Ο δήμαρχος που διαπραγματευόταν το 20% και θυμήθηκε το Σύνταγμα στο παρά 5

Ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης εμφα­νί­στηκε δημόσια ως ο άνθρω­πος που υπε­ρα­σπί­ζε­ται τον κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα του αιγια­λού απέ­να­ντι στο «αντι­συ­νταγ­μα­τικό οξύμωρο» της ΕΤΑΔ. Συγκι­νη­τικό, αν έγγραφο της 23ης Μαρτίου, εκεί όπου ο ίδιος ζητούσε 20% επί των εσόδων από τις μισθώ­σεις, δημο­πρα­σίες στα δικά του χέρια, ναυα­γο­σω­στική κάλυψη με έξοδα της εται­ρείας, την Τσα­μπίκα για τους δημότες, το Χει­ρο­τε­χνικό Κέντρο δωρεάν για 10 χρόνια και επι­πλέον τη μετα­γραφή των Πηγών Καλ­λι­θέας. Δηλαδή ο δήμαρ­χος όχι μόνο ανα­γνώ­ριζε τη δια­χει­ρι­στική αρμο­διό­τητα της ΕΤΑΔ αλλά διεύ­ρυνε κιόλας τη λίστα των ανταλ­λαγ­μά­των σαν να συμπλή­ρωνε γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη.

Και όταν η εται­ρεία πέρασε τη συμ­φω­νία από το Διοι­κη­τικό της Συμ­βού­λιο στις 8 Απρι­λίου με τους όρους που ο ίδιος είχε θέσει, ανα­κά­λυψε ξαφνικά στις 23 Απρι­λίου ότι οι τιμές είναι «εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας», ότι το πρω­τό­κολλο παρα­λα­βής είναι «άτοπο» και ότι υπάρχει και ένας νόμος, ο 5092/2024, που προ­φα­νώς ψηφί­στηκε εν αγνοία του μέσα σε έναν μήνα.

Το απο­τέ­λε­σμα της τακτι­κής αυτής το πλήρωσε το νησί. Η υπα­να­χώ­ρηση ήρθε στο κατώφλι της σεζόν, η ΕΤΑΔ ανα­γκά­στηκε να τρέξει 93 δια­γω­νι­σμούς σε χρόνο ρεκόρ και ο Δήμος Ρόδου έμεινε χωρίς το 20%, χωρίς την Τσα­μπίκα, χωρίς το Χει­ρο­τε­χνικό Κέντρο και χωρίς κανένα από τα οφέλη που ο ίδιος ο δήμαρ­χος είχε δια­πραγ­μα­τευ­τεί και εξα­σφα­λί­σει. Η μάχη για το Σύνταγμα κατέ­ληξε δηλαδή σε ήττα του δημο­τι­κού ταμείου, με τους δημότες θεατές σε παρα­λίες που πλέον μοι­ρά­ζο­νται ερήμην τους.

Ζήτημα αρχής είναι πάντως ένα πράγμα σίγουρα: η αρχή του μήνα, γιατί μεταξύ 23 Μαρτίου και 23 Απρι­λίου κάτι άλλαξε και δεν ήταν το Σύνταγμα.