Δημήτρης Μάλλιος: «Σύγχρονη Αστυνομία Νέες προκλήσεις Ασφάλεια παντού»

Στην Ημε­ρή­σια  Διαταγή του Αρχηγού της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας Αντι­στρά­τη­γου Δημη­τρίου Μάλλιου, για την «Ημέρα της Αστυ­νο­μίας» 2026 ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Η 20ή Οκτω­βρίου είναι για την Ελλη­νική Αστυ­νο­μία μια ημέρα ξεχω­ρι­στή. Ημέρα τιμής, μνήμης και ευθύνης. Σήμερα τιμούμε όχι μόνο έναν θεσμό, αλλά κυρίως τους ανθρώ­πους που του δίνουν καθη­με­ρινά ζωή, υπό­σταση και περιε­χό­μενο. Γιατί όταν λέμε «Ελλη­νική Αστυ­νο­μία», δεν εννο­ούμε μόνο Υπη­ρε­σίες, σχέδια, εξο­πλι­σμό και επι­χει­ρή­σεις. Εννο­ούμε, κυρίως, γυναί­κες και άνδρες που φορούν την στολή με συναί­σθηση ευθύνης. Ανθρώ­πους που εργά­ζο­νται συχνά μακριά από τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας, με επιμονή, αξιο­πρέ­πεια και πραγ­μα­τική διάθεση προ­σφο­ράς.

Σκέ­φτο­μαι τον αστυ­νο­μικό που ξεκινά την βάρδια του, χωρίς να ξέρει τι θα κληθεί να αντι­με­τω­πί­σει. Εκείνον που στέ­κε­ται στον δρόμο μέσα στην ζέστη ή στο κρύο και την βροχή. Εκείνη την συνά­δελφο που ακούει με υπομονή έναν άνθρωπο φοβι­σμένο, τον συνά­δελφο που αναζητά ένα παιδί, αυτόν που διε­ρευνά ένα σοβαρό έγκλημα, που βρί­σκε­ται στα σύνορα, μέσα στο περι­πο­λικό, στο Αστυ­νο­μικό Τμήμα, σε μια ειδική ή επι­τε­λική Υπη­ρε­σία. Κάθε θέση έχει την δική της δυσκο­λία και την δική της αξία.

Πίσω από κάθε στολή υπάρχει μια προ­σω­πική ζωή. Υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες που περι­μέ­νουν, παιδιά που μεγα­λώ­νουν, γονείς που ανη­συ­χούν. Υπάρχει κούραση, υπάρχει πίεση, υπάρ­χουν εμπει­ρίες που δεν ξεχνιού­νται εύκολα. Ως Αρχηγός, αισθά­νο­μαι βαθιά ότι η ανα­γνώ­ριση της προ­σφο­ράς του προ­σω­πι­κού μας δεν μπορεί να περιο­ρί­ζε­ται σε ένα μόνο ευχα­ρι­στώ. Πρέπει να εκφρά­ζε­ται έμπρα­κτα, με καλύ­τερη εκπαί­δευση, ουσια­στική υπο­στή­ριξη, δίκαιη διοί­κηση, μέριμνα για την υγεία και την ψυχική ανθε­κτι­κό­τητα, σεβασμό στην προ­σω­πι­κό­τητα και στις ανάγκες κάθε συνα­δέλ­φου.

Αγα­πη­τοί συνά­δελ­φοι, σας ευχα­ρι­στώ προ­σω­πικά. Όχι μόνο για όσα επι­τυγ­χά­νετε καθη­με­ρινά, αλλά και για όσα προ­σφέ­ρετε σιωπηλά. Γνωρίζω ότι η απο­στολή μας είναι απαι­τη­τική και ότι οι περισ­σό­τε­ρες ημέρες είναι δύσκο­λες. Η προ­σπά­θειά σας αξίζει σεβασμό, υπο­στή­ριξη και ειλι­κρινή ανα­γνώ­ριση.

Σήμερα τιμούμε και την μνήμη του Μεγα­λο­μάρ­τυρα Αγίου Αρτε­μίου, Προ­στάτη της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας. Το παρά­δειγμά του μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι το καθήκον χρειά­ζε­ται θάρρος, αλλά και δικαιο­σύνη, στα­θε­ρό­τητα στις αξίες και σεβασμό στον άνθρωπο.

Η απο­στολή μας, άλλωστε, έχει ένα βαθιά ανθρώ­πινο νόημα: να μπορεί κάθε πολίτης να ζει με ασφά­λεια, ελευ­θε­ρία και αξιο­πρέ­πεια. Η ασφά­λεια δεν είναι μια αφη­ρη­μένη έννοια ούτε μόνο ένας δείκτης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας. Είναι η δυνα­τό­τητα ενός παιδιού να πηγαί­νει στο σχολείο χωρίς φόβο. Είναι η ηρεμία ενός ηλι­κιω­μέ­νου στο σπίτι του. Είναι η βεβαιό­τητα μιας γυναί­κας που απει­λεί­ται πως, όταν ζητήσει βοήθεια, θα βρει κάποιον να την ακούσει και να την προ­στα­τεύ­σει, εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν.

Γι’ αυτό, ο τρόπος, με τον οποίο στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στους πιο ευά­λω­τους συμπο­λί­τες μας, απο­τε­λεί ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα κρι­τή­ρια της ποιό­τη­τας του λει­τουρ­γή­μα­τός μας. Στα θύματα ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, στα παιδιά που βιώνουν εκφο­βι­σμό ή κακο­ποί­ηση, στα άτομα με ανα­πη­ρία, στους ηλι­κιω­μέ­νους, στους ανθρώ­πους που αντι­με­τω­πί­ζουν απο­κλει­σμό ή βρί­σκο­νται σε αδυ­να­μία, οφεί­λουμε όχι μόνο άμεση αντα­πό­κριση και αρωγή, αλλά και ευαι­σθη­σία, ενσυ­ναί­σθηση, σεβασμό και δια­κρι­τι­κό­τητα.

Κανένας άνθρω­πος που προ­σέρ­χε­ται σε μια αστυ­νο­μική Υπη­ρε­σία ζητώ­ντας προ­στα­σία, δεν πρέπει να αισθά­νε­ται μόνος, αόρατος ή ότι πρέπει να απο­δεί­ξει πως αξίζει να ακου­σθεί. Η πρώτη μας αντί­δραση, ο τόνος της φωνής μας, ο χρόνος που δια­θέ­τουμε, η προσοχή με την οποία ακούμε, το ενδια­φέ­ρον που δεί­χνουμε για την κατά­στασή του, μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Η προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας αρχίζει συχνά από αυτήν την πρώτη επαφή.

Απέ­να­ντι στην ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία, στην βία και την παρα­βα­τι­κό­τητα μεταξύ ανη­λί­κων, αλλά και στην βία που συν­δέ­ε­ται με αθλη­τι­κές εκδη­λώ­σεις, η απά­ντησή μας δεν μπορεί να είναι μόνο κατα­σταλ­τική. Χρειά­ζε­ται πρόληψη, συνερ­γα­σία με την οικο­γέ­νεια, το σχολείο, τις κοι­νω­νι­κές Υπη­ρε­σίες και τους αρμό­διους Φορείς. Χρειά­ζε­ται να εντο­πί­ζουμε έγκαιρα τον κίνδυνο, να προ­στα­τεύ­ουμε το θύμα και να απο­τρέ­πουμε την επα­νά­ληψη της βίας.

Το ίδιο ανθρώ­πινο καθήκον μας καλεί όταν μια πυρ­κα­γιά απειλεί μια γει­το­νιά, όταν μια πλημ­μύρα δοκι­μά­ζει μια τοπική κοι­νω­νία, όταν ένας πολίτης βρί­σκε­ται ξαφνικά αντι­μέ­τω­πος με τον φόβο και την απώλεια. Εκεί, η παρου­σία του αστυ­νο­μι­κού δεν είναι απλώς επι­χει­ρη­σιακή. Είναι μια έμπρα­κτη υπό­σχεση ότι η Πολι­τεία δεν αφήνει τον άνθρωπο αβο­ή­θητο.

Η εμπι­στο­σύνη δεν επι­βάλ­λε­ται και δεν θεω­ρεί­ται δεδο­μένη. Χτί­ζε­ται σε κάθε συνά­ντηση με τον πολίτη. Στην ευγέ­νεια, με την οποία εξη­γούμε μια δια­δι­κα­σία και αντι­με­τω­πί­ζουμε τον συνο­μι­λητή μας. Στην αμε­ρο­λη­ψία, με την οποία εφαρ­μό­ζουμε τον νόμο. Στην απο­φα­σι­στι­κό­τητα, με την οποία προ­στα­τεύ­ουμε εκείνον που κιν­δυ­νεύει. Και στην ειλι­κρί­νεια, με την οποία ανα­λαμ­βά­νουμε την ευθύνη όταν κάτι δεν γίνεται σωστά.

Ζούμε σε έναν κόσμο που αλλάζει γρήγορα. Το οργα­νω­μένο και δια­συ­νο­ριακό έγκλημα, η τρο­μο­κρα­τία και ο βίαιος εξτρε­μι­σμός, το κυβερ­νο­έ­γκλημα, οι γεω­πο­λι­τι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις, οι μετα­να­στευ­τι­κές πιέσεις και η κλι­μα­τική κρίση, δημιουρ­γούν νέες και σύν­θε­τες απαι­τή­σεις. Οφεί­λουμε να προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε, να αξιο­ποιούμε την γνώση και την τεχνο­λο­γία και να ενι­σχύ­ουμε τις επι­χει­ρη­σια­κές μας δυνα­τό­τη­τες.

Ανα­νε­ώ­νουμε τα μέσα μας, επεν­δύ­ουμε στις δεξιό­τη­τες του προ­σω­πι­κού, προ­σαρ­μό­ζουμε τις δομές μας και τον τρόπο διοί­κη­σης. Ενι­σχύ­ουμε τις δράσεις αντι­με­τώ­πι­σης του οργα­νω­μέ­νου εγκλή­μα­τος και των ψηφια­κών απειλών, δια­σφα­λί­ζουμε την παρου­σία μας στα χερσαία σύνορα και ενδυ­να­μώ­νουμε την ικα­νό­τητά μας να αντα­πο­κρι­νό­μα­στε σε κρίσεις. Όμως, δεν αρκεί να αντα­πο­κρι­νό­μα­στε στις προ­κλή­σεις του σήμερα. Χρειά­ζε­ται να προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε από τώρα για εκείνες που ακόμη δεν έχουν εμφα­νι­σθεί. Να δια­βά­ζουμε έγκαιρα τις αλλαγές στην κοι­νω­νία, να αξιο­ποιούμε υπεύ­θυνα τις νέες τεχνο­λο­γίες και να μετα­τρέ­πουμε την γνώση και την εμπει­ρία σε καλύ­τερη υπη­ρε­σία προς τον πολίτη.

Η προ­σαρ­μογή στα νέα δεδο­μένα δεν είναι και δεν πρέπει να είναι μια περι­στα­σιακή αντί­δραση. Είναι μια διαρκής δια­δι­κα­σία μάθησης, αξιο­λό­γη­σης και ανα­νέ­ω­σης. Σημαί­νει σύγ­χρονη εκπαί­δευση, ουσια­στική επι­μόρ­φωση, ενί­σχυση της συνερ­γα­σίας μεταξύ Υπη­ρε­σιών, αξιο­ποί­ηση της επι­στη­μο­νι­κής γνώσης και ενθάρ­ρυνση των νέων ιδεών από τους ίδιους τους ανθρώ­πους μας. Σημαί­νει, ακόμη, να προ­σφέ­ρουμε στο προ­σω­πικό τα κατάλ­ληλα εφόδια και την στήριξη που χρειά­ζε­ται, ώστε να μπορεί να αντα­πο­κρί­νε­ται με αυτο­πε­ποί­θηση σε έναν κόσμο που μετα­βάλ­λε­ται και εξε­λίσ­σε­ται.

Η αλλαγή δεν ολο­κλη­ρώ­νε­ται με μια εξαγ­γε­λία ούτε με μια οργα­νω­τική μεταρ­ρύθ­μιση. Κρί­νε­ται στην πράξη, καθη­με­ρινά. Στην προ­θυ­μία μας να ακού­σουμε, να ανα­γνω­ρί­σουμε τις αδυ­να­μίες μας, να διορ­θώ­σουμε τα λάθη μας, αλλά και να λογο­δο­τούμε. Η πρόοδος δεν μετριέ­ται μόνο με νέο εξο­πλι­σμό ή ψηφιακά συστή­ματα. Μετριέ­ται με το αν γινό­μα­στε πιο προ­σι­τοί, πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κοί, πιο δίκαιοι και πιο ανθρώ­πι­νοι. Και αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να επι­βλη­θεί μόνο από την κορυφή. Χρειά­ζε­ται την συμ­με­τοχή, την εμπι­στο­σύνη και την δημιουρ­γική προ­σπά­θεια κάθε συνα­δέλ­φου.

Η Ελλη­νική Αστυ­νο­μία του μέλ­λο­ντος δεν είναι απλώς ένας αφη­ρη­μέ­νος χρο­νι­κός στόχος. Είναι δέσμευση για συνεχή εξέλιξη. Θέλουμε μια Αστυ­νο­μία που να μπορεί να προ­βλέ­πει αντί να ακο­λου­θεί τις εξε­λί­ξεις,•που να αξιο­ποιεί την τεχνο­λο­γία χωρίς να χάνει την ανθρώ­πινη επαφή,•που να παρα­μέ­νει επι­χει­ρη­σιακά ισχυρή, θεσμικά αξιό­πι­στη και κοι­νω­νικά ευαί­σθητη. Μια Αστυ­νο­μία που αντι­με­τω­πί­ζει κάθε πολίτη με ισο­νο­μία, σέβεται τα δικαιώ­ματά του και έχει το θάρρος να βελ­τιώ­νε­ται διαρκώς. Γιατί το μέλλον δεν το περι­μέ­νουμε απλώς. Το δια­μορ­φώ­νουμε με τις επι­λο­γές και τις πράξεις μας σήμερα.

Σε αυτήν την πορεία δεν περισ­σεύει κανείς. Από τον νέο Δόκιμο μέχρι τον έμπειρο Αξιω­μα­τικό, από τον αστυ­νο­μικό της πρώτης γραμμής έως τον επιτελή, τον Συνο­ριο­φύ­λακα, τον Ειδικό Φρουρό και τον πολι­τικό υπάλ­ληλο, όλοι απο­τε­λούμε μέλη μιας οικο­γέ­νειας, ανα­πό­σπα­στα συστα­τικά στοι­χεία της ίδιας προ­σπά­θειας. Ανα­γνω­ρί­ζουμε επίσης την συνει­σφορά των συν­δι­κα­λι­στι­κών Φορέων και των εν απο­στρα­τεία συνα­δέλ­φων μας. Η δύναμή μας βρί­σκε­ται στην συνερ­γα­σία, στην σύνθεση και στον αμοι­βαίο σεβασμό.

Η σκέψη μας όμως σήμερα, πέρα από τον εορ­τα­στικό χαρα­κτήρα της ημέρας ταξι­δεύει, με ιδιαί­τερη συγκί­νηση, σε όσους δεν είναι μαζί μας. Στους συνα­δέλ­φους μας που έδωσαν την ζωή τους κατά την εκτέ­λεση του καθή­κο­ντος. Δεν τους ξεχνούμε. Τιμούμε την μνήμη τους και στε­κό­μα­στε με σεβασμό και ευγνω­μο­σύνη δίπλα στις οικο­γέ­νειές τους. Η θυσία τους μας θυμίζει το βάρος της ευθύνης που έχουμε ανα­λά­βει, αλλά και την αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής που καλού­μα­στε να προ­στα­τεύ­σουμε.

Γυναί­κες και άνδρες της Ελλη­νι­κής Αστυ­νο­μίας,

Σήμερα σας καλώ να κοι­τά­ξουμε το μέλλον με αυτο­πε­ποί­θηση, αλλά και με ταπει­νό­τητα. Να κρα­τή­σουμε όσα μας κάνουν υπε­ρή­φα­νους και να έχουμε το θάρρος να αλλά­ξουμε όσα χρειά­ζε­ται. Να ανα­νε­ώ­σουμε την πίστη στον όρκο μας, στην νομι­μό­τητα, στην δικαιο­σύνη και στην υπη­ρε­σία του συναν­θρώ­που μας.

Το μήνυμα της σημε­ρι­νής ημέρας, «Σύγ­χρονη Αστυ­νο­μία. Νέες προ­κλή­σεις. Ασφά­λεια παντού», αποκτά πραγ­μα­τικό νόημα όταν η ασφά­λεια φτάνει σε κάθε γει­το­νιά, σε κάθε σπίτι, σε κάθε άνθρωπο που την χρειά­ζε­ται. Και όταν οι άνθρω­ποι της Αστυ­νο­μίας νιώθουν ότι ο Οργα­νι­σμός στον οποίο προ­σφέ­ρουν τους σέβεται, τους ακούει και τους στη­ρί­ζει, θα κάνουν τα πάντα για να δώσουν σάρκα και οστά στο μήνυμα αυτό.

Αυτό είναι το μέλλον που θέλουμε να οικο­δο­μή­σουμε. Με σχέδιο και συνέ­πεια. Με διαρκή προ­σπά­θεια και ανοιχτό πνεύμα. Και, πάνω απ’ όλα, με πίστη στον άνθρωπο.

Σας ευχα­ρι­στώ από καρδιάς για όσα προ­σφέ­ρετε κάθε ημέρα. Εύχομαι σε εσάς και στις οικο­γέ­νειές σας υγεία, δύναμη και ασφά­λεια.

Χρόνια πολλά στην Ελλη­νική Αστυ­νο­μία! Στην Αστυ­νο­μία μας!