Πολιτιστικός εμφύλιος στο νησί

Ενας «πολι­τι­στι­κός» εμφύ­λιος διε­ξά­γε­ται τις τελευ­ταίες ημέρες, με «καρφιά» να πετά­γο­νται δεξιά αρι­στερά, για κλίκες, ίντρι­γκες, χαρα­κτη­ρι­σμούς, κάπου ανα­κα­τεύ­ο­νται ανάμεσα και αιχμές για κομ­μα­τι­κές εξαρ­τή­σεις και κόμματα και άλλοι Βυζα­ντι­νι­σμοί, που μόνο πολι­τι­σμό δεν απο­πνέ­ουν από τους δύο διεκ­δι­κη­τές, οι οποίοι θέλουν να τον κου­βα­λή­σουν στις πλάτες τους, εκπρο­σω­πώ­ντας τον πολι­τι­σμό του νησιού μέσα από τους πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους στους οποίους διεκ­δι­κούν να προί­στα­νται.

Θα τους πρό­τεινα, να μην ξεχνούν ότι το λήμμα «πολιτιστικός-η-ο» αφορά αυτόν-ην που ευνοεί, υπη­ρε­τεί, προωθεί την ανά­πτυξή του πολι­τι­σμού.

Οπου Πολι­τι­σμός , είναι ένα σύνθετο σύνολο που περι­λαμ­βά­νει την γνώση, την πίστη, την τέχνη, τα ήθη και τα έθιμα και όλα όσα οδηγούν στο σχη­μα­τι­σμό πολι­τι­στι­κής εθνικής ταυ­τό­τη­τας, αλλά και η έκφραση της ζωής κάθε ανθρώ­που. Πολι­τι­σμός, δεν είναι η δια­χεί­ριση δύο, τριών εκδη­λώ­σεων για το ψωμί και την πατάτα, ή η διορ­γά­νωση κάποιας συναυ­λίας.

Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ. Ο ίδιος ο τρόπος που δια­χει­ρί­ζε­ται κάποιος έναν δημόσιο φορέα (η εικόνα του, ο λόγος του, η ευγέ­νειά του, η απο­φα­σι­στι­κό­τητά του, η ανε­ξαρ­τη­σία, ο σεβα­σμός στην Ιστορία και την κοι­νω­νία) αυτό είναι πολι­τι­σμός.

Ας κάνουν μια βουτιά αυτο­κρι­τι­κής οι δύο διεκ­δι­κη­τές, γιατί το σίγουρο είναι πως μέσα από τα κείμενα τους, έχουν σοβαρό έλλειμμα οι ίδιοι πολι­τι­σμού και σοβα­ρό­τη­τας.

Αυτός ο τόπος δεν χρειά­ζε­ται άλλους αυτό­κλη­τους σωτήρες και όλα αυτά και δεν αξίζουν και πλη­γώ­νουν την Ιστορία και την πολι­τι­στική παρά­δοση του νησιού.