Χωματερές και αναδασώσεις

Στη φω­το­γρα­φία, μια από τις πολ­λές μι­κρές χω­μα­τε­ρές πάνω στο νησί.

Η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση για το πρά­σι­νο με πρω­το­βου­λί­ες όπως η ανα­δά­σω­ση, έχουν απο­τέ­λε­σμα και νόημα αρκεί να συν­δυά­ζο­νται και με κι­νή­σεις που θα προ­φυ­λάσ­σουν την κί­νη­ση αυτή.

Όπως, δεν φυ­τεύ­ου­με για να βρί­σκουν πε­ρισ­σό­τε­ρη τροφή τα κα­τσί­κια που ατά­κτως πε­ρι­φέ­ρο­νται ή όπως εξα­φα­νί­ζου­με πρώτα τις χω­μα­τε­ρές γύρω τρι­γύ­ρω για να μην δούμε κά­ποια στιγ­μή τα δε­ντρά­κια που φυ­τέ­ψα­με τι ωραία που καί­γο­νται.

Η ευαι­σθη­το­ποί­η­ση για το πρά­σι­νο αντι­κα­το­πτρί­ζει σαφώς το επί­πε­δο ζωής μιας κοι­νω­νί­ας. Η δια­χεί­ρι­ση των σκου­πι­διών όμως βρί­σκε­ται στην κο­ρυ­φή αυτού του επι­πέ­δου. Είναι κα­θα­ρά θέμα πο­λι­τι­σμού. Τρό­που ζωής. Και στην κο­ρυ­φή αυτής της δια­χεί­ρι­σης, βρί­σκε­ται, όπως πάντα, η πο­λι­τεία. Η οποία πο­λι­τεία δεν είναι και το κα­λύ­τε­ρο πα­ρά­δειγ­μα. Δεν έχει το όμοιό της στην αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος των απορ­ριμ­μά­των. Ακρι­βώς η ίδια αντί­λη­ψη, με τον ασυ­νεί­δη­το πο­λί­τη να πετά τα μπάζα, τα σκου­πί­δια του ή ότι του είναι άχρη­στο όπου βρει. Στο δρόμο, στο οι­κό­πε­δο του δι­πλα­νού, στο δάσος στην πα­ρα­λία.Το ότι βρω­μί­ζει και ο ίδιος, εκεί­νη την στιγ­μή δεν του λέει κάτι και δεί­χνει να μην τον εν­δια­φέ­ρει. Αρκεί να είναι το δικό του «σα­λό­νι» κα­θα­ρό και λου­σά­το. Εξάλ­λου η φωτιά που τυχόν ανά­ψει και κα­τα­κά­ψει τον τόπο φου­ντώ­νο­ντας από τα χόρτα αδια­φο­ρί­ας της πο­λι­τεί­ας και από τα δικά του κα­λού­δια ασυ­νει­δη­σί­ας, φαί­νε­ται πως μάλ­λον του ακού­γε­ται πολύ μα­κρι­νή ιστο­ρία που αφορά άλ­λους.

Το δυ­στύ­χη­μα είναι πως υπάρ­χουν και… «ιδιω­τι­κές χω­μα­τε­ρές». Είναι αυτές που φτιά­χνει ο κάθε ιδιο­κτή­της οι­κο­πέ­δου. Πε­ρι­φραγ­μέ­νη χω­μα­τε­ρή αυτή. Σας απα­γο­ρεύ­ει την εί­σο­δο. Είναι κατ’ απο­κλει­στι­κό­τη­τα δικός του ο πο­λι­τι­σμός.  Οτι του πε­ρισ­σεύ­ει ή του είναι άχρη­στο πάει και το ακου­μπά εκεί. Βέ­βαια η φωτιά που θα βρει προ­σα­νάμ­μα­τα κι από ‘κει, είναι κι αυτή μια ιστο­ρία που αφορά άλ­λους. Μη γίνω κακιά και πω πως μπο­ρεί και να τον ωφε­λή­σει αν το οι­κο­πε­δά­κι είναι σε δάσος. Και ως γνω­στόν το δάσος στην ελ­λη­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα μετά γί­νε­ται δάσος από με­ζο­νέ­τες.Κι αν εκτός από όλα αυτά, τους ανα­φέ­ρεις και την κα­τα­τρό­πω­ση της αι­σθη­τι­κής σου με τις «δη­μό­σιες» και «ιδιω­τι­κές» χω­μα­τε­ρές, θα έχεις την τύχη να σε κοι­τά­ξουν πε­ρί­λυ­ποι για την σο­βα­ρή κα­τά­στα­ση γρα­φι­κό­τη­τας που σε χτύ­πη­σε.

Καλές οι ανα­δα­σώ­σεις. Όταν δεν εξα­ντλού­νται σε φω­το­γρα­φί­ες και δη­λώ­σεις-ευ­χο­λό­για αρ­μο­δί­ων, σε ευ­και­ρία για «δράση» πο­λι­τι­στι­κών συλ­λό­γων, για Κυ­ρια­κά­τι­κο πικ- νικ πο­λι­τών. Όταν λίγα χι­λιό­με­τρα πιο ‘κει δεν υπάρ­χει χω­μα­τε­ρή που αντι­κα­το­πτρί­ζει την όλη μας φι­λο­σο­φία περί πρα­σί­νου και άλλων πρα­σί­νων αλό­γων.