Ο φόβος κολυμπάει στην επιφάνεια, η καταστροφή δουλεύει στον βυθό

Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη καταγραφή του λαγοκέφαλου το 2004, η συζήτηση που ανάβει ξανά και ξανά στα μέσα και στα κοινωνικά δίκτυα έχει μετατοπιστεί ακριβώς εκεί που δεν χρειάζεται. Μιλάμε για δαγκώματα και για τέρατα της θάλασσας, όταν ο Γεράσιμος Κονδυλάτος από τον Υδροβιολογικό Σταθμό Ρόδου ξεκαθαρίζει ότι σε δύο δεκαετίες τα καταγεγραμμένα περιστατικά επίθεσης σε άνθρωπο στην Ανατολική Μεσόγειο ήταν περίπου 15. Το πραγματικό θέμα δεν είναι αν θα μας δαγκώσει ένα ψάρι στα ρηχά, είναι ότι ένα είδος χωρίς θηρευτές, χωρίς βακτήρια, χωρίς παράσιτα που να ελέγχουν τον πληθυσμό του, τρώει τα πάντα και αναπαράγεται ανεξέλεγκτα μέσα σε ένα οικοσύστημα που δεν έχει καμία άμυνα απέναντί του.

Αυτή είναι η ουσία που χάνεται κάτω από τους εντυπωσιακούς τίτλους. Η Μεσόγειος μεταμορφώνεται σιωπηλά από τα ξενικά είδη που μπαίνουν από τη Διώρυγα του Σουέζ, και η πίεση στη βιοποικιλότητα δεν φωτογραφίζεται όμορφα ούτε φέρνει κλικ. Ο Κονδυλάτος το λέει καθαρά, ο άνθρωπος δεν είναι στο μενού του λαγοκέφαλου, εμείς μπαίνουμε στο δικό του περιβάλλον. Όμως αντί να συζητάμε για το πώς διαχειριζόμαστε μια οικολογική ανισορροπία που εξελίσσεται εδώ και είκοσι χρόνια, προτιμάμε την υστερία της μιας εβδομάδας και μετά την ξεχνάμε μέχρι το επόμενο βίντεο.

Η θάλασσα δεν θα μας τιμωρήσει με ένα δάγκωμα, θα το κάνει με ένα οικοσύστημα που δεν θα αναγνωρίζουμε.