Στο προσκήνιο αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου κατά 12 Ροδιτών για «κλεμμένο» δημόσιο ακίνητο

Η πρώτη απόφαση, μη ορι­στική, επί προ­σφυ­γής του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου με κλήση για την επα­να­φορά αγωγής, που υπέβαλε τον Ιανουά­ριο του 2012, κατά του προϊ­στα­μέ­νου του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου και 12 κατοί­κων του νησιού εκ των οποίων οι 11 συγκε­κρι­μέ­νης οικο­γέ­νειας, εκδό­θηκε χθες.

Με την χρήση της υπ’ αριθμ. ΔΚ2624/85/ΒΚ3029/2-10-86 πλαστής από­φα­σης εξα­γο­ράς, μετα­γρά­φηκε στο κτη­μα­το­λό­γιο την 13η Απρι­λίου 1987 στην ιδιο­κτη­σία εκλι­πό­ντος πλέον Ροδίτη δημόσιο ακίνητο συνο­λι­κού εμβαδού 8.281 τ.μ. από την μερίδα ΚΜ5000 γαιών Κατ­τα­βιάς.

Με την χρήση της υπ’ αριθμ. ΔΚ2858/85/22-5-1989 oμοίως πλαστής από­φα­σης μετα­γρά­φηκε στο κτη­μα­το­λό­γιο την 6η Μαΐου 1999 στην ιδιο­κτη­σία του ίδιου δημόσιο ακίνητο της ίδιας μερίδας γαιών Κατ­τα­βιάς συνο­λι­κού εμβαδού 22.645 τ.μ.. Δημιουρ­γή­θηκε νέα μερίδα στην ιδιο­κτη­σία του, που ονο­μα­τί­στηκε ΚΜ5000/330.

Τον Ιούλιο του 2004 ένας κάτοι­κος Βελγίου που είχε αγο­ρά­σει από εκείνον τμήμα του «κλεμ­μέ­νου» ακι­νή­του, εμβαδού 4 στρεμ­μά­των, απέ­στειλε εξώδικη δήλωση κατά της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου δια­μαρ­τυ­ρό­με­νος για το γεγονός ότι 10 στρέμ­ματα από τα 22.645 τ.μ. που είχε αγο­ρά­σει με εξαγορά από το δημόσιο ο πωλητής του, ήταν χαρα­κτη­ρι­σμένα ως δασικά, πράγμα που ο ίδιος αγνο­ούσε με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορεί να εκδώσει άδεια οικο­δο­μής!

Μεταξύ του τελευ­ταίου και του φερό­με­νου ως δικαιού­χου συνήφθη συμ­βό­λαιο αγο­ρα­πω­λη­σίας που συνέ­ταξε συμ­βο­λαιο­γρά­φος την 15η Οκτω­βρίου 1997 (υπ’ αριθμ 6800). Το συμ­βό­λαιο αυτό, όπως απει­κο­νί­ζε­ται στα βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου, συνε­τά­χθη δηλαδή πριν ακόμη γίνει η μετα­γραφή της πλα­στο­γρα­φη­μέ­νης πράξεως του Νομάρχη στα βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου! Ο ίδιος προ­χώ­ρησε στη συνέ­χεια στην πώληση ακόμη ενός άρτιου και οικο­δο­μή­σι­μου ακι­νή­του, εμβαδού 4 στρεμ­μά­των με το υπ’ αριθμ 8847/19-7-2000 συμ­βό­λαιο του ίδιου συμ­βο­λαιο­γρά­φου, που μετα­γρά­φηκε στο κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου την 26η Ιουλίου 2000 σε 6 άτομα εξ αδιαι­ρέ­του.

Την 22α Ιανουα­ρίου 2002 με συμ­βό­λαια του ίδιου συμ­βο­λαιο­γρά­φου ο ενα­γό­με­νος «προί­κισε» με τμήματα του ίδιου «κλεμ­μέ­νου» ακι­νή­του 2 παιδιά του!

Εν συνε­χεία τμήματα του ακι­νή­του μετε­γρά­φη­σαν στην ιδιο­κτη­σία άλλων συγ­γε­νών του και ακόμη ένα σε δύο αγο­ρα­στές, κατοί­κους Ρόδου.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο με την αγωγή του ζητεί την ακύρωση των εγγρα­φών στα οικεία βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου της ανυ­πό­στα­της από­φα­σης εκποί­η­σης του ακι­νή­του και 10 συμ­βο­λαίων που ακο­λού­θη­σαν για τη μετα­γραφή τμη­μά­των του σε τρίτους. Ζητεί να ανα­γνω­ρι­στούν ως άκυρες 9 αγο­ρα­πω­λη­σίες και να δια­τα­χθεί η απόδοσή τους στην ιδιο­κτη­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου αλλά και να υπο­χρε­ω­θούν οι 10 εξ αυτών να του κατα­βά­λουν εις ολό­κληρο έκαστος το ποσό των 459.000 ευρώ ως δια­φυ­γόν κέρδος και το ποσό των 200.000 ευρώ ως χρη­μα­τική απο­ζη­μί­ωση λόγω ηθικής βλάβης.

Το Ελλη­νικό Δημόσιο δια­τυ­πώ­νει με την ίδια αγωγή και επι­κου­ρικά αιτή­ματα σε περί­πτωση απόρ­ρι­ψης της κύριας βάσης της αγωγής του.

Το δικα­στή­ριο με την απόφαση του απέρ­ριψε την κλήση επα­να­φο­ράς της αγωγής κατά τριών μελών της οικο­γέ­νειας, απέρ­ριψε την αγωγή γι ακόμη δύο και διέταξε την προ­σε­πί­κληση των νόμιμων, εξ αδια­θέ­του ή εκ δια­θή­κης, κλη­ρο­νό­μων του εκλι­πό­ντος συγ­γε­νούς τους ως προς τη σωρευό­μενη στο δικό­γραφο ανακοπή, με επι­μέ­λεια του ενά­γο­ντος, μέσα σε προ­θε­σμία 90 ημερών από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης του και σε δικά­σιμο που θα προσ­διο­ρι­στεί αρμο­δίως με την επι­μέ­λεια του ιδίου, αλλά θα απέχει του­λά­χι­στον 30 ημέρες από την κοι­νο­ποί­ηση της προ­σε­πί­κλη­σης.

Το δικα­στή­ριο στην απόφαση του ανα­φέ­ρει ως προς την καλο­πι­στία των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγγρα­φών πως οι διοι­κη­τι­κές πράξεις περι­βάλ­λο­νται από το τεκ­μή­ριο της νομι­μό­τη­τας, δηλαδή από την έναρξη ισχύος έως την ακύρωσή τους με δικα­στική απόφαση ή διοι­κη­τική πράξη ή την ανά­κληση ή την κατάρ­γηση ή γενικά την παύση ισχύος τους κατά οποιο­δή­ποτε τρόπο, παρά­γουν όλα τα έννομα απο­τε­λέ­σματά τους, ανε­ξάρ­τητα από τυχόν νομική πλημ­μέ­λειά τους. Οι πράξεις, όμως, προ­σώ­που, που εμφα­νί­στηκε ως διοι­κη­τικό όργανο χωρίς να λάβει νόμιμη υπό­σταση, δεν έχουν χαρα­κτήρα διοι­κη­τι­κής πράξης και είναι ανύ­παρ­κτες ή ανυ­πό­στα­τες από την άποψη του Διοι­κη­τι­κού Δικαίου.

Οι ανυ­πό­στα­τες πράξεις δεν καλύ­πτο­νται από το τεκ­μή­ριο της νομι­μό­τη­τας και δεν παρά­γουν έννομα απο­τε­λέ­σματα.