Γνωρίστε την Ελληνίδα- Καλυμνιά πίσω από δίκη-σταθμό για την “κλεμμένη γενιά” στην Αυστραλία

Kούλλα Ρούσσου του Ηρακλή και της Ειρήνης

Κορυ­φαία Δικη­γό­ρος Ποι­νι­κού Δικαίου της Βόρειας Επι­κρά­τειας της Αυστραλίας-Οικονομολόγος και Ειδικός Τέχνης : “Η Καλυ­μνιά που κέρδισε  την δίκη για τα δικαιώ­ματα των Αβο­ρί­γι­νων ντόπιων γηγενών Αυστρα­λών, στο μεγα­λύ­τερο site τις Αυστρα­λια­νής Ομο­γέ­νειας. Η δίκη-σταθμός για την “κλεμ­μένη γενιά” των Ιθα­γε­νών Αυστρα­λίας κατά της Βρε­τα­νι­κής Κοι­νο­πο­λι­τείας, στην οποία έχει συντο­νι­στικό ρόλο, υπήρξε από τις υπο­θέ­σεις με τη μεγα­λύ­τερη πολι­τική σημασία στην ιστορία της χώρας. Πρώτη ξαδέλφη του τ. δημάρ­χου Γιώργου Ρούσσου.

Η Κούλα Ρούσσου μας θυμίζει πως το ελλη­νικό στοι­χείο της Αυστρα­λίας δεν ανθίζει μόνο στη Μελ­βούρνη.

Με έδρα τη Βόρεια Επι­κρά­τεια, η δικη­γό­ρος ποι­νι­κού δικαίου είχε ανα­λά­βει στα μέσα του ’90 μια ιστο­ρική υπόθεση για την απονομή δικαιο­σύ­νης στις “κλεμ­μέ­νες γενιές” των Πρώτων Κατοί­κων της χώρας.

Αλλά η νομική δεν είναι η μονα­δική επι­στήμη που την κέρδισε, Ακο­λου­θώ­ντας το γνωμικό των προ­γό­νων της, Ἐὰν ᾖς φιλο­μα­θής, ἔσει πολυ­μα­θής, η κ. Ρούσσου απα­σχο­λεί­ται και ως έφορος τέχνης, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το μετα­πτυ­χιακό της στον τομέα.

Απο­κα­λεί τον εαυτό της “γέννημα θρέμμα της γης των Larrakia”. Οι γονείς της μετα­νά­στευ­σαν εκεί από την Κάλυμνο.

“Ο πατέρας μου, που έφυγε πρό­σφατα, ήρθε στο Darwin to 1956 και η μητέρα μου με την οικο­γέ­νειά της το 1963, γνω­ρί­στη­καν και ερω­τεύ­τη­καν”.

Πάνω από το 8 τοις εκατό του πλη­θυ­σμού του Darwin είναι ελλη­νι­κής κατα­γω­γής, οι περισ­σό­τε­ροι μάλιστα από το νησί της Καλύ­μνου.

“Υπάρχει πάντα αυτή η αίσθηση για τη Μελ­βούρνη ως το επί­κε­ντρο της ελλη­νι­κό­τη­τας, ενώ ουσια­στικά το Darwin είναι αυτό με τον σημα­ντικό [ανα­λο­γικά] ελλη­νικό πλη­θυ­σμό… 10% του πλη­θυ­σμού εδώ είναι Έλληνες ή ελλη­νι­κής κατα­γω­γής.

“Έχουμε ισχυ­ρούς δεσμούς με ένα ευρύ­τερο αίσθημα της οικο­γέ­νειας εδώ, αλλά και οικο­γέ­νεια πίσω στο νησί”.

Η κ. Ρούσσου κάνει ακόμη λόγο για “καθο­ρι­στικό” ρόλο της ομο­γέ­νειας “στην αυστρα­λιανή ιστορία μαρ­γα­ρι­τα­ριών στη βόρεια Αυστρα­λία”.

Ανα­φέ­ρε­ται σε οικο­γέ­νειες όπως των Πασπάλη από τη Δυτική Αυστρα­λία που “έγιναν σπόν­σο­ρες για Ελληνες δύτες σφουγ­γα­ρά­δες”.

“Προ­σέ­λα­βαν Καλύ­μνιους γιατί δεν μπο­ρού­σαν να προ­σλά­βουν Ιάπωνες, λόγω της πολι­τι­κής ατμό­σφαι­ρας του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου”, εξηγεί.

Η σημε­ρινή Αυστρα­λία έχει δια­μορ­φω­θεί ως μωσαϊκό μετα­νά­στευ­σης, με την μετα­πο­λε­μική γενιά Ελλήνων ξενι­τε­μέ­νων που έγιναν κομμάτι της να σβήνει σιγά-σιγά.

Ο πατέρας της είναι από αυτούς που έφυγαν πρό­σφατα.

“Μου αρέσει να τους αποκαλώ τη δική μας ηρωική γενιά”, λέει για τη γενιά του πατέρα της, περι­γρά­φο­ντας μια απα­ρά­μιλλη ψυχική ανθε­κτι­κό­τητα που “θα μας λείψει”.

Πράγ­ματι, πρό­κει­ται για ανθρώ­πους που πέρασαν πόλεμο, Κατοχή, εμφύλιο, πείνα, φτώχεια και στέρηση. Ως μετα­νά­στες δού­λε­ψαν σκληρά, βίωσαν τον ρατσι­σμό και ζούσαν τη ζωή με τα όλα της.

Η κ. Ρούσσου συνε­χί­ζει επάξια αυτή την παρα­κα­τα­θήκη σθένους και αξιών.

Η δίκη-σταθμός για την “κλεμ­μένη γενιά” των Ιθα­γε­νών Αυστρα­λίας Cubillo & Gunner κατά της Κοι­νο­πο­λι­τείας, στην οποία έχει συντο­νι­στικό ρόλο, υπήρξε από τις υπο­θέ­σεις με τη μεγα­λύ­τερη πολι­τική σημασία στην ιστορία της χώρας.

Η Ελλη­νο­αυ­στραλή δικη­γό­ρος είχε τότε μόλις ξεκι­νή­σει ένα νέο κεφά­λαιο στη στα­διο­δρο­μία της, στη Νομική Υπη­ρε­σία Αβο­ρι­γί­νων στον τομέα ανη­λί­κων.

Εκπρό­σω­ποι της “κλεμ­μέ­νης γενιάς” την παρό­τρυ­ναν να κάνει αίτηση για τη θέση “που περι­λάμ­βανε τον συντο­νι­σμό των αγωγών λίγο περισ­σό­τε­ρων από 2000 ατόμων.

Ο Jack Rush QC (πρώην δικα­στής του Ανω­τά­του Δικα­στη­ρίου Βικτώ­ριας) ήταν ο επι­κε­φα­λής νομικός σύμ­βου­λος βοη­θού­με­νος από τον Mark Dreyfuss, ο οποίος είναι σήμερα Σκιώδης υπουρ­γός Δικαιο­σύ­νης και την Melinda Richards QC.

“Συντό­νιζα μάρ­τυ­ρες όπως τις Ιθα­γε­νείς γυναί­κες από τις απο­μα­κρυ­σμέ­νες περιο­χές Utopia που θυμού­νταν να τους έχουν πάρει μακριά τα παιδιά τους… και άλλους μάρ­τυ­ρες από απο­μα­κρυ­σμέ­νες κοι­νό­τη­τες Ιθα­γε­νών… και ειδι­κούς στον τομέα ανθρω­πο­λο­γίας, ιστο­ρίας και κοι­νω­νιο­λο­γίας”.

Στα νεανικά τότε χρόνια της έμελλε να εντρυ­φή­σει στην ιστορία της γης όπου γεν­νή­θηκε και έζησε.

“Μεγά­λωσα με Ιθα­γε­νείς… γεί­το­νες και στενούς φίλους, αλλά δεν αντι­λαμ­βα­νό­μουν ως ενή­λι­κας… τη σκο­τεινή ιστορία, τη μυστική ιστορία αυτής της χώρας, παιδιών που τα απο­μά­κρυ­ναν από τις οικο­γέ­νειές τους, για κανέναν άλλον λόγο πέρα από το χρώμα του δέρ­μα­τός τους”.

Η ίδια λέει πως δεν μπο­ρούσε να μην αγω­νι­στεί για να διορ­θώ­σει τις αδικίες και το τραύμα που είχαν υποστεί φίλοι, συνά­δελ­φοι και γεί­το­νες Ιθα­γε­νείς.

Επι­στροφή στο σήμερα και η δικη­γό­ρος ποι­νι­κού δικαίου ετοι­μά­ζε­ται να ολο­κλη­ρώ­σει τις μετα­πτυ­χια­κές της σπουδές ως έφορος τέχνης στο πανε­πι­στή­μιο Μελ­βούρ­νης.

“Είχα μεγάλη αγάπη για τις τέχνες από όταν ήμουν έφηβη ακόμη”, λέει και συμπλη­ρώ­νει πως η τέχνη “με βοηθά να κάνω τη δουλειά μου ως δικη­γό­ρος ποι­νι­κού καλύ­τερα”.

neoskosmos.com