Ως πολίτης…

Πολλά μπο­ρεί να κρύ­βει, κάτω από το χαλί, η προ­σω­πι­κή και συλ­λο­γι­κή σκέψη. Προ­βλή­μα­τα, προ­βλη­μα­τι­σμούς, σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, σκέ­ψεις, δυ­σά­ρε­στες ει­κό­νες, προς ψή­φι­ση νο­μο­σχέ­δια που με­τα­τρέ­πο­νται σε μνη­μό­νια απει­λώ­ντας το κοινό παρόν και μέλ­λον, σκόρ­πια λόγια του κο­πα­νι­στού αέρος, υπερ­βο­λές και ψέ­μα­τα τα οποία έχουν ήδη μπει στην ιστο­ρία τής σύγ­χρο­νης πο­λι­τι­κής πρα­κτι­κής, υπο­βάθ­μι­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, αβέ­βαιο μέλ­λον, αμ­φι­σβή­τη­ση ιδε­ο­λο­γι­κών σκέ­ψε­ων, ακύ­ρω­ση πο­λι­τι­κών και πο­λι­τι­στι­κών αξιών…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ μπρο­στά στο πυκνό σκο­τά­δι το οποίο ορ­θώ­νε­ται μπρο­στά μου. Μια σκλη­ρή οι­κο­νο­μι­κή δι­πλω­μα­τία η οποία γί­νε­ται κάτω από το τρα­πέ­ζι. Ένα παι­χνί­δι συ­νεν­νο­ή­σε­ων όπου-όπως και στο πο­δό­σφαι­ρο-στο τέλος νι­κά­νε οι Γερ­μα­νοί…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με τις «ανα­με­τρή­σεις» των πο­λι­τι­κών αρ­χη­γών του νέου δι­κομ­μα­τι­σμού που έχουν ξανά συ­σκο­τί­σει την ψυχή μας και απο­δει­κνύ­ουν πως η πο­λι­τι­κή αξιο­πι­στία όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο πλη­σιά­ζει προς το ναδίρ. Πως η Βουλή με­τα­τρέ­πε­ται, άλλη μια φορά, σε χώρο για θε­α­τρι­κές κω­μω­δί­ες με πρω­τα­γω­νι­στές, να τους λυ­πά­σαι…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την πα­τα­γώ­δη απο­τυ­χία των τόσων υπο­σχέ­σε­ων ενός, δήθεν αρι­στε­ρού, παλ­λη­κα­ρι­σμού τον οποί­ον επι­δεί­κνυε υπό την αντι­μνη­μο­νια­κή και αντι­νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη ση­μαία ο… μπρο­στά­ρης που θα ξέ­σκι­ζε τα μνη­μό­νια με ένα νόμο κι ένα άρθρο… Με μια ακα­τα­νό­η­τη Αρι­στε­ρά, της οποί­ας κάθε σύ­στα­ση κόμ­μα­τος-κί­νη­ση προ­κα­λεί άλυτα ερω­τή­μα­τα αφή­νο­ντας ένα με­λαγ­χο­λι­κό μει­δί­α­μα σε όλους μας…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ μπρο­στά στο πα­σι­φα­νές πως η Αρι­στε­ρά, στη συ­ντρι­πτι­κή της πλειο­ψη­φία, είναι κα­τώ­τε­ρη των πε­ρι­στά­σε­ων σε μια εποχή βα­θύ­τα­της κρί­σης, κατά την οποία, λο­γι­κά, θα έπρε­πε να επι­δεί­ξει ιδε­ο­λο­γι­κές και πρα­κτι­κές αρε­τές λύ­σε­ων των προ­βλη­μά­των, τα οποία-υπο­τί­θε­ται πως-με την πα­ρέμ­βα­σή της θα… εξα­φα­νί­ζο­νταν και η χώρα θα έβγαι­νε σώα από τις μυ­λό­πε­τρες της δα­νεια­κής εξάρ­τη­σης! Τώρα, για άλλη μια φορά, κοι­τά­ζο­ντας τον πα­γκό­σμιο χάρτη, συ­μπε­ραί­νω πως η Αρι­στε­ρά, την οποία έχου­με σχε­δόν ιδε­ο­λη­πτι­κά στο κε­φά­λι μας, δεν είναι διό­λου προ­ε­τοι­μα­σμέ­νη για ένα τέ­τοιο «ανώ­τε­ρο στά­διο εξου­σί­ας»… Μόνο λόγια, τσι­τά­τα και δι­δα­σκα­λι­σμό προς τους υπό­λοι­πους των άλλων πα­ρα­τά­ξε­ων.

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την επι­πο­λαιό­τη­τα, την προ­χει­ρό­τη­τα και την άγνοια, σχε­τι­κών με τον χει­ρι­σμό των πο­λι­τι­στι­κών θε­μά­των, των προϊ­στα­μέ­νων του αρ­μό­διου υπουρ­γεί­ου, το οποίο σαν να αγνα­ντεύ­ει κά­ποιο κα­ρα­βά­κι στη θά­λασ­σα… Πάντα ολι­γω­ρεί στις υπο­χρε­ώ­σεις του βλέ­πο­ντας τα τρένα να περ­νούν.

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την απο­λε­σθεί­σα ανα­γνώ­ρι­ση στις αξια­κές δομές της χώρας. Το πο­λι­τι­σμι­κό υπό­βα­θρο υφί­στα­ται κα­θη­με­ρι­νά με­γά­λη φθορά από την αδια­φο­ρία και την πα­ντε­λή απου­σία στοι­χειω­δών χρη­μα­το­δο­τή­σε­ων εκεί όπου εσπευ­σμέ­να υπάρ­χει ανά­γκη. Καλ­λι­τε­χνι­κοί Ορ­γα­νι­σμοί, Ορ­χή­στρες, Βι­βλιο­θή­κες, Εκ­παι­δευ­τι­κά Σε­μι­νά­ρια, Φε­στι­βάλ, καλ­λι­τε­χνι­κή απο­κέ­ντρω­ση, ένας ολό­κλη­ρος κό­σμος πνί­γε­ται βιώ­νο­ντας βα­θύ­τα­τη κρίση μέσα στην γε­νι­κή κρίση…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ και νιώθω να με λυ­γί­ζει το κυ­νή­γι τού επιού­σιου μέσα στο τόσο γκρί­ζο τοπίο της ερη­μί­ας και της ου­το­πί­ας. Νιώθω κοντά στο τέλος και της δικής μου πα­ρα­μυ­θί­ας, απο­μα­κρυ­νό­με­νος όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη δη­μιουρ­γι­κή μου δε­ξα­με­νή.

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ με την δη­λω­μέ­νη αδυ­να­μία ενί­σχυ­σης των νο­σο­κο­μεια­κών ανα­γκών, με τις ει­κό­νες των Νο­σο­κο­μεί­ων και των πόρων τους να φτά­νουν σε ση­μείο τρι­το­κο­σμι­κής εξα­θλί­ω­σης… Οι τιμές των φαρ­μά­κων να αρ­χί­ζουν πλέον να ανε­βαί­νουν στα ύψη, με απο­τέ­λε­σμα να βα­ραί­νουν τις τσέ­πες των φτω­χών. Η αρ­ρώ­στια, έστω και η ανώ­δυ­νη, έγινε το πρώτο πρό­βλη­μα μιας ελ­λη­νι­κής οι­κο­γέ­νειας. Δίπλα σ’ αυτά οι ει­κό­νες! Οι… οι­κεί­ες πλέον ει­κό­νες των από­κλη­ρων άστε­γων Ελ­λή­νων, αλλά και των ανέ­στιων Σύ­ριων και γε­νι­κώς αλ­λο­δα­πών, με ολο­φά­νε­ρη την από­γνω­ση και την απελ­πι­σία τους να επι­βιώ­σουν όπου δει, παρ’ όλη την επι­θυ­μία να κα­τα­λή­ξουν σε άλλες χώρες…

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ασφυ­κτιώ όταν συ­νει­δη­το­ποιώ πως οι τόσες σκέ­ψεις μου περί του θέ­μα­τος δεν μπο­ρούν να στοι­βα­χτούν στον δια­τε­θει­μέ­νο μικρό χώρο του σχο­λί­ου μου. Τι να πρω­το­α­να­φέ­ρω; Ποιες εν­στά­σεις μου να προ­βάλ­λω; Πώς να πα­ρου­σιά­σω την αγα­νά­κτη­σή μου, όταν γνω­ρί­ζω πως δεν θα λη­φθεί υπ’ όψη από κα­νέ­ναν, παρ’ όλο που όλα τα ως άνω είναι κοινό κτήμα και κοι­νω­νι­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα;

Ως πο­λί­της αυτής της χώρας ας στα­μα­τή­σω εδώ το σχό­λιο δια­μαρ­τυ­ρί­ας, το οποίο νιώθω πως χρω­στάω στους ανα­γνώ­στες μου, με την πα­ρα­δο­χή πως συ­νει­δη­τά πα­ρέ­λει­ψα πο­τα­μό από τις κα­κο­φορ­μί­ες που έχουν λυ­γί­σει ολό­κλη­ρο το ελ­λη­νι­κό έθνος, που είναι πε­ρή­φα­να υπο­δου­λω­μέ­νο…

Νότης Μαυ­ρου­δής