Ένας νεκρός κάθε δύο μέρες και ακόμη περιμένουμε γραφείο

Οι αριθμοί δεν αφήνουν περιθώρια ωραιοποίησης. 91 νεκροί εργαζόμενοι μέχρι τον Ιούλιο του 2026, πέντε μέσα σε έναν μόνο μήνα, και στη Ρόδο 17 θάνατοι την τελευταία δεκαετία με εκατοντάδες τραυματισμούς που δεν φτάνουν ποτέ στις στατιστικές. Την ίδια ώρα, η Επιθεώρηση Εργασίας λειτουργεί με λιγότερο από το μισό προσωπικό των 750 οργανικών θέσεων, δηλαδή το κράτος γνωρίζει ακριβώς πόσους ελεγκτές χρειάζεται και επιλέγει να μην τους έχει. Ο Παναγιώτης Εγγλέζος το είπε ωμά: όταν ο εργολάβος κόβει τα μέσα προστασίας για να ρίξει την προσφορά, η ζωή του εργαζόμενου κοστολογείται στα 2.000 με 2.500 ευρώ. Αυτή είναι η πραγματική τιμή μονάδας στο ελληνικό παραγωγικό μοντέλο.

Το Τμήμα Τεχνικής Επιθεώρησης στη Ρόδο, αν και όταν στελεχωθεί, θα είναι όντως ένα βήμα. Αλλά ας μην αυταπατόμαστε: ένα νησί με χιλιάδες ξενοδοχεία, εργοτάξια και εποχικούς εργαζόμενους που καταρρέουν από εξάντληση στα επείγοντα του νοσοκομείου δεν σώζεται με ένα γραφείο και μερικά κλιμάκια που έρχονται ανά τακτά διαστήματα. Σώζεται όταν ο έλεγχος γίνει καθημερινότητα και όχι εξαγγελία που ανακοινώνεται ξανά και ξανά ως επικείμενη.

Όσο ο φόβος του προστίμου παραμένει ο μόνος λόγος να φορέσει κάποιος κράνος σε εργαζόμενο, τους νεκρούς θα τους μετράμε με το ημερολόγιο, όχι με τις εξαιρέσεις.