Το Σύνταγμα ανακαλύφθηκε όταν χάθηκε το 20%

Συγκινητική η συνταγματική ευαισθησία του δημάρχου Αλέξανδρου Κολιάδη για τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του αιγιαλού. Τόσο βαθιά που στις 23 Μαρτίου 2026 υπέγραφε ο ίδιος έγγραφο με το οποίο ζητούσε 20% επί των εσόδων από τις μισθώσεις, κομμάτι της Τσαμπίκας για τους ντόπιους, τις δημοπρασίες στα χέρια του Δήμου, τη ναυαγοσωστική κάλυψη στην πλάτη της ΕΤΑΔ και, μια που άνοιξε η κουβέντα, το Χειροτεχνικό Κέντρο δωρεάν για 10 χρόνια και τη μεταγραφή των Πηγών Καλλιθέας. Έτσι διαπραγματεύεται κανείς με ένα καθεστώς που θεωρεί αντισυνταγματικό: ζητώντας ποσοστά από αυτό.

Έναν μήνα αργότερα, στις 23 Απριλίου, η συνεργασία έγινε ξαφνικά «ανέφικτη» και οι τιμές «εκτός πραγματικότητας», οι ίδιες τιμές από τις οποίες ο Δήμος διεκδικούσε το μερίδιό του χωρίς καμία απορία για τη μεθοδολογία τους. Το «αντισυνταγματικό οξύμωρο» γεννήθηκε δηλαδή ακριβώς τη στιγμή που ναυάγησε το παζάρι, ενώ η ΕΤΑΔ έτρεχε 93 διαγωνισμούς σε χρόνο ρεκόρ για να προλάβει τη σεζόν που ο Δήμος της έκαψε. Το ερώτημα τι μεσολάβησε σε αυτές τις 30 ημέρες παραμένει αναπάντητο, αλλά η ρητορική περί αρχών βρήκε τον τέλειο χρόνο γέννησης: αμέσως μετά την αποτυχία της συναλλαγής.

Οι αρχές, ως γνωστόν, κοστίζουν. Εδώ απλώς μάθαμε την ταρίφα: 20% συν 2 ακίνητα.