“Η μεταρρύθμιση της ΝΔ στην Παιδεία είναι επιστροφή στην κοινωνική ανισότητα και τον αποκλεισμό”

Η επι­στροφή στα πρότυπα και πει­ρα­μα­τικά σχολεία, η ανώτατη εκπαί­δευση στην αρένα της προ­σέλ­κυ­σης ιδιω­τι­κών πόρων και επι­χει­ρη­μα­τι­κών επεν­δύ­σεων, η δημιουρ­γία στε­λε­χών αγοράς αντί για παρα­γωγή γνώσης, είναι οι κύριοι άξονες της Νέας Δημο­κρα­τίας για την Παιδεία σε ένα πρό­γραμμα που ονο­μά­ζει «μεταρ­ρυθ­μι­στικό». Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως πρό­κει­ται για ένα πρό­γραμμα βαθιά προ­βλη­μα­τικό που απα­ξιώ­νει τη δημόσια Παιδεία και επι­στρέ­φει την κοι­νω­νία στη μεγα­λύ­τερη ίσως ανι­σό­τητα των τελευ­ταίων χρόνων.

Κεντρικά σημεία του προ­γράμ­μα­τος της κυβέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τίας για την Παιδεία είναι η κατάρ­γηση της ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης σε τμήματα και σχολές των Πανε­πι­στη­μίων και η επα­να­φορά της βάσης του 10 ως προ­α­παι­τού­μενο για την εισα­γωγή σε αυτά, η ανα­στολή των διετών Προ­γραμ­μά­των Επαγ­γελ­μα­τι­κής Εκπαί­δευ­σης των ΑΕΙ για απο­φοί­τους ΕΠΑΛ, η μείωση των εισα­κτέων στα ΑΕΙ συνο­λικά. Με τον τρόπο αυτόν ένας πολύ μεγάλος αριθμός νέων ανθρώ­πων απο­κλεί­ε­ται από την πρό­σβαση στην ανώτατη εκπαί­δευση. Αυτός ο διπλός απο­κλει­σμός, και από την Παιδεία ως δικαί­ωμα των πολλών και από τα μελ­λο­ντικά οφέλη της είναι το χει­ρό­τερο μέλλον που μπορεί να προ­ε­τοι­μα­στεί για τα παιδιά μας.

Ταυ­τό­χρονα, κρί­νο­νται «άριστοι» οι φοι­τη­τές των ιδιω­τι­κών Πανε­πι­στη­μίων για τα οποία η κυβέρ­νηση ετοι­μά­ζει ήδη την πελα­τεία τους, τα μετα­πτυ­χιακά προ­γράμ­ματα θα γίνο­νται πλέον με δίδα­κτρα και θα είναι μόνο για τα παιδιά αυτών που μπορούν να πλη­ρώ­σουν, ενώ καταρ­γεί­ται κάθε υπο­στη­ρι­κτική νέα δομή εκπαί­δευ­σης.

Πρό­κει­ται για τον πιο βαθύ ταξικό δια­χω­ρι­σμό που γνώρισε η Ελλάδα τα τελευ­ταία χρόνια.

Η κυβέρ­νηση μειώνει τη χρη­μα­το­δό­τηση στα δημόσια Πανε­πι­στή­μια και τα στρέφει στην ανα­ζή­τηση «σπόν­σορα» και χορηγών, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας έτσι τις μεγάλες εται­ρίες που θα «παραγ­γέλ­νουν» τους εργα­ζό­με­νους που θέλουν στα Πανε­πι­στή­μια, υπο­βαθ­μί­ζο­ντάς τα σε χώρους παρα­γω­γής στε­λε­χών, αντί κοι­τί­δες παρα­γω­γής γνώσης και ιδεών.

Ταυ­τό­χρονα, καταρ­γεί όργανα και θεσμούς και αδια­φο­ρεί και σιωπά για την ανάγκη στε­λέ­χω­σης των δημό­σιων σχο­λείων με μόνιμο προ­σω­πικό, την υλο­ποί­ηση του κανόνα 1 προς 1 στις προ­σλή­ψεις – απο­χω­ρή­σεις και την ανάγκη αύξησης χρη­μα­το­δό­τη­σης της εκπαί­δευ­σης.

Αξίζει και πρέπει να θυμη­θούμε ότι η κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ αύξησε τη δημόσια χρη­μα­το­δό­τηση για την Παιδεία, αύξησε τις δημό­σιες δαπάνες για την έρευνα σε επίπεδο ρεκόρ 1,13% του ΑΕΠ, προ­χώ­ρησε στη δημιουρ­γία του Ελλη­νι­κού Ιδρύ­μα­τος Έρευνας και Και­νο­το­μίας (ΕΛΙΔΕΚ), ενός ανε­ξάρ­τη­του εθνικού οργα­νι­σμού για πανε­πι­στη­μιακή έρευνα στη βάση του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου Έρευνας και προ­χώ­ρησε στη δημιουρ­γία φιλικών προς τη βιο­μη­χα­νία ερευ­νη­τι­κών προ­γραμ­μά­των.

Να μην ξεχνάμε ότι, σχε­δί­ασε και υλο­ποί­ησε για πρώτη φορά Εθνικό Στρα­τη­γικό Σχε­δια­σμό για την Επαγ­γελ­μα­τική Εκπαί­δευση και Κατάρ­τιση, βελ­τί­ωσε τη δομή του ΕΠΑΛ και θεσμο­θέ­τησε την πρό­σβαση των απο­φοί­των στα Πανε­πι­στή­μια. Η χρη­μα­το­δό­τηση αυξή­θηκε για υπο­δο­μές και δράσεις και υλο­ποι­ή­θηκε με μεγάλη επι­τυ­χία το «Μετα­λυ­κειακό Έτος-Τάξη Μαθη­τείας», ενώ θεσμο­θε­τή­θηκε η ενι­σχυ­τική διδα­σκα­λία.

Μία σειρά ενερ­γειών και δράσεων δηλαδή με στόχο την ενί­σχυση των ασθε­νέ­στε­ρων, τη διεύ­ρυνση στην πρό­σβαση και συμ­με­τοχή στην εκπαί­δευση των πολλών. Και όλα αυτά επι­τεύ­χθη­καν στα βάθη της σοβα­ρό­τε­ρης σύγ­χρο­νης οικο­νο­μι­κής κρίσης που γνώρισε ποτέ η χώρα.

Η Παιδεία που η Νέα Δημο­κρα­τία θέλει να δημιουρ­γή­σει είναι η επι­στροφή στην κοι­νω­νική ανι­σό­τητα και ο περιο­ρι­σμός της Παι­δείας ως δικαί­ωμα όλων. Είναι η πολι­τική των απο­κλει­σμών, η στό­χευση για την ανά­δειξη των λίγων και οικο­νο­μικά ισχυρών, είναι μία πολι­τική που με όχημα την Παιδεία αυξάνει την κοι­νω­νική «κινη­τι­κό­τητα» όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, αλλά διαλύει την κοι­νω­νική συνοχή δια­χω­ρί­ζο­ντας τα παιδιά μας σε προ­νο­μιού­χους πολίτες και μη.

Αυτή η βάναυση επίθεση που γίνεται στην εκπαί­δευση, μαζί με τις παρεμ­βά­σεις στο αυτο­διοί­κητο των Πανε­πι­στή­μιων, με θλιβερό φόντο την κατάρ­γηση του πανε­πι­στη­μια­κού Ασύλου, την προ­σφυγή στις δυνά­μεις κατα­στο­λής για δράση τους μέσα στα Πανε­πι­στή­μια, εγεί­ρουν πέρα από τα τερά­στια κοι­νω­νικά ζητή­ματα και μεγάλα ζητή­ματα δημο­κρα­τίας βάζο­ντας την σε μεγάλες ατρα­πούς. Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να απα­σχο­λή­σει όλους μας.

***

Το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ