Απορρίφθηκε αγωγή χρησικτησίας προνομιακού ακινήτου ιδιοκτησίας του ελληνικού Δημοσίου στο Φαληράκι

• Ο ενάγων δια­τεί­νε­ται ότι καλ­λιερ­γούσε στο ακίνητο βότανα, ρίγανη, θυμάρι, δυόσμο, λεβάντα, δεντρο­λί­βανο κ.λπ.

Mε απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε αίτηση για τη χρη­σι­κτη­σία προ­νο­μια­κού ακι­νή­του στο Φαλη­ράκι εκτά­σεως άνω των 7 στρεμ­μά­των, ιδιο­κτη­σίας του ελλη­νι­κού Δημο­σίου, τμήμα του οποίου είναι δασικό.

Ο ενάγων ισχυ­ρί­στηκε ότι ο απώ­τε­ρος δικαιο­πά­ρο­χός του αντι-προπάππους του νεμόταν με διάνοια κυρίου και κατείχε ένα ακίνητο, συγκε­κρι­μένα αγρο­τε­μά­χιο έκτασης 7.447,10 τ.μ. του αρχικού οικι­σμού Καλυ­θιών, νομικής φύσης δημό­σιας γαίας, από το έτος 1858 που το κατέ­λαβε αυτο­γνω­μό­νως.

Οτι οι μετέ­πειτα κλη­ρο­νό­μοι του ως άνω και επίσης δικαιο­πά­ρο­χοί του συγ­γε­νείς νέμο­νταν διαρκώς το ακίνητο αυτά είτε καλ­λιερ­γώ­ντας το είτε για εκτροφή ζώων, χωρίς όχληση από τις Οθω­μα­νι­κές, Ιτα­λι­κές ή Ελλη­νι­κές αρχές.

Οτι από τον Απρίλιο του 2000 νέμεται ο ίδιος το ακίνητο αυτό με διάνοια κυρίου, δυνάμει άτυπης δωρεάς από τον πατέρα του, καλ­λιερ­γώ­ντας κυρίως βότανα.

Οπως τόνισε ο ενάγων, διέκοψε ορι­στικά επί του επί­δι­κου τις καλ­λιέρ­γειες οπω­ρο­κη­πτευ­τι­κών δια­τη­ρώ­ντας μόνο την παρα­δο­σιακή καλ­λιέρ­γεια βοτάνων, προ­σθέ­το­ντας προς αξιο­ποί­ηση και άλλα είδη όπως ρίγανη, θυμάρι, δυόσμο, λεβάντα, δεντρο­λί­βανο κ.λπ. τα οποία περι­ποιεί­ται συστη­μα­τικά, προ­βαί­νο­ντας στις συνή­θεις αγρο­τι­κές εργα­σίες που απαιτεί η καλ­λιέρ­γειά τους, όπως πότισμα, κλάδεμα, κορυ­φο­λό­γημα, ξεφύλ­λι­σμα, βγάλ­σιμο ξερών βλαστών, βλα­στο­λό­γηση κ.α. και ξεβο­τα­νί­ζο­ντας το σε όλη την έκτασή του με τσάπες, αξίνες και φτυάρια από αγριό­χορτα και αυτοφυή φυτά, ώστε να μη δασώσει και κατα­πα­τη­θεί από κανέναν, ενώ προ­χώ­ρησε και στην επι­χω­μά­τωση του πηγα­διού που είχε ανοι­χτεί από γιαγιά του.

Με βάση το ιστο­ρικό αυτό ζήτησε να ανα­γνω­ρι­στεί η κυριό­τητά του επί του ακι­νή­του, να μετα­γρα­φεί η απόφαση που θα εκδοθεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου και να κατα­δι­κα­στεί το ενα­γό­μενο στη δικα­στική του δαπάνη.

Το δικα­στή­ριο έκρινε την αγωγή μη νόμιμη, μη δυνά­μενη να στη­ρι­χθεί στις δια­τά­ξεις των άρθρων 974,1002,1045,1046 ΑΚ, άρθρο 63 κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, 78 του από 17 Ραμαζάν 1274 Οθω­μα­νι­κού νόμου περί γαιών 70, 176 ΚΠολΔ.

Το δικα­στή­ριο έκρινε παρα­πέρα ότι πρό­κει­ται για ακίνητο με χαρα­κτήρα δημό­σιας γαίας το οποίο περι­ήλθε αυτο­δι­καίως στο Ελλη­νικά Δημόσιο βάσει του άρθρου 2 Ν.Δ. 195/1973, χωρίς να έχει παρα­γρα­φεί το δικαί­ωμα κυριό­τη­τας κατά τα ανωτέρω δεδο­μέ­νου ότι συνο­μο­λο­γεί­ται η κατά­ληψή του αυτο­γνω­μό­νως από τον αρχικό δικαιο­πά­ροχο του ενά­γο­ντα και δεν προ­κύ­πτει από το προ­σκο­μι­σθέν κτη­μα­το­λο­γικό διά­γραμμα της μερίδας 816 Β τόμου 39 φύλλο 1516 της κτη­μα­τι­κής περι­φέ­ρειας Καλυ­θιών η παρα­χώ­ρηση δικαιώ­μα­τος «τεσ­σα­ρουφ» από το Οθω­μα­νικό Δημόσιο.