Η καλύτερη απάντηση σε ένα αφήγημα είναι ένα μνημείο που στέκεται όρθιο

Η αποκατάσταση του κοιμητηρίου του Μουράτ Ρεΐς, του τεμένους Ρετζέπ Πασά και του αρχοντικού Χασάν Μπέη στη Ρόδο, μαζί με τις παρεμβάσεις στα τεμένη Ντεφτερντάρ και Γαζή Χασάν στην Κω, δεν είναι απλώς έργα πολιτισμού. Είναι πολιτική. Η επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στον τάφο, με την Λίνα Μενδώνη και τον Γιώργο Χατζημάρκο, στέλνει το μήνυμα ότι η ισχυρότερη απάντηση στο αφήγημα της Άγκυρας δεν είναι μια δήλωση αλλά η ίδια η συντήρηση, ειδικά όταν αντιπαραβάλλεται με μνημεία ελληνικής και χριστιανικής κληρονομιάς που αλλού άφησαν να ερειπωθούν. Όποιος προστατεύει το ξένο σπίτι στη γειτονιά του αφαιρεί από τον γείτονα το επιχείρημα ότι το παραμελεί.

Το πραγματικό διακύβευμα όμως κρύβεται στη διατύπωση, στη διαφορά ανάμεσα στους μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες και στην κατασκευή μιας υποτιθέμενης τουρκικής μειονότητας που καλλιεργήθηκε με τις επισκέψεις του Αχμέτ Νταβούτογλου, του Αλί Μπαμπατζάν και πρόσφατα του Ομέρ Τσελίκ. Εδώ χρειάζεται προσοχή, γιατί ένα μνημείο με ιστορία 4 αιώνων, που φιλοξενεί τάφους Χάνων της Κριμαίας, Περσών ευγενών και βεζίρηδων, έχει αξία που υπάρχει ανεξάρτητα από το ποιος το χρησιμοποιεί στο διπλωματικό σκορ. Όταν η ιστορία γίνεται όπλο, κινδυνεύει να χάσει ακριβώς αυτό που την κάνει ισχυρή.

Η Ελλάδα κερδίζει αυτή τη συζήτηση όσο το μάρμαρο μιλάει πιο δυνατά από τα μικρόφωνα.