“Μάστιγα τα τροχαία ατυχήματα για την ελληνική οικογένεια”-Γράφει η Κατερίνα Εμμανουήλ

Δεν έχουν τέλος τα τρα­γι­κά πε­ρι­στα­τι­κά, που κα­τα­γρά­φο­νται το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα στο νησί της Ρόδου, ενώ συ­γκλο­νί­ζουν τα στοι­χεία για τους τραυ­μα­τί­ες από τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα και δυ­στυ­χή­μα­τα, που ση­μειώ­θη­καν τα τε­λευ­ταία χρό­νια στη Ρόδο και σε άλλα νησιά των Δω­δε­κα­νή­σων.

Η οδική ασφά­λεια απο­τε­λεί για τα νησιά μας, αλλά και για τη χώρα μας, ένα μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας θέμα.

Η Ελ­λά­δα είναι πρώτη σε θα­να­τη­φό­ρα τρο­χαία «ατυ­χή­μα­τα» απ’ όλες τις χώρες της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Κάθε χρόνο, πε­ρί­που 2.500 άν­θρω­ποι σκο­τώ­νο­νται και πολ­λές χι­λιά­δες άλλοι τραυ­μα­τί­ζο­νται και μέ­νουν ανά­πη­ροι για όλη τους τη ζωή.

Σε μία χώρα στην οποία το 40% των οδη­γών, που ευ­θύ­νο­νται για τα θα­να­τη­φό­ρα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα έχουν πο­σο­στό αλ­κο­όλ στο αίμα, πε­ρισ­σό­τε­ρο του επι­τρε­πό­με­νου…

Που τα τέσ­σε­ρα στα δέκα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα οφεί­λο­νται σε μειω­μέ­να αντα­να­κλα­στι­κά λόγω ξε­νυ­χτιού, ενώ στο 20% έως 30% των ατυ­χη­μά­των, όπου υπάρ­χει τραυ­μα­τι­σμός ή θά­να­τος, αιτία είναι η κού­ρα­ση…

Με ένα κρά­τος, που αδυ­να­τεί να συ­ντη­ρή­σει τους μι­κρούς επαρ­χια­κούς και αστι­κούς δρό­μους, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο να δια­χει­ρι­στεί τους με­γά­λους αυ­το­κι­νη­τό­δρο­μους…

Με γο­νείς, που αγω­νιούν για τους κιν­δύ­νους που δια­τρέ­χουν τα παι­διά τους τις νύ­χτες και μην μπο­ρώ­ντας να αντι­δρά­σουν στον φαύλο κύκλο, υπο­κλί­νο­νται μπρο­στά σε νό­μους και συ­νή­θειες που εξυ­πη­ρε­τούν συμ­φέ­ρο­ντα…

Με πο­λί­τες, που δι­στά­ζουν να συ­ζη­τή­σουν για αλ­λα­γές, μήπως και κα­τη­γο­ρη­θούν για οπι­σθο­δρο­μι­κό­τη­τα, μήπως και θε­ω­ρη­θούν ότι δε συμ­βα­δί­ζουν με το και­νού­ριο, το μο­ντέρ­νο, το ρεύμα της επο­χής…

Η ανά­πτυ­ξη κα­τάλ­λη­λης οδι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς και η κυ­κλο­φο­ρια­κή αγωγή δεν είναι απλώς ανα­γκαία, αλλά κρί­νε­ται άκρως επι­βε­βλη­μέ­νη.

Η κα­λύ­τε­ρη αντι­με­τώ­πι­ση για τη μεί­ω­ση των τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των είναι η σωστή εκ­παί­δευ­ση από μικρή ηλι­κία. Η γνώση και ο σε­βα­σμός των κα­νό­νων από πε­ζούς, επι­βά­τες και οδη­γούς, σώ­ζουν ζωές.

Γιατί, σε ό,τι αφορά τον άν­θρω­πο, η προ­σπά­θεια είναι μία: Παι­δεία!!!

Είναι τρα­γι­κό σε μια χώρα που αγα­πά­ει το αυ­το­κί­νη­το όσο η Ελ­λά­δα και που, οι και­ρι­κές συν­θή­κες επι­τρέ­πουν την εκτε­νή χρήση δι­κύ­κλων, να αφή­νου­με τα παι­διά μας στο έλεος της πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης και του νε­α­νι­κού εγω­ι­σμού. Μόνο κα­τα­στρο­φι­κή μπο­ρεί να χα­ρα­κτη­ρί­σει κα­νείς τη μεί­ω­ση του ορίου ηλι­κί­ας από­κτη­σης άδειας οδή­γη­σης αυ­το­κι­νή­του, χωρίς να έχου­με πρώτα εξα­σφα­λί­σει την εκ­παί­δευ­ση και ενη­μέ­ρω­ση των παι­διών μας και χωρίς να λαμ­βά­νου­με υπόψη τη βιο­λο­γι­κή και ψυ­χο­λο­γι­κή ωρί­μαν­σή τους, όπως αυτή θα πι­στο­ποιεί­ται από την επι­στή­μη.

Το μά­θη­μα της Κυ­κλο­φο­ρια­κής Αγω­γής πρέ­πει επι­τέ­λους να εντα­χθεί σο­βα­ρά στο σύ­στη­μα παι­δεί­ας μας και να είναι συ­νε­χές και στο­χευ­μέ­νο. Η προ­σπά­θεια, σε επί­πε­δο σχε­δια­σμού, του ΥΠΠΕΘ για «ει­σα­γω­γή της θε­μα­τι­κής ενό­τη­τας Κυ­κλο­φο­ρια­κή Αγωγή και Οδική Ασφά­λεια στο Ωρο­λό­γιο Πρό­γραμ­μα των Δη­μο­τι­κών Σχο­λεί­ων της χώρας» δεν είναι αρ­κε­τή. Πρέ­πει επί­σης, να επα­νε­νερ­γο­ποι­η­θούν τα πάρκα κυ­κλο­φο­ρια­κής αγω­γής και να θε­σμο­θε­τη­θούν εκ­θέ­σεις της Τρο­χαί­ας, οι οποί­ες θα είναι ορ­γα­νω­μέ­νες σε επί­πε­δο Πε­ρι­φέ­ρειας, οι οποί­ες θα εμπλου­τί­ζο­νται συ­νε­χώς με νέα στοι­χεία.

Η ίδια μέ­ρι­μνα εκ­παί­δευ­σης να αφορά και και­νού­ριες συν­θή­κες, όπως σή­με­ρα, που όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα παι­διά και νέοι άν­θρω­ποι κα­τα­φεύ­γουν στο πο­δή­λα­το, ένα νέο σχε­τι­κά στοι­χείο στους ελ­λη­νι­κούς δρό­μους. Οφεί­λου­με να επα­να­προ­σεγ­γί­σου­με τις σχέ­σεις του πο­δη­λά­τη με τον πεζό και τα μη­χα­νο­κί­νη­τα οχή­μα­τα, κυ­ρί­ως όμως τη σχέση του με τον ΚΟΚ και τους δρό­μους.

Εν γένει οι δι­κυ­κλι­στές πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στούν με με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή, ως οι πλέον ευά­λω­τοι οδη­γοί, με προ­τε­ραιό­τη­τα στα μέσα ασφα­λεί­ας και τη διευ­κό­λυν­ση της από­κτη­σης αυτών. Θα μπο­ρού­σε π.χ. να υπήρ­χε απαλ­λα­γή από τον ΦΠΑ για τα κράνη ή ακόμα, η αγορά δι­κύ­κλου και η αδειο­δό­τη­σή του, να συ­νο­δεύ­ο­νται υπο­χρε­ω­τι­κά και από αγορά κρά­νους κα­νο­νι­κών προ­δια­γρα­φών.

 Σε ό,τι αφορά στα οχή­μα­τα, αν και έχουν μειω­θεί τα ατυ­χή­μα­τα (ίσως και λόγω της μι­κρό­τε­ρης κυ­κλο­φο­ρί­ας), ο στό­λος των αυ­το­κι­νή­των βαί­νει όλο και γη­ραιό­τε­ρος και πιο κα­κο­συ­ντη­ρη­μέ­νος. Το να τι­μω­ρού­με φο­ρο­λο­γι­κά την ιδιο­κτη­σία ενός ΙΧ, συ­νή­θως έχει οι­κο­νο­μι­κό αντί­κτυ­πο στην συ­ντή­ρη­σή του. Μπο­ρεί επί­σης, η φο­ρο­λό­γη­ση βάσει ρύπων να αφορά το μέλ­λον μας και το πε­ρι­βάλ­λον, αλλά είναι πε­ρί­ερ­γο την ίδια ώρα να μας αφή­νει αδιά­φο­ρους το παρόν και τα παι­διά μας σή­με­ρα και να μην επι­ζη­τού­με ασφα­λέ­στε­ρα αυ­το­κί­νη­τα, μέσα ακόμα και από την κι­νη­τρο­δό­τη­ση της χα­μη­λό­τε­ρης φο­ρο­λο­γί­ας.

Θα είχε με­γά­λη αξία να γίνει ανα­φο­ρά σε διά­φο­ρες πε­ρι­πτώ­σεις τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των, που έχουν λάβει χώρα στο νησιά μας, με ανα­φο­ρές αν­θρώ­πων, που έχουν εμπλα­κεί σε ατυ­χή­μα­τα, που έχουν χάσει αγα­πη­μέ­να τους πρό­σω­πα ή έχουν μεί­νει ανά­πη­ροι από ατυ­χή­μα­τα.

Αυτή η ανα­φο­ρά βέ­βαια θα ήταν πολύ δυ­σά­ρε­στη. Θα ήταν κα­λύ­τε­ρα όμως, από το να ζούμε με την ψευ­δαί­σθη­ση ότι δεν υπάρ­χουν ούτε ατυ­χή­μα­τα, ούτε θύ­μα­τα, ούτε ανά­πη­ροι. Είναι προ­τι­μό­τε­ρο να μα­θαί­νου­με, και να δι­δα­σκό­μα­στε, αλλά κυ­ρί­ως να θυ­μό­μα­στε, για να μπο­ρέ­σου­με να απο­τρέ­ψου­με, όσο γί­νε­ται, τη  δυ­σά­ρε­στη και σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Να θυ­μό­μα­στε τον πόνο, που προ­κα­λεί ο χαμός κάθε νέου αν­θρώ­που, που θυ­σιά­ζε­ται χωρίς λόγο και αιτία στο βωμό της ασφάλ­του. Να κα­τα­βάλ­λου­με κάθε δυ­να­τή προ­σπά­θεια για να ανα­πτυ­χθεί η οδική συ­νεί­δη­ση μι­κρών και με­γά­λων, απλών πο­λι­τών και κυ­βερ­νώ­ντων, με απο­τέ­λε­σμα την επί­τευ­ξη σω­στής οδι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς, σω­στής αστυ­νό­μευ­σης, αλλά και  σω­στής σή­μαν­σης και ση­μα­το­δό­τη­σης των δρό­μων μας.

Ας σκε­φτού­με κάθε άν­θρω­πο, που γνω­ρί­σα­με στη ζωή μας, οι­κεί­ους, φί­λους, συ­να­δέλ­φους ή όλους τους κα­τοί­κους από το χωριό μας και ξαφ­νι­κά, μέσα σε ένα χρόνο, όλοι αυτοί να χά­νο­νται για πάντα. Πρέ­πει να βά­λου­με σε μια προ­σω­πι­κή οπτι­κή τα νού­με­ρα αυτά, γιατί μόνο τότε θα μπο­ρέ­σου­με να ανα­λο­γι­στού­με το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος. Όποιος έχει ένα νέο παιδί 18-24 χρο­νών θα πρέ­πει να ξέρει πως τα τρο­χαία είναι η πρώτη αιτία θα­νά­των των παι­διών μας. Και αν θε­λή­σου­με να γί­νου­με κυ­νι­κοί, το ετή­σιο κό­στος από τα τρο­χαία ατυ­χή­μα­τα ξε­περ­νά­ει κατά πολύ τα χρή­μα­τα που απο­κο­μί­ζει το κρά­τος από τον ΕΝΦΙΑ.

Χωρίς να υπο­λο­γί­ζου­με την οδύνη, τη θλίψη και την απελ­πι­σία του χαμού ενός αν­θρώ­που. Γιατί τις συ­νέ­πειες των τρο­χαί­ων τις αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε όλοι – όχι όμως, όπως τα θύ­μα­τα και οι οι­κο­γέ­νειές τους. Για το άτομο/θύμα, η απώ­λεια της ίδιας του της ζωής, ο σο­βα­ρός τραυ­μα­τι­σμός, αλλά και η εν­δε­χό­με­νη ανα­πη­ρία, απο­τε­λούν μια ιδιαί­τε­ρα τρα­γι­κή εξέ­λι­ξη, που προ­κα­λεί πόνο, θλίψη και την απώ­λεια της χαράς της ζωής.

Δυ­στυ­χώς όμως, η τρα­γω­δία δεν στα­μα­τά. Η επι­δεί­νω­ση της ποιό­τη­τας ζωής και του επι­πέ­δου δια­βί­ω­σης, είναι δρα­μα­τι­κή, ενώ η ψυ­χο­λο­γι­κή επι­βά­ρυν­ση των οι­κο­γε­νειών των θα­νό­ντων ή αυτών που κα­θί­στα­νται ανά­πη­ροι, είναι μα­κρο­χρό­νια και απο­τε­λεί την αιτία για πολ­λές ορ­γα­νι­κές και ψυ­χο­λο­γι­κές δια­τα­ρα­χές και συ­νά­μα έχει αντί­κτυ­πο σε όλους. Η έλ­λει­ψη  κα­τάλ­λη­λης παι­δεί­ας οδη­γι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς απο­τε­λεί την πιο ση­μα­ντι­κή πα­ρά­με­τρο στην πρό­κλη­ση τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των, την οποία στε­ρή­θη­καν οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες.

Οι υπο­δο­μές επί­σης, υστε­ρούν ση­μα­ντι­κά όχι μόνο σε πα­νελ­λα­δι­κό επί­πε­δο, αλλά δυ­στυ­χώς και στα νησιά μας….. Πάρκα Κυ­κλο­φο­ρια­κής Αγω­γής, που πα­ρα­μέ­νουν ανο­λο­κλή­ρω­τα ή αχρη­σι­μο­ποί­η­τα εδώ και πάρα πολλά χρό­νια, η κακή κα­τά­στα­ση του οδι­κού δι­κτύ­ου, με δρό­μους κα­τε­στραμ­μέ­νους σε πολλά ση­μεία, λακ­κού­βες πα­ντού, στρο­φές με λάθος κλίση, ση­μεία χωρίς ορα­τό­τη­τα και ελ­λι­πής φω­τι­σμός, μαρ­τυ­ρούν με σα­φή­νεια τις ελ­λεί­ψεις της Πο­λι­τεί­ας. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή είναι επί­σης η αδια­φο­ρία της πο­λι­τεί­ας στη λήψη και την εφαρ­μο­γή μέ­τρων πρό­λη­ψης των τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των, σω­στής αστυ­νό­μευ­σης, αυ­στη­ρής τή­ρη­σης του Κώ­δι­κα Οδι­κής Κυ­κλο­φο­ρί­ας και έγκαι­ρης από­κτη­σης κυ­κλο­φο­ρια­κής συ­νεί­δη­σης των πο­λι­τών.

Κα­νέ­νας δεν αμ­φι­βάλ­λει ότι η νέα γενιά πρέ­πει να εκ­παι­δευ­τεί. Εκ­παί­δευ­ση όμως  για ανά­πτυ­ξη συ­νεί­δη­σης οδι­κής ασφά­λειας χρεια­ζό­μα­στε όλοι. Όχι μόνο τα παι­διά. Είναι πα­ρά­λο­γο να συ­νε­χί­σου­με να σκο­τω­νό­μα­στε μέχρι να με­γα­λώ­σει η επό­με­νη γενιά. Είναι υπο­χρέ­ω­ση όλων μας να αντι­πα­λέ­ψου­με τις κακές συ­νή­θειες και τις οδυ­νη­ρές πρα­κτι­κές του πα­ρελ­θό­ντος. Ας απο­κτή­σου­με εμείς πρώ­τοι, σωστή οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά και είναι σί­γου­ρο ότι με τον τρόπο αυτό δί­νου­με το κα­λύ­τε­ρο μά­θη­μα προς τους νέους μας.

Τόσο  η οδική συ­μπε­ρι­φο­ρά, όσο και η ανε­πτυγ­μέ­νη συ­νεί­δη­ση ασφά­λειας, είναι στοι­χεία πο­λι­τι­σμού μιας χώρας και είναι άδικο να αφή­νου­με άλ­λους λαούς να μας κρί­νουν βα­σι­ζό­με­νοι σ’ αυτά τα στοι­χεία… Είναι όμως ακόμα πιο άδικο να χά­νο­νται νέοι άν­θρω­ποι στην άσφαλ­το, να χά­νο­νται παι­διά… τα δικά μας παι­διά, απλά και μόνο, γιατί ποτέ κα­νείς δεν τους έμαθε ότι πρέ­πει να φο­ρούν κρά­νος, γιατί κα­νείς δεν τους έμαθε ότι δεν πρέ­πει να οδη­γούν, όταν έχουν κα­τα­να­λώ­σει αλ­κο­όλ, κα­νείς δεν τους έμαθε να αγα­πούν τη ζωή… τη δική τους ζωή!!!!

Σί­γου­ρα οι προ­τά­σεις και οι από­ψεις πάνω στο ζή­τη­μα της οδι­κής ασφά­λειας δεν εξα­ντλού­νται. Θα ήταν όμως ευχής έργο, αν οι συ­γκε­κρι­μέ­νες μπο­ρού­σαν να συμ­βάλ­λουν, στην ευαι­σθη­το­ποί­η­ση όσο γί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρων, με απώ­τε­ρο πάντα σκοπό να μειω­θούν ή να κρα­τη­θούν χα­μη­λά οι δεί­κτες ατυ­χη­μά­των και δυ­στυ­χη­μά­των στα νησιά μας. Και θα ήταν με­γά­λη χαρά για όλους μας, εάν αυτές μπο­ρού­σαν να φα­νούν χρή­σι­μες στη αντι­με­τώ­πι­ση ενός τόσο ύπου­λου και φο­νι­κού εχθρού της Ελ­λη­νι­κής οι­κο­γέ­νειας και κοι­νω­νί­ας, των τρο­χαί­ων ατυ­χη­μά­των.

 

«Τα αυ­το­κι­νη­τι­στι­κά ατυ­χή­μα­τα συμ­βαί­νουν, γιατί οι ση­με­ρι­νοί οδη­γοί τρέ­χουν επάνω σε χθε­σι­νούς δρό­μους, με αυ­ρια­νά αυ­το­κί­νη­τα και με­θαυ­ρια­νές τα­χύ­τη­τες.

Βι­τό­ριο ντε Σίκα, 1901-1974»

Κα­τε­ρί­να Εμ­μα­νου­ήλ