Ένας νεκρός κάθε δύο μέρες και ακόμη περιμένουμε γραφείο

Οι αριθμοί δεν αφήνουν περι­θώ­ρια ωραιο­ποί­η­σης. 91 νεκροί εργα­ζό­με­νοι μέχρι τον Ιούλιο του 2026, πέντε μέσα σε έναν μόνο μήνα, και στη Ρόδο 17 θάνατοι την τελευ­ταία δεκα­ε­τία με εκα­το­ντά­δες τραυ­μα­τι­σμούς που δεν φτάνουν ποτέ στις στα­τι­στι­κές. Την ίδια ώρα, η Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας λει­τουρ­γεί με λιγό­τερο από το μισό προ­σω­πικό των 750 οργα­νι­κών θέσεων, δηλαδή το κράτος γνω­ρί­ζει ακριβώς πόσους ελεγ­κτές χρειά­ζε­ται και επι­λέ­γει να μην τους έχει. Ο Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος το είπε ωμά: όταν ο εργο­λά­βος κόβει τα μέσα προ­στα­σίας για να ρίξει την προ­σφορά, η ζωή του εργα­ζό­με­νου κοστο­λο­γεί­ται στα 2.000 με 2.500 ευρώ. Αυτή είναι η πραγ­μα­τική τιμή μονάδας στο ελλη­νικό παρα­γω­γικό μοντέλο.

Το Τμήμα Τεχνι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης στη Ρόδο, αν και όταν στε­λε­χω­θεί, θα είναι όντως ένα βήμα. Αλλά ας μην αυτα­πα­τό­μα­στε: ένα νησί με χιλιά­δες ξενο­δο­χεία, εργο­τά­ξια και επο­χι­κούς εργα­ζό­με­νους που καταρ­ρέ­ουν από εξά­ντληση στα επεί­γο­ντα του νοσο­κο­μείου δεν σώζεται με ένα γραφείο και μερικά κλι­μά­κια που έρχο­νται ανά τακτά δια­στή­ματα. Σώζεται όταν ο έλεγχος γίνει καθη­με­ρι­νό­τητα και όχι εξαγ­γε­λία που ανα­κοι­νώ­νε­ται ξανά και ξανά ως επι­κεί­μενη.

Όσο ο φόβος του προ­στί­μου παρα­μέ­νει ο μόνος λόγος να φορέσει κάποιος κράνος σε εργα­ζό­μενο, τους νεκρούς θα τους μετράμε με το ημε­ρο­λό­γιο, όχι με τις εξαι­ρέ­σεις.