Ακίνητο τουριστικής εταιρείας με υποθήκη 2 εκατ. ευρώ μένει εκτός πλειστηριασμού επειδή η οφειλέτρια δεν έχει κανέναν να την εκπροσωπήσει

• Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων ζητεί τον διο­ρι­σμό 3 δικη­γό­ρων ως προ­σω­ρι­νής διοί­κη­σης, με μονα­δική αρμο­διό­τητα την παρα­λαβή των εγγρά­φων της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης

• Στο επί­κε­ντρο βρί­σκε­ται ενυ­πό­θηκο ακίνητο 5.346 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, το οποίο δεν μπορεί να κατα­σχε­θεί, επειδή δεν υπάρχει κανείς να εκπρο­σω­πή­σει νόμιμα την οφει­λέ­τρια

Η υπόθεση ξεκί­νησε το 2010 ως μια συνη­θι­σμένη επι­χει­ρη­μα­τική πίστωση και κατέ­ληξε σε πολυ­ε­τές δικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις κατέ­θεσε νέα αίτηση στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο. Ζητεί να διο­ρι­στεί προ­σω­ρινή διοί­κηση σε του­ρι­στική ανώνυμη εται­ρεία η οποία, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δεν έχει νόμιμη εκπρο­σώ­πηση από την 1η Ιουλίου 2017. Η προη­γού­μενη προ­σω­ρινή διοί­κηση, που είχε οριστεί με απόφαση του Ιανουα­ρίου 2026, δεν κράτησε ούτε 6 μήνες, αφού τα 2 από τα 3 μέλη της παραι­τή­θη­καν.

Την αίτηση, με ημε­ρο­μη­νία 23 Οκτω­βρίου 2026, υπο­γρά­φει ως πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος της αιτού­σας η κ. Λουκία Βούη. Το δια­κύ­βευμα είναι μια τελε­σί­δικη απαί­τηση 1.720.056,83 ευρώ, πλέον τόκων υπε­ρη­με­ρίας από το καλο­καίρι του 2016, και ένα ακίνητο βεβα­ρη­μένο με υποθήκη 2.000.000 ευρώ. Κατά την αιτούσα, το ακίνητο δεν μπορεί να βγει σε πλει­στη­ρια­σμό για τον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει κανείς να παρα­λά­βει τα σχετικά έγγραφα.

Από την πίστωση των 2 εκατ. ευρώ στην τελε­σί­δικη απαί­τηση

Στις 26 Ιανουα­ρίου 2010 η εται­ρεία υπέ­γραψε με την τράπεζα σύμβαση πίστω­σης με ανοικτό αλλη­λό­χρεο λογα­ρια­σμό και όριο 1.200.000 ευρώ. Ως εγγυ­η­τές υπέ­γρα­ψαν ο πρό­ε­δρος και διευ­θύ­νων σύμ­βου­λος της εται­ρείας και ο πατέρας του. Τον Ιανουά­ριο του 2012 το όριο αυξή­θηκε κατά 800.000 ευρώ και έφτασε τα 2.000.000 ευρώ. Στις 12 Ιουνίου 2012 ο πατέρας απε­βί­ωσε.

Τα 2 παιδιά του τον κλη­ρο­νό­μη­σαν εξ αδια­θέ­του, όμως με συμ­φω­νη­τικό του 2016 η κόρη απαλ­λά­χθηκε από την εγγύηση.

Ο γιος ανα­φέ­ρε­ται στην αίτηση ως μετα­πο­βιώ­σας, χωρίς να διευ­κρι­νί­ζε­ται πότε απε­βί­ωσε.

Στις 14 Ιουλίου 2016 η τράπεζα έκλεισε ορι­στικά την πίστωση. Η λογι­στική απαί­τηση ήταν 1.423.972,88 ευρώ. Μαζί με συμ­βα­τι­κούς τόκους που δεν είχαν λογι­στεί, το σύνολο έφτασε τα 1.720.056,83 ευρώ, με τόκους υπε­ρη­με­ρίας από τις 15 Ιουλίου 2016 και ανα­το­κι­σμό κάθε 6 μήνες. Το ποσό επι­δι­κά­στηκε ολό­κληρο με τη διαταγή πλη­ρω­μής 284/2016. Η διαταγή επι­δό­θηκε στην εται­ρεία για πρώτη φορά τον Δεκέμ­βριο του 2016 και για δεύτερη στις 24 Σεπτεμ­βρίου 2018. Η εται­ρεία δεν άσκησε ανακοπή και η απαί­τηση έγινε τελε­σί­δικη.

Από τις 2 Μαρτίου 2012 η τράπεζα είχε εγγρά­ψει προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης 2.000.000 ευρώ στο ακίνητο της εται­ρείας. Πρό­κει­ται για αγρό 5.346 τετρα­γω­νι­κών μέτρων με κτί­σματα, που η εται­ρεία είχε αγο­ρά­σει το 1994. Στις 22 Οκτω­βρίου 2018 η προ­ση­μεί­ωση τράπηκε σε υποθήκη. Κατά την αιτούσα, η υποθήκη τής εξα­σφα­λί­ζει κατά­ταξη πριν από κάθε άλλο δανει­στή σε ενδε­χό­μενο πλει­στη­ρια­σμό.

Η απαί­τηση μετα­βι­βά­στηκε στις 24 Ιουνίου 2019 σε αλλο­δαπή εται­ρεία ειδικού σκοπού, στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης. Μετά τη διά­σπαση της τρά­πε­ζας τον Μάρτιο του 2020, η δια­χεί­ρισή της ανα­τέ­θηκε στην εται­ρεία που σήμερα εμφα­νί­ζε­ται ως αιτούσα.

Χωρίς διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο από τον Ιούλιο του 2017

Η του­ρι­στική εται­ρεία συστά­θηκε το 1988 με κύριο αντι­κεί­μενο το πρα­κτο­ρείο γενικού του­ρι­σμού. Κατά την αίτηση, του­λά­χι­στον από το 2016 είχε σοβαρά λει­τουρ­γικά και οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα.

Το τελευ­ταίο διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο εξελέγη τον Ιούνιο του 2012 με θητεία 5 ετών και 3 μέλη, ανάμεσά τους ο γιος του εγγυητή ως πρό­ε­δρος και η αδελφή του. Η θητεία έληξε στις 30 Ιουνίου 2017 και νέο συμ­βού­λιο δεν εξελέγη ποτέ.

Η αιτούσα δια­τεί­νε­ται ότι αυτό δεν έγινε τυχαία. Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι οι μέτοχοι επέ­λε­ξαν να μην ορίσουν διοί­κηση, ώστε να μην μπορούν οι πιστω­τές να επι­δώ­σουν έγγραφα και να προ­χω­ρή­σουν σε εκτέ­λεση. Κατά την ίδια, η τελευ­ταία δημο­σιευ­μένη χρήση είναι του 2012 και εμφά­νιζε σωρευ­μέ­νες ζημίες 3.437.532,90 ευρώ. Κάνει λόγο για «εται­ρικό κέλυφος» με περιου­σία «εγκλω­βι­σμένη σε ένα αδρανές νομικό πρόσωπο». Οι θέσεις της εται­ρείας ή των μετόχων της δεν περι­λαμ­βά­νο­νται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Η απόφαση του 2026 και οι 2 παραι­τή­σεις

Η πρώτη αίτηση για διο­ρι­σμό διοί­κη­σης κατα­τέ­θηκε τον Σεπτέμ­βριο του 2024. Ακο­λού­θησε τον Ιανουά­ριο του 2025 αίτηση της εται­ρείας δια­χεί­ρι­σης, και μετά από αναβολή οι υπο­θέ­σεις συζη­τή­θη­καν τον Οκτώ­βριο του 2025. Η απόφαση 17/2026 δημο­σιεύ­θηκε στις 15 Ιανουα­ρίου 2026. Το δικα­στή­ριο δεν όρισε τα πρόσωπα που πρό­τεινε η αιτούσα, που κατοι­κού­σαν εκτός της περι­φέ­ρειάς του. Προ­τί­μησε 3 πρόσωπα που κατοι­κού­σαν στον τόπο της έδρας της εται­ρείας, με εντολή να συγκα­λέ­σουν γενική συνέ­λευση για την εκλογή νέου συμ­βου­λίου μέσα σε 6 μήνες.

Στις 2 Ιουλίου 2026 το πρώτο μέλος δήλωσε εξω­δί­κως ότι παραι­τεί­ται. Στις 14 Ιουλίου ακο­λού­θησε δεύτερο. Έτσι, πριν λήξει η προ­θε­σμία στις 15 Ιουλίου 2026, η προ­σω­ρινή διοί­κηση είχε χάσει τα 2 από τα 3 μέλη της. Για το τρίτο η αίτηση δεν ανα­φέ­ρει παραί­τηση. Κατά την αιτούσα, το όργανο περι­ήλθε σε «λει­τουρ­γικό αδιέ­ξοδο», περισ­σό­τερο από 2 χρόνια μετά την πρώτη αίτηση.

Τι ζητεί η νέα αίτηση

Η αιτούσα προ­τεί­νει τώρα 3 δικη­γό­ρους με έδρα εκτός της περι­φέ­ρειας του δικα­στη­ρίου. Όπως ανα­φέ­ρει, γνω­ρί­ζουν ήδη τον φάκελο και έχουν απο­δε­χθεί ρητά την απο­στολή. Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι παραι­τή­σεις απέ­δει­ξαν πως η τοπική κατοι­κία δεν αρκεί ως κρι­τή­ριο καταλ­λη­λό­τη­τας.

Οι εξου­σίες που ζητού­νται είναι στενές. Τα μέλη θα παρα­λαμ­βά­νουν μόνο εξώδικα και δικα­στικά έγγραφα για λογα­ρια­σμό της εται­ρείας και η θητεία τους θα λήγει αυτό­ματα με το τέλος της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης. Η αιτούσα σημειώ­νει ότι, παρότι ο δικη­γο­ρι­κός νόμος απα­γο­ρεύει στους δικη­γό­ρους ενεργά διοι­κη­τικά καθή­κο­ντα σε εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις, εδώ τα καθή­κο­ντα μοιά­ζουν με εκείνα του αντι­κλή­του και δεν περι­λαμ­βά­νουν εμπο­ρι­κές πράξεις. Απορ­ρί­πτει επίσης τον διο­ρι­σμό πραγ­μα­το­γνω­μό­νων, γιατί δεν υπάρ­χουν χρήματα για την αμοιβή τους ούτε βιβλία στα οποία να έχουν πρό­σβαση.

Αντι­τί­θε­ται επι­πλέον σε ένα συμ­βού­λιο όπου θα συμ­με­τεί­χαν και μέτοχοι ή πρώην διοι­κού­ντες. Κατά την ίδια, ένα τέτοιο σχήμα θα οδη­γούσε σε αδιέ­ξοδο, με ανα­κο­πές κατά της εκτέ­λε­σης και ενδε­χό­μενη ανα­ζή­τηση ευθυνών σε βάρος των υπό­λοι­πων μελών. Αν οι μέτοχοι θέλουν τον έλεγχο της εται­ρείας, σημειώ­νει, μπορούν οπο­τε­δή­ποτε να διο­ρί­σουν οι ίδιοι τακτική διοί­κηση.

Αίτημα για προ­σω­ρινή διαταγή

Λόγω του κατε­πεί­γο­ντος ζητεί­ται και προ­σω­ρινή διαταγή, ώστε τα 3 πρόσωπα να εκπρο­σω­πούν την εται­ρεία μέχρι να εκδοθεί απόφαση και να επι­δο­θεί αμέσως ο εκτε­λε­στός τίτλος με επιταγή προς πληρωμή. Η αιτούσα επι­κα­λεί­ται και το γενι­κό­τερο συμ­φέ­ρον. Υπο­στη­ρί­ζει ότι σε έναν πλει­στη­ρια­σμό θα μπο­ρού­σαν να αναγ­γελ­θούν το Δημόσιο και οι ασφα­λι­στι­κοί οργα­νι­σμοί και ότι η αδρά­νεια ωφελεί «απο­κλει­στικά τους μετό­χους και κανέναν άλλο». Η ημε­ρο­μη­νία συζή­τη­σης της αίτησης δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.