ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Σήμα Κινδύνου του Λευτέρη Παπακαλοδούκα με επιστολη στον Πρωθυπουργό για τα προβλήματα της Σύμης

news room 4 λεπτά ανάγνωση
ΠΑΠΑΚΑΛΟΔΟΥΚΑΣ Λ.
✦ Σύνοψη ⌄
  • Ο δήμαρ­χος Σύμης, Λευ­τέ­ρης Παπα­κα­λο­δού­κας, απευ­θύ­νει ανοικτή επι­στολή στον πρω­θυ­πουργό, ζητώ­ντας λύσεις για τα προ­βλή­ματα του νησιού.
  • Η δημόσια υγεία είναι το πρώτο και αδια­πραγ­μά­τευτο ζήτημα, με έλλειψη προ­σω­πι­κού στο Κέντρο Υγείας που οδηγεί σε καθυ­στε­ρή­σεις και ανα­σφά­λεια για κατοί­κους και επι­σκέ­πτες.
  • Οι παρα­λίες της Σύμης παρα­μέ­νουν χωρίς ηλε­κτρο­νι­κές δημο­πρα­σίες, εγκλω­βί­ζο­ντας τις επι­χει­ρή­σεις σε αβε­βαιό­τητα και περιο­ρί­ζο­ντας τις δυνα­τό­τη­τές τους να εξυ­πη­ρε­τή­σουν τους του­ρί­στες.
  • Η γρα­φειο­κρα­τία και οι αυστη­ρές ρυθ­μί­σεις του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού δυσχε­ραί­νουν τη λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σεων, αγνο­ώ­ντας την ιστο­ρική και πολε­ο­δο­μική πραγ­μα­τι­κό­τητα του νησιού.

Λύσεις στα προ­βλή­ματα της Σύμης διεκ­δι­κεία με ανοικτή επι­στολή προς τον πρω­θυ­πουργό ο δήμαρ­χος της Σύμης κ, Λευ­τέ­ρης Παπα­κα­λο­δού­κας. Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Αξιό­τιμε κύριε Πρω­θυ­πουργέ,

Ένα μικρό ακρι­τικό νησί, που σηκώνει κάθε χρόνο δυσα­νά­λογο βάρος του­ρι­σμού, εθνικής παρου­σίας και πολι­τι­στι­κής ευθύνης, βρί­σκε­ται σήμερα αντι­μέ­τωπο με μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δεν συνάδει ούτε με τη λεγό­μενη «βιώσιμη ανά­πτυξη», ούτε με τη νησιω­τι­κό­τητα που δια­χρο­νικά επι­κα­λεί­ται η Πολι­τεία.

Και δυστυ­χώς, οι κάτοι­κοι αυτού του τόπου νιώθουν πλέον ότι όχι μόνο δεν στη­ρί­ζο­νται, αλλά τιμω­ρού­νται επειδή επι­μέ­νουν να παρα­μέ­νουν και να δημιουρ­γούν εδώ.

Πρώτο και αδια­πραγ­μά­τευτο ζήτημα είναι η δημόσια υγεία.

Απο­τε­λεί δια­χρο­νικό αίτημα του Δήμου Σύμης η στε­λέ­χωση του Κέντρου Υγείας με ακτι­νο­λόγο ή έστω με εξει­δι­κευ­μένο χει­ρι­στή ακτι­νο­λο­γι­κών μηχα­νη­μά­των. Είναι αδια­νό­ητο, εν έτει 2026, ένα νησί με χιλιά­δες κατοί­κους και δεκάδες χιλιά­δες επι­σκέ­πτες κατά τη θερινή περίοδο να δια­θέ­τει εξο­πλι­σμό που δεν μπορεί να αξιο­ποι­η­θεί πλήρως λόγω έλλει­ψης προ­σω­πι­κού.

Τι σημαί­νει αυτό στην πράξη;

Καθυ­στε­ρή­σεις σε δια­γνώ­σεις, δια­κο­μι­δές που θα μπο­ρού­σαν να απο­φευ­χθούν, ανα­σφά­λεια για κατοί­κους και επι­σκέ­πτες και μια μόνιμη αίσθηση εγκα­τά­λει­ψης.

Αυτή είναι η “ισότιμη πρό­σβαση” στην υγεία για τους νησιώ­τες;

Την ίδια στιγμή, ενώ η του­ρι­στική περί­ο­δος έχει ήδη ξεκι­νή­σει, οι παρα­λίες της

Σύμης παρα­μέ­νουν χωρίς ηλε­κτρο­νι­κές δημο­πρα­σίες και χωρίς δυνα­τό­τητα νόμιμης οργά­νω­σης και λει­τουρ­γίας.

Οι επι­σκέ­πτες έχουν ήδη φτάσει.

Οι επι­χει­ρή­σεις όμως παρα­μέ­νουν εγκλω­βι­σμέ­νες στην αβε­βαιό­τητα, χωρίς δυνα­τό­τητα να προ­σφέ­ρουν βασικές υπη­ρε­σίες φιλο­ξε­νίας και εξυ­πη­ρέ­τη­σης.

Πώς ακριβώς σχε­διά­ζε­ται η του­ρι­στική ανά­πτυξη ενός νησιού όταν το ίδιο το κράτος καθυ­στε­ρεί να ενερ­γο­ποι­ή­σει τις δια­δι­κα­σίες που το ίδιο επέβαλε;

Δεν είναι δυνατόν οι παρα­λίες της Σύμης που αρχικά ανέρ­χο­νταν σε είκοσι δύο (22) και προ­βλέ­πο­νταν να βγουν σε ηλε­κτρο­νικό πλει­στη­ρια­σμό, να περιο­ρί­ζο­νται τελικά σε έντεκα (11) και στη συνέ­χεια σε μόλις τρείς (3), μετά τον χαρα­κτη­ρι­σμό των υπο­λοί­πων ως «απά­τη­τες» και περιο­χές Natura.

Κατα­νο­ούμε απο­λύ­τως την ανάγκη προ­στα­σίας του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος. Όμως δεν μπορεί να αγνο­εί­ται η ιστο­ρική και πολε­ο­δο­μική πραγ­μα­τι­κό­τητα του τόπου.

Δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως «απά­τη­τες» περιο­χές όπου υφί­στα­ται οργα­νω­μέ­νος οικι­σμός, δημο­τι­κοί δρόμοι και συνεχής ανθρώ­πινη δρα­στη­ριό­τητα ήδη από το 1800, με σαφή ιστο­ρική παρου­σία και οργα­νω­μένη οικι­στική ανά­πτυξη.

Δεν μπορεί το ίδιο το κράτος να αμφι­σβη­τεί την πραγ­μα­τι­κό­τητα που το ίδιο επί δεκα­ε­τίες ανα­γνώ­ριζε διοι­κη­τικά, πολε­ο­δο­μικά και λει­τουρ­γικά.

Και ενώ οι τοπικές κοι­νω­νίες ασφυ­κτιούν από τη γρα­φειο­κρα­τία, οι επι­χει­ρή­σεις της Σύμης βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­πες με ένα ανε­λέ­ητο διοι­κη­τικό κυνήγι.

Το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού και συγκε­κρι­μένα οι υπη­ρε­σίες της Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων έχουν επι­δο­θεί σε μια ακραία και άκαμπτη αντι­με­τώ­πιση των επι­χει­ρή­σεων υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος για ζητή­ματα που αφορούν τέντες και σκί­α­στρα, λει­τουρ­γώ­ντας πολλές φορές έξω από κάθε έννοια ανα­λο­γι­κό­τη­τας και πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Κανείς δεν αμφι­σβη­τεί την ανάγκη προ­στα­σίας του δια­τη­ρη­τέου χαρα­κτήρα της Σύμης.

Όμως άλλο η προ­στα­σία της αρχι­τε­κτο­νι­κής φυσιο­γνω­μίας και άλλο η οικο­νο­μική εξό­ντωση μιας ολό­κλη­ρης κοι­νω­νίας.

Δεν μπορεί η “προ­στα­σία” να μετα­τρέ­πε­ται σε μηχα­νι­σμό ασφυ­ξίας.

Δεν μπορεί επι­χει­ρη­μα­τίες που κρατούν ζωντανό το νησί να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως εχθροί.

Τα συγκε­κρι­μένα κατα­στή­ματα λει­τουρ­γούν εδώ και πλέον των τριάντα (30) ετών, αδειο­δο­τη­μένα από το ίδιο το κράτος, με τις ίδιες τέντες και σκί­α­στρα που σήμερα ξαφνικά χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως παρά­νομα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμπλέ­κε­ται πλέον και η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, μέσα από λάθη, παρα­λεί­ψεις και προ­βλη­μα­τι­κές χαρά­ξεις αιγια­λού και παρα­λίας, οι οποίες σε αρκετές περι­πτώ­σεις υπερ­βαί­νουν κάθε λογική και πραγ­μα­τικό όριο.

Είναι αδια­νό­ητο η γραμμή αιγια­λού να φτάνει μέχρι τα όρια του εσω­τε­ρι­κού ιστού του οικι­σμού, δημιουρ­γώ­ντας τερά­στια προ­βλή­ματα σε επι­χει­ρή­σεις, κατοι­κίες και δημο­τι­κές λει­τουρ­γίες, γεγονός που καθιστά πλέον επι­βε­βλη­μένη τη διόρ­θωση και επα­να­χά­ραξη των ορίων.

Απο­τε­λεί πραγ­μα­τικά τρα­γε­λα­φικό φαι­νό­μενο να επι­χει­ρεί­ται η εφαρ­μογή ορι­ζό­ντιων θεωριών αιγια­λού σε ένα νησί όπως η Σύμη, το οποίο σε πολλά σημεία δεν δια­θέ­τει ούτε πέντε μέτρα από­σταση από το χει­με­ρινό κύμα λόγω της ίδιας της γεω­μορ­φο­λο­γίας και της ιστο­ρι­κής του ανά­πτυ­ξης.

Γιατί χωρίς αυτούς τους ανθρώ­πους, η Σύμη δεν θα έχει ούτε ζωή, ούτε οικο­νο­μία, ούτε μέλλον.

Απο­κο­ρύ­φωμα αυτής της στρε­βλής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας απο­τε­λεί η υπόθεση του δημο­τι­κού ψαρο­πω­λείου.

Ένας χώρος που λει­τουρ­γεί εδώ και έναν αιώνα.

Ένας χώρος ταυ­τι­σμέ­νος με την ιστορία της Σύμης, κατα­γε­γραμ­μέ­νος στη συλ­λο­γική μνήμη και συν­δε­δε­μέ­νος δια­χρο­νικά με τους ντό­πιους ψαράδες.

Κι όμως, η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου επι­χει­ρεί να τον οικειο­ποι­η­θεί και να απο­μα­κρύ­νει τους ανθρώ­πους που τον λει­τουρ­γούν επί γενιές, με πρα­κτι­κές που δεν συνά­δουν ούτε με το κύρος της δημό­σιας διοί­κη­σης ούτε με τον σεβασμό που οφείλει το κράτος στους νησιώ­τες.

Το πιο οξύμωρο;

Να απει­λού­νται οι ίδιοι οι ψαράδες.

Ένας κλάδος ήδη ευά­λω­τος, ένας από τους τελευ­ταί­ους πυλώνες του πρω­το­γε­νούς τομέα στα μικρά νησιά.

Και έπειτα ανα­ρω­τιό­μα­στε γιατί υπάρχει δημο­γρα­φικό πρό­βλημα.

Πώς θα μείνει ένας νέος άνθρω­πος στη Σύμη;

Πώς θα επεν­δύ­σει;

Πώς θα δημιουρ­γή­σει οικο­γέ­νεια όταν βλέπει την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα να διώ­κε­ται, τον πρω­το­γενή τομέα να απα­ξιώ­νε­ται και το κράτος να λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο ως αντί­πα­λος παρά ως σύμ­μα­χος;

Η νησιω­τι­κό­τητα δεν μπορεί να είναι μια λέξη σε συνέ­δρια και κυβερ­νη­τι­κές εξαγ­γε­λίες.

Πρέπει να γίνει πολι­τική πράξη.

Με ιδιαί­τερη εκτί­μηση,

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΥΜΗΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΠΑΠΑΚΑΛΟΔΟΥΚΑΣ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.