«Βουλώστε το, επιτέλους»

Προ­σπαθώ ώρες τώρα να γράψω πέντε αράδες, αλλά δεν…

Μπορεί και να το έπαθα από την ιδέα, να παρα­κο­λουθώ την συζή­τηση στη Βουλή τρεις μέρες για τα προ­α­παι­τού­μενα.

Τι να γράψω, όταν κάθε φορά που ακούω κάποιον πολι­τικό να μονο­λο­γεί, αισθά­νο­μαι την ανάγκη να φωνάξω «Βου­λώ­στε το», «Βου­λώ­στε το, επι­τέ­λους».

Τι μπορώ να πω για τους καρ­κι­νο­πα­θείς που δεν έχουν φάρμακα ή έχουν με το στα­γο­νό­με­τρο; Τι να πω για τους χιλιά­δες ανέρ­γους, τα κλειστά μαγαζιά, τους άστε­γους, τι να πω στα παιδιά που Οκτώβρη μήνα ακόμη δεν έχουν δάσκαλο και καθη­γητή, τα παιδιά που εξα­κο­λου­θούν να πεινάνε στα σχολεία, για τα νησιά χωρίς ούτε δείγμα γιατρού για…για… Δια­πι­στώ­σεις. Πάλι δια­πι­στώ­σεις και μεγα­λό­στο­μες δηλώ­σεις εν μέσω πολι­τι­κού ξεκα­τι­νιά­σμα­τος στα τηλε­ο­πτικά παρά­θυρα, στη Βουλή, από πολι­τι­κούς που ξέρουν μόνο να δίνουν παρα­στά­σεις, αλλά όχι λύσεις.

Δεκα­ε­τίες τώρα αυτό έκαναν. Έδιναν παρα­στά­σεις. Αυτό αρκούσε για την επα­νε­κλογή τους και δεν έφται­γαν αυτοί. Δεκα­ε­τίες τώρα αυτό κάναμε κι εμείς. Παρα­κο­λου­θού­σαμε τις παρα­στά­σεις και χει­ρο­κρο­τού­σαμε, γιου­χά­ραμε ή μπι­ζά­ραμε Και τώρα; Τώρα που η χώρα έχει ανάγκη από πολι­τι­κούς και πολίτες που μπορούν να προ­τεί­νουν, να παρέμ­βουν, να σχε­διά­σουν, να πιέσουν, να ρισκά­ρουν, τι γίνεται; Κοκο­ρο­μα­χίες και τσι­ρί­δες, συκο­φα­ντίες και ανοη­σίες σε μια ήδη χαμένη μάχη πολι­τι­κής επι­βί­ω­σης. Μαση­μένα λόγια, ψέματα για το μέλλον, ψέματα για το παρελ­θόν και το παρόν από ένα σύστημα (όλους εμάς) που στρου­θο­κα­μη­λί­ζει, ελπί­ζο­ντας ότι με το κεφάλι χωμένο στην άμμο θα γλυ­τώ­σει…