Η διαφάνεια της δικαιοσύνης δεν καταργείται με νόμο αλλά με ένα βιβλίο που σταματά να συμπληρώνεται

Αυτό που ξεκί­νησε ως φαι­νο­με­νικά υπη­ρε­σιακή λεπτο­μέ­ρεια στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, η παύση κατα­χώ­ρι­σης των απο­φά­σεων στα βιβλία δημο­σιεύ­σεων με την έλευση του συστή­μα­τος Σόλων, έφτασε μετά την παρέμ­βαση του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου και του προ­έ­δρου του Βασίλη Κατα­βε­νάκη μέχρι την κορυφή της δικα­στι­κής ιεραρ­χίας, με τον υφυ­πουργό να δεσμεύ­ε­ται να ενη­με­ρώ­σει την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου. Το ζήτημα δεν είναι γρα­φειο­κρα­τικό. Όταν αφαι­ρεί­ται από τον πολίτη ο άμεσος τρόπος να επι­βε­βαιώ­σει αν, πότε και με τι περιε­χό­μενο δημο­σιεύ­θηκε μια απόφαση, αυτό που υπο­χω­ρεί είναι η ίδια η αρχή της δημο­σιό­τη­τας που κατο­χυ­ρώ­νει το άρθρο 93 του Συντάγ­μα­τος.

Το ότι μια ψηφιακή μετά­βαση μπορεί να περιο­ρί­σει σιωπηρά μια συνταγ­μα­τική εγγύηση, χωρίς καμία ρητή πρό­βλεψη που να το επι­τρέ­πει, δείχνει πόσο εύκολα η τεχνική ανα­βάθ­μιση μετα­τρέ­πε­ται σε ουσια­στική υπο­βάθ­μιση δικαιω­μά­των. Η σύνδεση της κατα­χώ­ρι­σης με την έναρξη των προ­θε­σμιών των ενδίκων μέσων κάνει το πρό­βλημα ακόμη πιο χει­ρο­πια­στό, αφού δεν μιλάμε μόνο για το δικαί­ωμα να γνω­ρί­ζεις, αλλά και για το πότε τρέχει ο χρόνος ενα­ντίον σου. Καλό είναι να το θυμό­μα­στε ότι η Ρόδος εδώ δεν διεκ­δι­κεί κάτι τοπικό, υπεν­θυ­μί­ζει σε όλους ότι η δικαιο­σύνη που δεν μπορεί να ελεγ­χθεί παύει σιγά σιγά να είναι δημόσια.