ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δωρική Κρήνη: 2.400 χρόνια ιστορίας βυθισμένα στην εγκατάλειψη

Νατάσα Παμπρή 3 λεπτά ανάγνωση
583335207_24819236284443323_5487078081761975474_n

• Ένα μνημείο 2.400 ετών βυθί­ζε­ται στη λήθη, ενώ η πολι­τεία αδρανεί

Το μνημείο της Δωρικής Κρήνης στον Φιλέ­ρημο, ένα αρι­στούρ­γημα του 4ου αιώνα π.Χ., στέκει σήμερα αβο­ή­θητο, εκτε­θει­μένο, σχεδόν εγκα­τα­λε­λειμ­μένο στη μοίρα του. Στη νότια πλαγιά του βουνού, εκεί όπου άλλοτε οι Δωριείς τίμησαν την Πολιάδα Αθηνά με ένα εξαι­ρε­τι­κής τεχνι­κής υδρο­δο­τικό έργο, τώρα κυριαρ­χεί η εικόνα της φθοράς.

Η Δωρική Κρήνη που θαύμασε ο Γιώργος Σεφέρης και ύμνησαν οι μεγάλοι Ρόδιοι ποιητές Ν. Κων­στα­ντι­νί­δης, Α. Βρόντης έχει αφεθεί ολο­κλη­ρω­τικά στη μοίρα της. Η Δωρική Κρήνη δεν κατα­στρέ­φε­ται απλώς από τον χρόνο. Κατα­στρέ­φε­ται από αδια­φο­ρία. Από σιωπή. Από κρατική αμέλεια, που μοιάζει πλέον συστη­μα­τική.

Θλιβερή εικόνα

Το μνημείο που άλλοτε υδρο­δο­τούσε ολό­κληρη την Παστίδα μέχρι το 1995, σήμερα στέκει ξεχα­σμένο, ανοιχτό σε φθορές, κατο­λι­σθή­σεις, διά­βρωση και πλήρη απουσία συντή­ρη­σης. Το νερό, που επί αιώνες απο­τε­λούσε τον παλμό της, τώρα «χάνεται» ανε­ξέ­λεγ­κτα στο χώμα, υπο­νο­μεύ­ο­ντας τη στα­τι­κό­τητα της ανα­το­λι­κής βου­νο­πλα­γιάς.

Την εικόνα εγκα­τά­λει­ψης σχο­λιά­ζουν στα ΜΜΕ, ζητώ­ντας την παρέμ­βαση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, μήπως σωθεί το μνημείο, συμπο­λί­τες μας που δει­νο­πά­θη­σαν να ανεβούν από τον περι­φε­ρειακό δρόμο πυρα­σφά­λειας από το στρα­τό­πεδο της Παστί­δας προς την Δωρική Κρήνη. «Πλήρης απο­γο­ή­τευ­σης. Τι να πω ότι ενώ υπάρχει χρόνια αυτή η πέτρινη όμορφη σκάλα που κατε­βαί­νει κατευ­θείαν στον κρήνη, είναι διαρκώς κλειστή; Πόσο δύσκολο είναι να καθα­ρι­στούν οι σκάλες -που είναι με φερτά υλικά από τις περ­σι­νές νεροποντές- και επι­τέ­λους πότε η Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κά­νη­σου, θα επι­σκευά­σει το μνημείο. Η μόνη ελπίδα σωτή­ριας είναι και αυτό να το ανα­λά­βει η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου που σε σύγκριση με τους υπό­λοι­πους είναι απο­τε­λε­σμα­τι­κός φορέας υλο­ποί­η­σης έργων» δηλώνει ο επι­χει­ρη­μα­τίας Αντώνης Χαρίτος. Σημειώ­νε­ται ότι η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου ανέλαβε και την «Ανά­δειξη και δια­μόρ­φωση του αρχαιο­λο­γι­κού χώρου Φιλε­ρή­μου», που υλο­ποι­ή­θηκε από το Επι­χει­ρη­σιακό Πρό­γραμμα «Νότιο Αιγαίο 2014 – 2020» και ολο­κλη­ρώ­θηκε με προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό 1,3 εκατ. ευρώ. Η πρό­σβαση προς την Κρήνη παρα­μέ­νει δύσκολη και το μονο­πάτι (καθα­ρι­ζό­ταν χάρη στις προ­σπά­θειες του αεί­μνη­στου Προ­έ­δρου της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Παστί­δας Σάββα Πάττα) έχει και πάλι αρχίσει να κλείνει. Κάθε βήμα στο χώρο μαρτυρά σιωπή, διάλυση, εγκα­τά­λειψη. Το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού οφείλει να ενερ­γο­ποι­η­θεί. Όμως οι χρόνοι, δεν συμ­βα­δί­ζουν με τους χρόνους της φθοράς. Και η Δωρική Κρήνη δεν έχει πια περι­θώ­ριο ανα­μο­νής.

Ο Σεφέρης στη Δωρική Κρήνη

Την ιστο­ρική Δωρική Κρήνη είχε επι­σκε­φθεί, συνο­δευό­με­νος από τον Ροδίτη πεζο­γράφο Νίκο Κασ­δά­γλη, ο νομπε­λί­στας Γιώργος Σεφέρης. Η τελευ­ταία επί­σκεψή του στο νησί παρου­σιά­ζει ξεχω­ρι­στό ενδια­φέ­ρον, καθώς δια­σώ­θηκε από τη γραφίδα του Κασ­δά­γλη σε ένα κείμενο που δημο­σιεύ­θηκε το 1995 στο περιο­δικό «Το Δέντρο» και αργό­τερα, το 2000, σε μικρό βιβλίο με τίτλο «Ο Σεφέρης στη Δωρική Κρήνη» (τυπο­γρα­φείο «Τέχνη» Μ. Βρα­τσάλη).Επι­στρέ­φο­ντας από την Κύπρο, ο Σεφέρης και η σύζυγός του Μάρω έφτασαν στη Ρόδο στις 5 Νοεμ­βρίου 1969. Στο λιμάνι τούς υπο­δέ­χθη­καν ο ανιψιός του, Στέλιος Σεφε­ριά­δης, και ο Νίκος Κασ­δά­γλης. Σύμφωνα με τη μαρ­τυ­ρία του τελευ­ταίου, ο ποιητής κατέ­βηκε με δυσκο­λία από το καράβι, καθώς αντι­με­τώ­πιζε πρό­βλημα στο βάδισμα. Αργό­τερα, στο σπίτι της οικο­γέ­νειας Κασ­δά­γλη, ο Νίκος τού μίλησε για το μνημείο της Δωρικής Κρήνης στη Φιλέ­ρημο. Παρά τις επι­φυ­λά­ξεις των συζύγων, ο Σεφέρης επέ­μεινε να το επι­σκε­φθεί. Η πρό­σβαση ήταν εξαι­ρε­τικά δύσκολη, όμως κατά­φε­ραν να φθάσουν στο μνημείο. Ο ποιητής, αφού το περιερ­γά­στηκε προ­σε­κτικά, ενθου­σιά­στηκε. Επέ­στρε­ψαν καθυ­στε­ρη­μένα στο σπίτι και λίγο αργό­τερα ανα­χώ­ρη­σαν για το λιμάνι. Η περι­γραφή του Κασ­δά­γλη παρα­μέ­νει συγκλο­νι­στική: «Χαί­ρε­ται με τη ματιά τη στενή δασω­μένη κοιλάδα που μας χωρίζει από τ’ απέ­να­ντι βουνά, που μας κρύβουν τη θάλασσα. Η Δωρική Κρήνη. Περιερ­χό­μα­στε το φράχτη και χαϊ­δεύει με τη ματιά τα μικρά κεφάλια των λιο­ντα­ριών και τους λεπτούς καλο­γραμ­μέ­νους κίονες. Κοντο­στέ­κε­ται κάθε τόσο και γυρίζει πίσω, στην κοιλάδα, σαν να προ­σπα­θεί να δέσει κάθε λεπτο­μέ­ρεια της κρήνης με τον χώρο που την περι­βάλ­λει. […] Παίρ­νουμε πίσω το στρω­μένο με πευ­κο­βε­λό­νες μονο­πάτι, και μιλάει αισιό­δοξα, θριαμ­βευ­τικά σχεδόν.»

Η απόφαση του Σεφέρη να κατέβει τη μακριά μαρ­μά­ρινη σκάλα –παρότι δυσκο­λευό­ταν ακόμα και στο καράβι– φανε­ρώ­νει τη βαθιά του αγάπη για κάθε ψηφίδα αυτού που ονόμαζε «ελλη­νι­σμό». Η επί­σκεψή του στη Δωρική Κρήνη προ­σλαμ­βά­νει, σχεδόν ασυ­ναί­σθητα, τον χαρα­κτήρα ενός ύστατου προ­σκυ­νή­μα­τος, ενός φόρου τιμής σε έναν κόσμο που μελέ­τησε, αγάπησε και καθό­ρισε το πνευ­μα­τικό του έργο, όπως σημειώ­νει ο Δ. Κόκ­κι­νος.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.