Πουκάμισα οι ιδέες

Στη συμπαθή κατη­γο­ρία των πολι­τι­κών κάποιοι έχουν κάνει επάγ­γελμα την αλλαγή κομ­μα­τι­κής στέγης. Εννο­εί­ται πάντα με γνώμονα το εθνικό συμ­φέ­ρον. «Για τη φανέλα και το όραμα» κι ας αλλά­ζουν κόμμα ανά δεκά­μηνο, ικα­νό­τα­τοι όπως είναι στο να ντρι­μπλά­ρουν τη συνεί­δησή τους. Και από φυγές και επι­στρο­φές άλλο τίποτα, όπως και από μετα­κι­νή­σεις από κόμ­μα­τος εις κόμμα, στο πλαίσιο υπο­τί­θε­ται της ίδιας ευρείας παρά­τα­ξης. Που­κά­μισα και  γρα­βά­τες οι ιδέες. Να έχεις ν’ αλλά­ζεις. Εδώ που τα λέμε, με την κρίση που υπάρχει, ποιος θα έλεγε όχι σε μια καλή μετα­γραφή; Ο καθένας έχει έναν στόχο. Και προ­φα­νώς κάνει τα πάντα για να τον εκπλη­ρώ­σει. Κάποιοι κάνουν και κάτι περισ­σό­τερο από «τα πάντα». Και αυτό συμ­βαί­νει συχνά στην πολι­τική. Τα πρόσωπα που την υπη­ρε­τούν είναι δύσκολο σε πολλές περι­πτώ­σεις να τη συν­δυά­σουν με την ηθική, καθώς προ­τι­μούν να υπη­ρε­τούν προ­σω­πι­κούς στόχους και κάνουν κάτι περισ­σό­τερο από «τα πάντα» για να τους πετύ­χουν. Κλεί­νο­ντας, τους ευχα­ρι­στούμε όλους γιατί, χωρίς αυτούς, η ζωή μας θα ήταν πλη­κτική…