Ο πολύπαθος Πολιτισμός

Στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων, το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού αντι­με­τω­πί­στηκε σαν ένα δευ­τε­ρο­κλα­σάτο υπουρ­γείο, στην καρέκλα του οποίου έφτανε όποιο στέ­λε­χος περίσ­σευε. Ο υπουρ­γός έφτανε χαρού­με­νος αντι­με­τω­πί­ζο­ντας το Υπουρ­γείο σαν ένα εύκολο και άνετο πόστο, όπου οι ιθύ­νο­ντες απο­λαμ­βά­νουν πρώτες θέσεις στα θεάματα (αν πατάνε βεβαίως), εύκολα φλας, συγ­χρω­τι­σμό με τους χαρι­τω­μέ­νους και ιδιόρ­ρυθ­μους καλ­λι­τέ­χνες και αμπε­λο­φι­λο­σο­φώ­ντας για την σημασία του Ελλη­νι­κού Πολι­τι­σμού και τις άυλες αξίες του.

Κάπως έτσι και χει­ρό­τερα, αντι­με­τω­πί­ζε­ται ο πολύ­πα­θος Πολι­τι­σμός και σε πιο μικρό πλάνο. Εσχάτως ,δια­βά­ζουμε, για τις «κόντρες» στο Δημαρ­χείο γύρω από τη καρέκλα του Πολι­τι­σμού.  Ένα πόστο, που θεω­ρεί­ται εύκολο και αρκεί μόνον  έκφραση δυσα­ρέ­σκειας και απειλή ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης, για να εγκα­τα­στα­θεί κάποιος στην καρέκλα. Τόσο Απλά! Βέβαια ,εδώ που τα λέμε, δεν είναι και δύσκολο πράγμα να παρί­στα­σαι και να φωτο­γρα­φί­ζε­σαι στις γιορτές πατάτας, ψωμιού  ή στα πανη­γύ­ρια…. Μόνο που  -και  λυπάμαι πολύ αν ακού­γο­μαι απόλυτη-   ο Πολι­τι­σμός,  σε έναν τόπο  σταυ­ρο­δρόμι πολι­τι­σμών, χρειά­ζε­ται  γνώση, ψυχραι­μία, εμπει­ρία, νηφα­λιό­τητα. Αισθη­τική. Αυτό που λείπει από τη ζωή μας  Προ­σό­ντα τέτοια, που υπερ­βαί­νουν τις απο­θή­κες ψήφων  και τις απειλές, για να μπο­ρέ­σει να  «χτιστεί» κάτι που θα μπορεί να παρα­χθεί εντός των τειχών και θα κατα­να­λω­θεί πρώτα από τους ντό­πιους πριν εξαχθεί στο εξω­τε­ρικό. Και μάλιστα, σε μια εποχή κρίσης  και κατά­πτω­σης  που όπως ιστο­ρικά έχει απο­δει­χθεί σε παρό­μοιες τέτοιες εποχές, ο Πολι­τι­σμός ήταν εκείνος που  κράτησε όρθιους τους ανθρώ­πους.