Στη χώρα των θαυμάτων

Αυτή η προ­τρο­πή περί τρε­ξί­μα­τος κάθε φορά που θα πρέ­πει να εφαρ­μο­στούν τα νέα μέτρα (με­ταρ­ρυθ­μί­σεις κατά πως τα λένε…)  φέρ­νει στο νου την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυ­μά­των». Και δεν είναι μόνο το ότι και «Χώρα των Θαυ­μά­των» μπο­ρείς να απο­κα­λείς  πλέον την Ελ­λά­δα, αφού μά­λι­στα το έχουν ανα­γνω­ρί­σει εχθροί και φίλοι, αλλά είναι και εκεί­νο το ση­μείο στο βι­βλίο του Λιού­ις Κάρολ, όπου η Βα­σί­λισ­σα συ­να­ντά τη μικρή Αλίκη, την πιά­νει από το χέρι και αρ­χί­ζουν μαζί να τρέ­χουν. Αν και τρέ­χουν όμως δυ­να­τά και κο­πια­στι­κά η Αλίκη δια­πι­στώ­νει πως δεν με­τα­κι­νού­νται ούτε έναν πόντο από τη θέση τους. Και βλέ­πο­ντας την μικρή να απο­ρεί η βα­σί­λισ­σα της εξη­γεί: «Σε αυτό τον τόπο πρέ­πει να τρέ­χεις όσο πιο γρή­γο­ρα αντέ­χεις για να μπο­ρείς να μέ­νεις στη θέση σου». Αν εγώ σας πω ότι ο τόπος είναι η Ευ­ρώ­πη εσείς μπο­ρεί­τε να βά­λε­τε τα υπό­λοι­πα στη θέση τους; Ποια να είναι η  βα­σί­λισ­σα, ποια να είναι η μικρή Αλίκη και τι θα γίνει στο τέλος λέτε, ώστε να δούμε μέσα από μια λο­γο­τε­χνι­κή επι­νό­η­ση την κα­τά­στα­σή μας σή­με­ρα, καθώς… πε­θαί­νου­με (από το…τρέ­ξι­μο) σαν χώρα;