Το τραμπολίνο δεν είναι βάρος, αλλά η ψυχή της πόλης μας…

Να το διεκ­δι­κή­σει ο Δήμος Ρόδου.

Οι τελευ­ταίες εξε­λί­ξεις γύρω από το ιστο­ρικό τρα­μπο­λίνο στο Έλλη και η δια­πί­στωση ότι η ευθύνη για τη συντή­ρηση και την απο­κα­τά­στασή του ανήκει πλέον στην ΕΤΑΔ, δεν πρέπει να μας αφήσουν αδιά­φο­ρους.

Αντί­θετα, οφεί­λουν να αφυ­πνί­σουν ολό­κληρη τη ροδιακή κοι­νω­νία και πρω­τί­στως τον Δήμο Ρόδου.

Γιατί το τρα­μπο­λίνο στο Έλλη δεν είναι απλώς μια παλιά κατα­σκευή από μπετόν μέσα στη θάλασσα.

Είναι ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα τοπό­σημα της Ρόδου.

Ένα μονα­δικό αρχι­τε­κτο­νικό και πολι­τι­στικό σύμβολο που ξεχω­ρί­ζει το νησί μας από κάθε άλλη πόλη, κάθε άλλο νησί και κάθε άλλο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό στην Ευρώπη.

Για δεκα­ε­τίες ολό­κλη­ρες απο­τέ­λεσε το σημείο συνά­ντη­σης των Ροδίων.

Εκεί έκαναν τα πρώτα τους άλματα παιδιά, έφηβοι και νέοι.

Εκεί εμείς που μεγα­λώ­σαμε στο ΝΟΡ.

Εκεί γεν­νή­θη­καν ανα­μνή­σεις, φιλίες, έρωτες και εικόνες που συνό­δευ­σαν γενιές ολό­κλη­ρες.

Δεν υπάρχει σχεδόν κανένας Ροδίτης που να μην έχει μια προ­σω­πική ιστορία συν­δε­δε­μένη με το τρα­μπο­λίνο στο Έλλη.

Γι’ αυτό και δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως ένα διοι­κη­τικό πρό­βλημα ή ως ένα οικο­νο­μικό βάρος.

Η διάσωσή του απο­τε­λεί υπο­χρέ­ωση της κοι­νω­νίας των πολιτών, υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στην ιστορία μας, στην ταυ­τό­τητά μας και στις επό­με­νες γενιές.

Την ίδια στιγμή που Δήμος Ρόδου διεκ­δι­κεί το δίκιο του απέ­να­ντι στην ΕΤΑΔ για τις παρα­λίες, δεν είναι δυνατόν να απο­στρέ­φουμε το βλέμμα από αυτό το μονα­δικό κομ­ψο­τέ­χνημα της Ιτα­λο­κρα­τίας.

Δεν γίνεται να μιλάμε για προ­στα­σία της πολι­τι­στι­κής μας κλη­ρο­νο­μιάς και να αφή­νουμε ένα ανα­γνω­ρι­σμένο δια­τη­ρη­τέο μνημείο να καταρ­ρέει αργά μπροστά στα μάτια μας.

Ο Δήμος Ρόδου οφείλει να ανα­λά­βει πρω­το­βου­λία.

Να διεκ­δι­κή­σει ενεργά τη ιδιο­κτη­σία και να φρο­ντί­σει για την απο­κα­τά­σταση του τρα­μπο­λί­νου.

Να κινη­το­ποι­ή­σει κάθε θεσμικό, τεχνικό και πολι­τικό μέσο, ώστε να παρα­μεί­νει ζωντανό για τις επό­με­νες γενιές.

Δεν μπορώ να δια­νοηθώ ότι θα επι­τρέ­ψουμε να επι­κρα­τή­σει η λογική της εγκα­τά­λει­ψης.

Δεν μπορώ να απο­δε­χθώ ότι η απά­ντηση θα είναι η απα­γό­ρευση πρό­σβα­σης και το στα­διακό πέρασμά του στη φθορά του χρόνου.

Αν το τρα­μπο­λίνο στο Έλλη «σιω­πή­σει», η Ρόδος θα χάσει κάτι πολύ περισ­σό­τερο από μια κατα­σκευή.

Θα χάσει ένα κομμάτι της συλ­λο­γι­κής της μνήμης.

Και αυτό θα είναι πραγ­μα­τικά εγκλη­μα­τικό.