Οι πισίνες της οργής

Ο τρα­γι­κός θάνατος ενός τρί­χρο­νου κορι­τσιού σε αφύ­λα­χτη πισίνα σε επι­χεί­ρηση στη Ρόδο, επα­νέ­φερε στο προ­σκή­νιο το θέμα της παρα­βί­α­σης του νόμου και των πλημ­με­λών ελέγχων.

Η τρί­χρονη είχε πάει με τη γιαγιά της σε παιδικό πάρτι. Ωστόσο, ξέφυγε από την προσοχή της και αργό­τερα ανα­σύρ­θηκε χωρίς τις αισθή­σεις της από την πισίνα.

Ο ιδιο­κτή­της της επι­χεί­ρη­σης, στην περιοχή της Ιαλυσού στη Ρόδο, κατη­γο­ρεί­ται για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια και για παρά­βαση του νόμου περί υγειο­νο­μι­κών κατα­στη­μά­των και χώρων ανα­ψυ­χής.

1 στους 2 θανά­τους στα εσω­τε­ρικά ύδατα συμ­βαί­νει σε πισίνα

Και πέρσι, τον Αύγου­στο, ένα κορίτσι 8 ετών είχε βρεθεί νεκρό σε πισίνα κατα­σκή­νω­σης στη Χαλ­κι­δική.

Σύμφωνα με τον Πανα­γιώτη Πασχα­λάκη, πρόεδρο του Μη Κερ­δο­σκο­πι­κού Οργα­νι­σμού Safe Water Sports, «αν και ο αριθμός των θανάτων στα εσω­τε­ρικά ύδατα (σ.σ. λίμνες, ποτάμια, κολυμ­βη­τι­κές δεξα­με­νές) είναι πολύ μικρός σε σχέση με τους πνιγ­μούς στη θάλασσα, ο ένας στους δύο συμ­βαί­νει σε πισίνα».

Σύμφωνα με τα τελευ­ταία στοι­χεία της ΜΚΟ για την πεντα­ε­τία 2020-2024, το μεγα­λύ­τερο ποσοστό, το 56% (3 κατά μέσο ετήσιο όρο), των θανάτων συνέ­βη­σαν σε κολυμ­βη­τι­κές δεξα­με­νές (πισίνες) ξενο­δο­χείων.

Κατά μέσο όρο το 27% των ανθρώ­πων που χάνουν τη ζωή τους στα εσω­τε­ρικά ύδατα είναι εξαι­τίας παθο­λο­γι­κών αιτιών (9%), ή πλημ­με­λούς επί­βλε­ψης ανη­λί­κου (9%), ή εξαι­τίας αφύ­λα­κτου νερού (9%), ενώ οι συν­θή­κες που έχασαν τη ζωή τους κατά μέσο όρο το 73% των ανθρώ­πων, παρα­μέ­νουν άγνω­στες στην Ελλη­νική Αστυ­νο­μία.

Το νομο­θε­τικό πλαίσιο 

Ο Μάριος Μυρω­νά­κης, πρό­ε­δρος της Ενωσης Σχολών Ναυα­γο­σω­στι­κής, μίλησε στην «Κ» για το νομικό πλαίσιο που διέπει την επι­τή­ρηση των κολυμ­βη­τι­κών δεξα­με­νών. Οπως σημειώ­νει, «το 2021, για πρώτη φορά μετά το 1974, όταν και η φύλαξη δεν απαι­τούσε την παρου­σία ναυα­γο­σω­στών αλλά απλώς ενός επόπτη, εκδό­θηκε κοινή υπουρ­γική απόφαση η οποία έκανε υπο­χρε­ω­τική την παρου­σία εκπαι­δευ­μέ­νων και σωστά εξο­πλι­σμέ­νων –ανάμεσα σε άλλα και με απι­νι­δωτή– ναυα­γο­σω­στών στις κολυμ­βη­τι­κές δεξα­με­νές».

Πνιγμός 8χρονης: Οι πισίνες της κατα­σκή­νω­σης δεν τηρού­σαν τις προ­δια­γρα­φές

Ομως, όπως προ­σθέ­τει «μόλις εκδό­θηκε η απόφαση υπήρξε αντί­δραση από ξενο­δό­χους και επι­χει­ρη­μα­τίες. Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να πετύ­χουν μια διόρ­θωση, δυστυ­χώς προς το χει­ρό­τερο: σε κατα­λύ­ματα και επι­χει­ρή­σεις που δια­θέ­τουν κάτω από 50 δωμάτια και η πισίνα έχει βάθος μικρό­τερο από 1,5 μέτρο, η επι­τή­ρηση θα γίνεται από επόπτη και όχι ναυα­γο­σώ­στη, ότι δηλαδή προ­βλε­πό­ταν πριν από την αλλαγή του νόμου».

«Ο επόπτης όμως είναι ένας εργα­ζό­με­νος χωρίς εξει­δί­κευση, δεν ξέρουμε καν πώς αποκτά αυτόν τον τίτλο», προ­σθέ­τει ο κ. Μυρω­νά­κης.

Το απο­τέ­λε­σμα, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ενωσης Σχολών Ναυα­γο­σω­στι­κής, είναι να ανα­λαμ­βά­νουν συχνά τον ρόλο του επόπτη οι ίδιοι οι ιδιο­κτή­τες των επι­χει­ρή­σεων, με απο­τέ­λε­σμα οι πισίνες να μένουν ανε­πι­τή­ρη­τες.

«Στο τραγικό περι­στα­τικό της Ρόδου η πισίνα ήταν δια­στά­σεων 5 χ 10, ένας περιο­ρι­σμέ­νος χώρος. Αν κάποιος την παρα­κο­λου­θούσε, το παιδί δεν θα χανόταν. Σε όλες τις δημό­σιες πισίνες, ανε­ξαρ­τή­τως βάθους και αριθμού δωμα­τίων της επι­χεί­ρη­σης, πρέπει να υπάρχει εκπαι­δευ­μέ­νος ναυα­γο­σώ­στης πισίνας».

Ελλι­πείς έλεγχοι

Ο τρόπος που λει­τουρ­γούν οι δημό­σιες πισίνες, δεν ελέγ­χε­ται ικα­νο­ποι­η­τικά. Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει στην «Κ» και ο κ. Πασχα­λά­κης σημειώ­νο­ντας πως στη Ρόδο «το παιδί ξέφυγε από την επί­βλεψη, όμως το γεγονός ότι δεν υπήρχε ναυα­γο­σώ­στης ήταν, κατά τη γνώμη μου ο βασικός λόγος που το κορι­τσάκι πνίγηκε».

Οπως εκτιμά ο κ. Πασχα­λά­κης, «η Πολι­τεία έκανε αυτό που έπρεπε. Το όριο των 50 κλινών για παρου­σία επόπτη αντί ναυα­γο­σώ­στη δεν είναι το ιδανικό, όμως προ­βλέ­πε­ται η ύπαρξη ενός υπεύ­θυ­νου. Το θέμα είναι να τηρού­νται οι υπο­χρε­ώ­σεις, το οποίο όμως συχνά δεν συμ­βαί­νει».

Παρα­λίες: Το 83% των πνιγμών αφορά τους άνω των 60

Κατά τον κ. Πασχα­λάκη, δεν υπάρχει συστη­μα­τι­κός έλεγχος στις επι­χει­ρή­σεις, όπως συμ­βαί­νει με τον έλεγχο που πραγ­μα­το­ποιεί το Λιμε­νικό Σώμα στις παρα­λίες. «Οι έλεγχοι γίνο­νται από τα γραφεία του­ρι­σμού της κάθε Περι­φέ­ρειας. Ομως, σε κάποιες περι­πτώ­σεις, δεν πραγ­μα­το­ποιού­νται θεσμο­θε­τη­μένα ούτε με συχνό­τητα αλλά ούτε και με φύλλα ελέγχου. Απαι­τεί­ται ένας φορέας που θα ανα­λά­βει αυτήν την εργασία».

Πηγή: kathimerini.gr