Η καλύτερη απάντηση σε ένα αφήγημα είναι ένα μνημείο που στέκεται όρθιο

Η απο­κα­τά­σταση του κοι­μη­τη­ρίου του Μουράτ Ρεΐς, του τεμέ­νους Ρετζέπ Πασά και του αρχο­ντι­κού Χασάν Μπέη στη Ρόδο, μαζί με τις παρεμ­βά­σεις στα τεμένη Ντε­φτερ­ντάρ και Γαζή Χασάν στην Κω, δεν είναι απλώς έργα πολι­τι­σμού. Είναι πολι­τική. Η επί­σκεψη του Κυριά­κου Μητσο­τάκη στον τάφο, με την Λίνα Μενδώνη και τον Γιώργο Χατζη­μάρκο, στέλνει το μήνυμα ότι η ισχυ­ρό­τερη απά­ντηση στο αφήγημα της Άγκυρας δεν είναι μια δήλωση αλλά η ίδια η συντή­ρηση, ειδικά όταν αντι­πα­ρα­βάλ­λε­ται με μνημεία ελλη­νι­κής και χρι­στια­νι­κής κλη­ρο­νο­μιάς που αλλού άφησαν να ερει­πω­θούν. Όποιος προ­στα­τεύει το ξένο σπίτι στη γει­το­νιά του αφαιρεί από τον γείτονα το επι­χεί­ρημα ότι το παρα­με­λεί.

Το πραγ­μα­τικό δια­κύ­βευμα όμως κρύ­βε­ται στη δια­τύ­πωση, στη διαφορά ανάμεσα στους μου­σουλ­μά­νους Έλληνες πολίτες και στην κατα­σκευή μιας υπο­τι­θέ­με­νης τουρ­κι­κής μειο­νό­τη­τας που καλ­λιερ­γή­θηκε με τις επι­σκέ­ψεις του Αχμέτ Ντα­βού­το­γλου, του Αλί Μπα­μπα­τζάν και πρό­σφατα του Ομέρ Τσελίκ. Εδώ χρειά­ζε­ται προσοχή, γιατί ένα μνημείο με ιστορία 4 αιώνων, που φιλο­ξε­νεί τάφους Χάνων της Κρι­μαίας, Περσών ευγενών και βεζί­ρη­δων, έχει αξία που υπάρχει ανε­ξάρ­τητα από το ποιος το χρη­σι­μο­ποιεί στο διπλω­μα­τικό σκορ. Όταν η ιστορία γίνεται όπλο, κιν­δυ­νεύει να χάσει ακριβώς αυτό που την κάνει ισχυρή.

Η Ελλάδα κερ­δί­ζει αυτή τη συζή­τηση όσο το μάρμαρο μιλάει πιο δυνατά από τα μικρό­φωνα.