Η απαγόρευση της βουτιάς, το πολύπαθο Τραμπολίνο της Ρόδου και οι λαγοκέφαλοι εν μέσω καύσωνα

Μέσα σε εποχές όπου ο δημό­σιος διά­λο­γος γίνεται έντονος σχετικά με την απο­κα­τά­σταση και τη δια­τή­ρηση των ιστο­ρι­κών μνη­μείων του νησιού της Ρόδου, την εγκα­τά­λειψη των Ιτα­λι­κών Κτιρίων της περιό­δου της Ιτα­λο­κρα­τίας στο νησί της Ρόδου και της εικόνας της βεβή­λω­σής τους από τους απα­ντα­χού περι­η­γη­τές έρχεται η ανα­με­νό­μενη απα­γό­ρευση χρήσης του ιστο­ρι­κού βατήρα του Τρα­μπο­λί­νου της Ρόδου.  Από συνο­μι­λίες με του­ρί­στες έχουν ανα­φερ­θεί πολλές φορές τραυ­μα­τι­σμοί από επι­κίν­δυ­νες βουτιές και ατυ­χή­ματα.

Είμαστε εκεί και ζούμε καθη­με­ρινά τα προ­βλή­ματα που προ­κύ­πτουν από τη χρήση του ιστο­ρι­κού βατήρα και συζη­τάμε με τους του­ρί­στες ή τους πολίτες ή ακόμα και αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τα κακώς κείμενα που υπάρ­χουν.  Κι επειδή επι­σκε­πτό­μα­στε καθη­με­ρινά τον ιστο­ρικό βατήρα εδώ και οκτώ (8) χρόνια χειμώνα καλο­καίρι γνω­ρί­ζουμε ότι κάποια θέματα ίσως να μην είναι αυτά που φαί­νο­νται από ερα­σι­τε­χνι­κές φωτο­γρα­φή­σεις άλλων φορέων που όμως δεν τους έχουμε δει ποτέ να κάνουν έστω και μια βουτιά από κει.

Η αλήθεια είναι ότι στη βάση του ιστο­ρι­κού βατήρα έχουν φύγει κάποιες πέτρες που όμως φαί­νο­νται σαν σακιά από τσι­μέ­ντο τα οποία έχουν τοπο­θε­τη­θεί τεχνηέ­ντως προ­κει­μέ­νου να γεμίσει η θεμε­λί­ωσή του για προ­φα­νείς λόγους που όντως έχουν φύγει από τη θέση τους.  Αυτές τις μεγάλες πέτρες έχουμε γίνει μάρ­τυ­ρες κάποιων δήθεν δυτών να τις μετα­κι­νούν ψάχνο­ντας στη θάλασσα.  Στα­τι­κοί μηχα­νι­κοί ή γεω­λό­γοι δεν είμαστε αλλά κι εμείς προ­σέ­χουμε τη ζωή μας αφού πηγαί­νουμε καθη­με­ρινά.  Όσον αφορά τη βάση του βατήρα φαί­νε­ται πως είναι ένα ενιαίο κομμάτι με τους βράχους της περιο­χής ή την εν γένει πλάκα της θάλασ­σας.  Η γεω­λο­γία της ευρύ­τε­ρης θαλάσ­σιας περιο­χής μοιάζει να είναι ένα κομμάτι από πλάκες που έχουν κοπεί κομ­μά­τια.  Αυτό φαί­νε­ται και από τη χρήση drones που κατά καιρούς κυκλο­φο­ρούν στο δια­δί­κτυο ή ακόμα και από δικές μας πρω­το­βου­λίες και βίντεο που σκοπό έχουν να δείξουν ότι πόσο αθλη­τι­κοί είμαστε αλλά την ανάγκη της δια­τή­ρη­σης της χρήσης και τη δια­χρο­νι­κό­τητά της στα μνημεία αυτά όπως του ιστο­ρι­κού βατήρα.

Όσον αφορά την πρό­σφατη απα­γό­ρευση αφού επήλθε προ­φα­νώς από πολλές καταγ­γε­λίες η τωρινή εικόνα είναι ένας βατήρας περι­τρι­γυ­ρι­σμέ­νος με σχοινιά με σημα­δού­ρες οι οποίες όμως επειδή η ταμπέλα απα­γό­ρευ­σης έχει αρθεί φαί­νε­ται να προ­στα­τεύ­ουν αυτούς που πέφτουν από τον βατήρα από τους υπό­λοι­πους που κολυ­μπούν εκτός αυτού.  Οι του­ρί­στες και επι­σκέ­πτες του νησιού μας δεν μπορούν να γνω­ρί­ζουν γιατί μπήκαν αυτά τα σχοινιά και συνε­χί­ζουν να πηγαί­νουν αφού με τις υψηλές θερ­μο­κρα­σίες προ­σφέ­ρε­ται μια ανάσα δροσιάς και δια­σκέ­δα­σης η πτώση στη θάλασσα αντι­κρί­ζο­ντας γύρω τα όμορφα κτίρια και τον κόσμο που δια­σκε­δά­ζει.  Η αλήθεια είναι ότι τα σχοινιά που έχουν τοπο­θε­τη­θεί είναι κάπως επι­κίν­δυνα χωρίς την ενη­με­ρω­τική πινα­κίδα διότι σε περί­πτωση που κάποιος βου­τή­ξει από τα επτά­μισυ (7,5) μέτρα που έχει ύψος το Τρα­μπο­λίνο μπορεί να μπλέξει εκεί με ή χωρίς κυμα­τι­σμό των νερών και να απαγ­χο­νι­στεί στο νερό.   Ίσως θα έπρεπε να υπάρχει σταθερά ναυα­γο­σω­στική βοήθεια στην περιοχή.

Ο βατήρας χρειά­ζε­ται συστη­μα­τική συντή­ρηση διότι οι συν­θή­κες της θάλασ­σας και τα βρύα που φυτρώ­νουν κάνουν τα σκα­λο­πά­τια ολι­σθηρά και επι­κίν­δυνα, επίσης δεν υπάρχει επι­τή­ρηση με βαρκάκι και ναυα­γο­σώ­στη που έχουμε ανα­φέ­ρει πολλές φορές ότι θα έπρεπε να υπάρχει.  Πολλά παι­δά­κια φέρουν σημάδια υπο­θερ­μίας γιατί συνήθως είναι ασυ­νό­δευτα  και υπάρχει κίν­δυ­νος από κάθε λογής ενήλικα που τα προ­σεγ­γί­ζει δίνο­ντας τάχα συμ­βου­λές για τη σωστή βουτιά.

Πρό­σφατα ακού­σαμε παιδιά να φωνά­ζουν «πρόσεχε λαγο­κέ­φαλο!», λοιπόν τέτοιου είδους ψάρια εκεί δεν έχουμε δει, έχουμε δει όμως λεο­ντό­ψαρα, σμύρνες, χτα­πό­δια, σαλάχια, σκάρους, τρο­μπέ­τες, τσι­πού­ρες, καβού­ρια, χάνους κ.ά..

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Αθλή­τρια  Τριά­θλου

Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπουδών ΠΑ

Msc Προηγ­μένα Συστή­ματα Διοί­κη­σης ΠΑΔΑ