων γνωρίζω υπάρχει και ένα σοβα­ρό­τατο ζήτημα με το νεκρο­τα­φείο. Αντι­με­τω­πί­στηκε;

Πράγ­ματι, αυτό που επείγει για την κοι­νό­τητά μας είναι η απο­κα­τά­σταση της επέ­κτα­σης του νεκρο­τα­φείου που έχει υποστεί μεγάλες ζημιές, αλλά και να κατα­φέ­ρουμε στη θητεία μας, σε συνεν­νό­ηση με την υπη­ρε­σία της ΔΕΥΑΡ και τον πρόεδρό της τη δημιουρ­γία βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού. Είναι το μεγα­λύ­τερο ζήτημα που αντι­με­τω­πί­ζει η κοι­νό­τητά μας η απο­κα­τά­σταση της επέ­κτα­σης του νεκρο­τα­φείου μας. Μετά από πολλές συζη­τή­σεις και προ­τά­σεις από τεχνι­κούς, και όχι μόνο, θεωρώ πλέον πως είναι ανα­γκαίος ο εκ νέου σχε­δια­σμός του έργου, λόγω του μεγάλου ύψους της κατα­σκευής καθώς το οικό­πεδο βρί­σκε­ται σε μεγάλο και ανούσιο ύψος.

Στις επαφές που έχω με τις τεχνι­κές υπη­ρε­σίες του Δήμου αλλά και με τον χωρικό μας αντι­δή­μαρχο κ. Παπα­στεργή, έχουμε κατα­λή­ξει σε μία ημε­ρο­μη­νία για την περά­τωση του έργου. Επι­πλέον έχω έρθει σε επαφή και με την αρμόδια αντι­δή­μαρχο για τα νεκρο­τα­φεία, κ. Για­νέλλη, για την κατα­σκευή οστε­ο­φυ­λα­κίου, ώστε να προ­χω­ρή­σουμε σε εκταφές, κάτι που απο­τε­λεί αίτημα και των ενοριών μας.

Υπάρ­χουν συγκε­κρι­μένα έργα ή παρεμ­βά­σεις που ήδη βρί­σκο­νται σε εξέλιξη ή έχεις σχε­διά­σει να δρο­μο­λο­γή­σεις;

Έχουμε προ­τεί­νει διάφορα έργα σε ό,τι αφορά τις τεχνι­κές υπη­ρε­σίες, από ασφαλ­το­στρώ­σεις εντός οικι­σμών της κοι­νό­τη­τάς μας, μέχρι τη συντή­ρηση της αγρο­τι­κής οδο­ποι­ίας καθώς απο­τε­λούμε μία ιδιαι­τέ­ρως αγρο­τική περιοχή, μια αγρο­τική οδο­ποιία που δέχθηκε επι­πρό­σθετα μεγάλες ζημιές από την κακο­και­ρία “Bora” να σημειώσω.

Ποιο είναι το προ­σω­πικό σου όραμα για την κοι­νό­τητα και πώς σκο­πεύ­εις να το υλο­ποι­ή­σεις;

Το όραμά μου για την κοι­νό­τητά μας είναι βαθιά συν­δε­δε­μένο με την αγάπη μου για τον τόπο και την πεποί­θηση ότι τα χωριά μας μπορούν να γίνουν ζωντα­νοί, ελκυ­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί καθ’ όλη τη διάρ­κεια του χρόνου. Η Διμυλιά και η Ελεούσα είναι δύο από τα πιο όμορφα χωριά του νησιού μας, με μονα­δική φυσική ομορφιά, ιστορία και πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα. Ως πρό­ε­δρος της κοι­νό­τη­τας, νιώθω περή­φα­νος που εκπρο­σωπώ αυτούς τους τόπους και προ­σπαθώ να τους ανα­δείξω με κάθε τρόπο.

Ένα από τα «αμαρ­τή­ματα» της ελλη­νι­κής πολι­τείας είναι και η εγκα­τά­λειψη μέρους του κτη­ρια­κού συγκρο­τή­μα­τος του παλιού Σανα­το­ρίου. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι αν και δεν είναι δική σου αρμο­διό­τητα, είναι κάτι που σε προ­βλη­μα­τί­ζει.

Ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα ζητή­ματα που απα­σχο­λούν την κοι­νό­τητά μας είναι η τύχη των τριών κτηρίων του συγκρο­τή­μα­τος της πλα­τείας του πρώην Σανα­το­ρίου Ελε­ού­σας (το ιστο­ρικό ιταλικό χωριό Campochiaro). Τα κτήρια αυτά, ταυ­τι­σμένα με την ιστορία και την ταυ­τό­τητα της περιο­χής, παρα­μέ­νουν για χρόνια εγκλω­βι­σμένα σε έναν φαύλο κύκλο ιδιο­κτη­σια­κής ασά­φειας και αδρά­νειας. Η παρα­χώ­ρησή τους στο ΤΑΙΠΕΔ όχι μόνο δεν συνέ­βαλε στην αξιο­ποί­ησή τους, αλλά αντί­θετα ενί­σχυσε τη στα­σι­μό­τητα και την εγκα­τά­λειψη.

Η μονα­δική ενέρ­γεια που έχει πραγ­μα­το­ποι­η­θεί μέχρι σήμερα είναι η άκαρπη προ­σπά­θεια εκμί­σθω­σης ενός εκ των τριών κτηρίων το 2014. Παρά τις συνε­χείς και μακρο­χρό­νιες προ­σπά­θειες που έχουν κατα­βλη­θεί από τοπι­κούς φορείς, η κατά­σταση παρα­μέ­νει στάσιμη. Ωστόσο, ο αγώνας μας συνε­χί­ζε­ται με συνέ­πεια και μεγα­λύ­τερη απο­φα­σι­στι­κό­τητα, με στόχο να δια­σφα­λί­σουμε ότι το ζήτημα αυτό θα παρα­μεί­νει ψηλά στην ατζέντα των αρμό­διων φορέων και θα οδη­γη­θεί, επι­τέ­λους, σε μία ουσια­στική λύση.

Η άποψή μου είναι ξεκά­θαρη: μόνο μέσα από μία κοινή, σοβαρή και στο­χευ­μένη συνερ­γα­σία μεταξύ Δήμου, Περι­φέ­ρειας και των βου­λευ­τών του νομού μπο­ρούμε να ελπί­ζουμε σε πρόοδο. Πρέπει άμεσα να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί μία συνά­ντηση με τους αρμό­διους του ΤΑΙΠΕΔ για να συζη­τη­θεί το μέλλον αυτών των ιστο­ρι­κών κτηρίων. Όσο παρα­μέ­νουν στη σημε­ρινή τους κατά­σταση, ένα είναι βέβαιο – θα οδη­γη­θούν με μαθη­μα­τική ακρί­βεια στην κατάρ­ρευση. Και τότε, δεν θα μιλάμε πια για κτήρια, αλλά για ερείπια, και θα έχουμε χάσει μια πολύ­τιμη ευκαι­ρία για ανά­πτυξη, πολι­τι­στική αξιο­ποί­ηση και ανά­δειξη της περιο­χής μας.

Η δική μου προ­σπά­θεια, ως πρό­ε­δρος της κοι­νό­τη­τας, επι­κε­ντρώ­νε­ται στο να σπάσει αυτή η αδρά­νεια. Είναι επι­τα­κτική ανάγκη να υπάρξει πίεση προς κάθε αρμόδιο φορέα, να γίνουν οι σωστές συζη­τή­σεις και να τεθούν οι βάσεις για μία λύση που θα στη­ρί­ζε­ται στις ανάγκες και τις δυνα­τό­τη­τες της τοπικής κοι­νω­νίας.

Η αξιο­ποί­ηση των κτηρίων αυτών δεν είναι μόνο θέμα ανά­πτυ­ξης· είναι και θέμα πολι­τι­στι­κής μνήμης, τοπικής περη­φά­νιας και ιστο­ρι­κής ευθύνης. Αυτός είναι ο δρόμος που πιστεύω ότι πρέπει να ακο­λου­θή­σουμε. Με πίστη στον τόπο μας, με ενότητα, συνερ­γα­σία και σχέδιο, μπο­ρούμε να δώσουμε νέα πνοή στα χωριά μας και να εξα­σφα­λί­σουμε ένα καλύ­τερο μέλλον για τις επό­με­νες γενιές.