Στον αέρα ο πλειστηριασμός κατοικίας επειδή δεν αποδείχθηκε ότι το δάνειο είχε όντως μεταβιβαστεί στην εταιρεία διαχείρισης

• Το δικα­στή­ριο ακύρωσε την επιταγή προς πληρωμή και την κατά­σχεση, κρί­νο­ντας ότι από τα έγγραφα που επι­δό­θη­καν στην οφει­λέ­τρια δεν προ­έ­κυ­πτε η ταύτιση της επί­δι­κης απαί­τη­σης με εκείνη που φέρεται να αγο­ρά­στηκε από το επεν­δυ­τικό σχήμα

Ανα­τροπή στα δεδο­μένα μιας ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης που οδη­γούσε σε πλει­στη­ρια­σμό πρώτης κατοι­κίας έφερε απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου, το οποίο δικά­ζο­ντας κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών έκανε εν μέρει δεκτή την ανακοπή ημε­δα­πής οφει­λέ­τριας και ακύρωσε τόσο την επιταγή προς πληρωμή όσο και την έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης του ακι­νή­του της. Στο επί­κε­ντρο της κρίσης τέθηκε ένα ζήτημα που απα­σχο­λεί διαρκώς τις δικα­στι­κές αίθου­σες τα τελευ­ταία χρόνια, η νομι­μο­ποί­ηση των εται­ρειών δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων να επι­σπεύ­δουν εκτε­λέ­σεις για λογα­ρια­σμό των επεν­δυ­τι­κών σχη­μά­των στα οποία πωλή­θη­καν δανειακά χαρ­το­φυ­λά­κια.

Η εκτε­λε­στική δια­δι­κα­σία στη­ρι­ζό­ταν σε διαταγή πλη­ρω­μής του 2012, η οποία είχε εκδοθεί σε βάρος της οφει­λέ­τριας για στε­γα­στικό δάνειο του 2006. Με την επιταγή προς πληρωμή που επι­δό­θηκε στις 19 Δεκεμ­βρίου 2025, η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης, ενερ­γώ­ντας ως δια­χει­ρί­στρια των απαι­τή­σεων αλλο­δα­πής εται­ρείας ειδικού σκοπού η οποία είχε κατα­στεί ειδική διά­δο­χος της αρχικής τρά­πε­ζας, αξίωνε συνο­λικά 84.292,13 ευρώ. Ακο­λού­θησε, στις 23 Ιανουα­ρίου 2026, η ανα­γκα­στική κατά­σχεση ισό­γειας κατοι­κίας επι­φά­νειας 119 τετρα­γω­νι­κών μέτρων, πλήρους κυριό­τη­τας της ανα­κό­πτου­σας, με τον πλει­στη­ρια­σμό να έχει οριστεί, μέσω ηλε­κτρο­νι­κής δια­δι­κα­σίας, για τις 30 Σεπτεμ­βρίου 2026.

Το κρίσιμο σημείο, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», εντο­πί­στηκε στον τρίτο λόγο της ανα­κο­πής. Η οφει­λέ­τρια υπο­στή­ριξε ότι από το από­σπα­σμα του παραρ­τή­μα­τος της σύμ­βα­σης μετα­βί­βα­σης που της είχε επι­δο­θεί δεν προ­έ­κυ­πτε ότι η συγκε­κρι­μένη απαί­τηση είχε όντως περάσει στην αλλο­δαπή εται­ρεία και, κατ’ επέ­κταση, ότι η δια­χεί­ρισή της είχε ανα­τε­θεί στην επι­σπεύ­δουσα. Και τούτο διότι τα στοι­χεία δεν ταί­ρια­ζαν μεταξύ τους. Στο από­σπα­σμα ανα­γρα­φό­ταν δια­φο­ρε­τι­κός αριθμός σύμ­βα­σης από εκείνον της επί­δι­κης δανεια­κής σύμ­βα­σης, δια­φο­ρε­τι­κός αριθμός λογα­ρια­σμού δανείου, ενώ ως τρέχον υπό­λοιπο εμφα­νι­ζό­ταν ποσό 86.617,95 ευρώ, διάφορο από τα 84.292,13 ευρώ που ζητούσε η εται­ρεία.

Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι η ανα­γραφή του ονό­μα­τος της οφει­λέ­τριας στα σχετικά απο­σπά­σματα δεν αρκούσε από μόνη της για να θεμε­λιω­θεί η ταύτιση της απαί­τη­σης, καθώς δεν απο­κλειό­ταν να υπήρχαν και άλλες οφειλές της προς την αρχική τράπεζα. Η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης δια­τεί­νε­ται ότι η επίδικη απαί­τηση συνέ­πι­πτε με την περι­γρα­φό­μενη στο παράρ­τημα, επι­κα­λού­μενη αντί­γραφα λογα­ρια­σμών ορι­στι­κής καθυ­στέ­ρη­σης. Ωστόσο, όπως έκρινε το δικα­στή­ριο, τα έγγραφα αυτά είτε δεν ταυ­τί­ζο­νταν ως προς τους αριθ­μούς σύμ­βα­σης και λογα­ρια­σμού, είτε είχαν εκδοθεί σε χρόνο μετα­γε­νέ­στερο της επί­δο­σης της επι­τα­γής και δεν είχαν ποτέ συγκοι­νο­ποι­η­θεί στην οφει­λέ­τρια.

Το δικα­στή­ριο κατέ­ληξε ότι από τα συγκοι­νο­ποι­η­θέ­ντα έγγραφα δεν μπο­ρούσε να δια­γνω­στεί με ασφά­λεια η μετα­βί­βαση της απαί­τη­σης στην αλλο­δαπή εται­ρεία, ούτε η ανάθεση της δια­χεί­ρι­σής της στην επι­σπεύ­δουσα. Η έλλειψη αυτή, όπως σημειώ­θηκε, επέφερε ακυ­ρό­τητα της επι­τα­γής χωρίς να απαι­τεί­ται και η συν­δρομή βλάβης, ενώ παρέ­συρε σε ακυ­ρό­τητα και την κατά­σχεση που είχε επι­βλη­θεί δυνάμει αυτής.

Έτσι, η ανακοπή έγινε εν μέρει δεκτή, ακυ­ρώ­θη­καν η επιταγή προς πληρωμή και η έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης, ενώ η εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης κατα­δι­κά­στηκε στα δικα­στικά έξοδα της ανα­κό­πτου­σας, τα οποία ορί­στη­καν σε 1.200 ευρώ.

Την ανα­κό­πτουσα εκπρο­σώ­πησε η κ. Βαλ­σα­μούλα Διάκου, της δικη­γο­ρι­κής εται­ρείας «Ανα­στά­σιος Διάκος και Συνερ­γά­τες».