Ο Γιώργος Χατζημάρκος μιλά στους μαθητές του Καζούλειου για την πολιτική, τις κρίσεις και το όραμα μιας Ρόδου που κρατά τους νέους της

• Από τα έδρανα του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου ως τη δια­χεί­ριση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και της μεγάλης πυρ­κα­γιάς του 2023, ο περι­φε­ρειάρ­χης ξεδι­πλώ­νει τη δια­δρομή του και τοπο­θε­τεί­ται για την περι­βαλ­λο­ντική πολι­τική, τα αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα και τη μάχη ενάντια στον αρνη­τι­σμό που κυριαρ­χεί στο δια­δί­κτυο

Σε μια συνο­μι­λία που ξέφυγε γρήγορα από τα στενά όρια μιας τυπικής συνέ­ντευ­ξης, ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου, κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, υπο­δέ­χθηκε τη δημο­σιο­γρα­φική ομάδα του 2ου Γενικού Λυκείου Ρόδου, απο­τε­λού­μενη από μαθητές της Α’ και Β’ Λυκείου, και απά­ντησε σε ένα ευρύ φάσμα ερω­τη­μά­των που άγγιξαν τόσο τη δική του πολι­τική δια­δρομή όσο και τα μεγάλα ζητή­ματα της Περι­φέ­ρειας. Στη διάρ­κεια της συζή­τη­σης ανα­φέρ­θηκε στις στιγμές που τον δια­μόρ­φω­σαν, στις κρίσεις που χρειά­στηκε να δια­χει­ρι­στεί, στο όραμά του για το νησί και στις πρω­το­βου­λίες για το περι­βάλ­λον και τα αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα.

Από το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου στα έδρανα της Περι­φέ­ρειας

Απα­ντώ­ντας στην πρώτη ερώτηση που του απηύ­θυνε η μαθή­τρια Κασ­σιανή σχετικά με τις εμπει­ρίες που τον δια­μόρ­φω­σαν περισ­σό­τερο, ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανέ­τρεξε στα πρώτα του βήματα στα κοινά. Όπως ανέφερε, η ενα­σχό­λησή του δεν ξεκί­νησε απευ­θείας από την πολι­τική, αλλά μέσα από συν­δι­κα­λι­στικά όργανα και επαγ­γελ­μα­τι­κές οργα­νώ­σεις. Το 1996 εντά­χθηκε στο Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου, ενώ το 2006 ανέλαβε την προ­ε­δρία του, έχοντας ήδη υπη­ρε­τή­σει και στη θέση του αντι­προ­έ­δρου. «Για μένα ήταν καθο­ρι­στικό, γιατί έμαθα πολλά για τα κοινά, είδα πολύ περισ­σό­τερα και τα θέματα όχι μόνο της Ρόδου αλλά και των άλλων νησιών», ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά.

Η μετά­βαση στην πολι­τική ήρθε το 2010, όταν απο­φά­σισε να διεκ­δι­κή­σει τον δήμο Ρόδου, υπο­ψη­φιό­τητα που δεν του χάρισε τη νίκη. Όπως εξήγησε στους μαθητές, η ήττα εκείνη απο­δεί­χθηκε με τα χρόνια κατα­λυ­τική, καθώς όπως είπε «αυτό που σε ωρι­μά­ζει στη ζωή δεν είναι η νίκη, η ήττα σε ωρι­μά­ζει». Το 2014 διεκ­δί­κησε και κατέ­κτησε τη θέση του περι­φε­ρειάρχη.

Η εποχή των αλλε­πάλ­λη­λων κρίσεων

Στην ερώτηση του μαθητή Πανα­γιώτη για τις δύσκο­λες στιγμές που τον δοκί­μα­σαν, ο κ. Χατζη­μάρ­κος χαρα­κτή­ρισε τη σημε­ρινή εποχή ως «εποχή των αλλε­πάλ­λη­λων κρίσεων». Στάθηκε ιδιαί­τερα στην προ­σφυ­γική και μετα­να­στευ­τική κρίση των ετών 2014 και 2015, όταν, όπως υπο­στή­ριξε, από τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου πέρασε το ένα τρίτο των προ­σφύ­γων και μετα­να­στών που έφτασαν στην Ευρώπη, με τον αριθμό να ξεπερνά τις 85.000 ανθρώ­πους σε 11 νησιά.

Με ιδιαί­τερη ένταση περιέ­γραψε ένα περι­στα­τικό που, όπως είπε, τον σημά­δεψε. Μέσα στη νύχτα, σε λιμάνι νησιού όπου τρεις χιλιά­δες άνθρω­ποι επι­βι­βά­ζο­νταν σε πλοίο για τον Πειραιά, εντο­πί­στηκε ένα παιδί, ηλικίας έξι ή επτά ετών, ολο­μό­ναχο. «Είναι ασυ­νό­δευτο, είναι ορφανό, και τα ορφανά τα σκο­τώ­νουν για τα όργανά τους», ήταν τα λόγια Σύριου καθη­γητή που μετέ­φερε ο περι­φε­ρειάρ­χης από εκείνη τη νύχτα.

Στην ίδια λογική, ανα­φέρ­θηκε στη μεγάλη δασική πυρ­κα­γιά του 2023 στη Ρόδο, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την εκκέ­νωση ως πρω­το­φανή στα ευρω­παϊκά χρονικά. «Εκκέ­νωση 20.000 ανθρώ­πων έχει πιθα­νό­τη­τες στα­τι­στικά να έχεις απώ­λειες. Κατα­φέ­ραμε και κάναμε την εκκέ­νωση και δεν υπήρχε όχι ανθρώ­πινη απώλεια αλλά ούτε τραυ­μα­τι­σμός», υπο­γράμ­μισε.

Η ευθύνη ως καθήκον και η εσω­τε­ρική κριτική

Στην ερώτηση της Κων­στα­ντίας για τις αξίες που πρέπει να δια­θέ­τει κάποιος που ανα­λαμ­βά­νει θέση ευθύνης, ο περι­φε­ρειάρ­χης τόνισε ότι η θέση ευθύνης δεν απο­τε­λεί τιμη­τικό αξίωμα ούτε βραβείο, αλλά καθήκον. Ως πρω­ταρ­χικά χαρα­κτη­ρι­στικά ξεχώ­ρισε την αφο­σί­ωση και το αίσθημα καθή­κο­ντος.

Ερω­τη­θείς από τον μαθητή Βασίλη αν θεωρεί ότι υπη­ρε­τεί σωστά το καθήκον του, ο κ. Χατζη­μάρ­κος έκανε σαφή διά­κριση μεταξύ της κρίσης των πολιτών και του προ­σω­πι­κού απο­λο­γι­σμού. «Σε προ­σω­πικό επίπεδο κάνω πολύ σκληρή παρέα με τη συνεί­δησή μου», ανέφερε, εξη­γώ­ντας πως καθη­με­ρινά αναλύει αν κάποιες απο­φά­σεις θα μπο­ρού­σαν να είναι καλύ­τε­ρες ή λαν­θα­σμέ­νες, ώστε να μην επα­να­λη­φθούν τα ίδια λάθη.

Πλήρης αφο­σί­ωση και κόστος προ­σω­πι­κής ζωής

Όσον αφορά στη δια­χεί­ριση της πίεσης, ο περι­φε­ρειάρ­χης παρα­δέ­χθηκε ότι έχει πάρει μια συνει­δητή απόφαση πλήρους αφο­σί­ω­σης. «Έχω χάσει τελείως τους φίλους μου, τα χόμπι μου, έχω εγκα­τα­λεί­ψει σε ένα τρομερό βαθμό την προ­σω­πική μου ζωή», δήλωσε, τονί­ζο­ντας ότι δια­τη­ρεί όσο μπορεί την οικο­γε­νειακή του ζωή με τα τρία παιδιά του, εκ των οποίων η μικρό­τερη κόρη του ολο­κλη­ρώ­νει φέτος τις πανε­πι­στη­μια­κές σπουδές της.

Το μάθημα του Απο­στόλη και η ευθύνη των ονείρων

Στον μαθητή Απο­στόλη, που ζήτησε ένα μάθημα ζωής για τους νέους, ο κ. Χατζη­μάρ­κος μετέ­φερε μια προ­σω­πική του πεποί­θηση. «Ο μόνος, ο μονα­δι­κός που μπορεί να προ­δώ­σει τα όνειρά σου είσαι εσύ ο ίδιος και κανένας άλλος», ανέφερε, κάνο­ντας λόγο για τη συνή­θεια ανα­ζή­τη­σης άλλοθι όταν κάτι δεν πετυ­χαί­νει. Επέ­μεινε ιδιαί­τερα στην παρά­με­τρο της ανά­λη­ψης του κόστους που συνο­δεύει κάθε επιλογή.

Η Ρόδος που κρατά τους νέους της

Στην ερώτηση του Πανα­γιώτη για το όραμα της Ρόδου, ο περι­φε­ρειάρ­χης απά­ντησε χωρίς περι­στρο­φές. Όπως ανέφερε, βασική του προ­τε­ραιό­τητα είναι το νησί να μπορεί να κρα­τή­σει τους νέους του, όχι μέσω απα­γο­ρεύ­σεων αλλά μέσω ευκαι­ριών. Υπο­στή­ριξε μάλιστα ότι η Ρόδος είναι ο πρώτος τόπος στην Ελλάδα που επα­να­πα­τρί­ζει νέους ανθρώ­πους που είχαν φύγει στα δύσκολα χρόνια της οικο­νο­μι­κής κρίσης και δια­θέ­τει τα καλύ­τερα δημο­γρα­φικά στοι­χεία της χώρας.

Από τη μήτρα του αρνη­τι­σμού στην αντί­σταση

Ένα από τα πιο έντονα μηνύ­ματά του αφο­ρούσε αυτό που χαρα­κτή­ρισε «μήτρα του αρνη­τι­σμού», ανα­φε­ρό­με­νος στο κλίμα που, όπως είπε, κυριαρ­χεί στο δια­δί­κτυο. «Αντι­στα­θείτε επι­τέ­λους σε αυτή τη χώρα στον απέ­ρα­ντο αρνη­τι­σμό», ανέφερε προς τους μαθητές, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η σημε­ρινή γενιά δέχεται τον μεγα­λύ­τερο βομ­βαρ­δι­σμό από αυτή την «ισο­πέ­δωση».

Το παρά­δειγμα της Τήλου και η δια­χεί­ριση των απορ­ριμ­μά­των

Στην ερώτηση της Αλε­ξάν­δρας για το περι­βάλ­λον και τα απορ­ρίμ­ματα, ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανα­φέρ­θηκε στο παρά­δειγμα της Τήλου, που, όπως υπο­στή­ριξε, απο­τε­λεί το πρώτο και μονα­δικό νησί στον κόσμο μηδε­νι­κών απορ­ριμ­μά­των. Ο σκου­πι­δό­το­πος έχει σφρα­γι­στεί, οι κάδοι έχουν αφαι­ρε­θεί από τους δρόμους και τα απορ­ρίμ­ματα συλ­λέ­γο­νται από τα σπίτια σε τρεις ειδι­κούς σάκους τρεις φορές την εβδο­μάδα, με ποσοστό ανα­κύ­κλω­σης και επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης 91%, κομπο­στο­ποί­ηση 6% και υπό­λειμμα 3%, το οποίο μετα­φέ­ρε­ται σε τσι­με­ντο­βιο­μη­χα­νία της Αθήνας.

Παράλ­ληλα, ανα­φέρ­θηκε στο πρό­γραμμα οικια­κής κομπο­στο­ποί­η­σης που εφαρ­μό­ζε­ται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και στο πρό­γραμμα «The Rhodes Co-Lab», που στο­χεύει στη μετα­τροπή της Ρόδου στον πρώτο πράσινο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό σε ορί­ζο­ντα πέντε με έξι ετών.

Ενερ­γειακή ανα­βάθ­μιση σχο­λείων και αλλαγή νοο­τρο­πίας

Απα­ντώ­ντας στη μαθή­τρια Στα­μα­τία για την ενερ­γειακή αυτο­νο­μία των σχο­λείων, ο περι­φε­ρειάρ­χης τόνισε ότι το πρω­ταρ­χικό βάρος δεν δίνεται στις υπο­δο­μές αλλά στην αλλαγή των συνη­θειών των πολιτών. Ανέφερε πάντως ότι όποτε εξα­σφα­λί­ζο­νται κον­δύ­λια, δια­τί­θε­νται στους δήμους για ενερ­γειακή ανα­βάθ­μιση των σχο­λι­κών μονάδων, με παρεμ­βά­σεις σε κου­φώ­ματα, αντλίες θερ­μό­τη­τας και φωτο­βολ­ταϊκά συστή­ματα. Σε αυτό το σημείο της συζή­τη­σης ο μαθητής Λουκάς κλήθηκε από τον ίδιο να δείξει το ανο­ξεί­δωτο καλα­μάκι από τα δεκάδες χιλιά­δες που μοι­ρά­ζο­νται στα σχολεία, ως δείγμα της προ­σπά­θειας αλλαγής νοο­τρο­πίας.

Τα αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα και το παρά­δειγμα της Λάρδου

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα έδωσε ο περι­φε­ρειάρ­χης στα αντι­πλημ­μυ­ρικά έργα, χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την κλι­μα­τική κρίση ως απο­τέ­λε­σμα ανθρώ­πι­νων επι­λο­γών. Σύμφωνα με τα στοι­χεία που παρέ­θεσε, έχουν θωρα­κι­στεί 24 μεγάλα ρέματα και ποτάμια από την κεντρική προς τη νότια Ρόδο, με τη χρήση συρ­μα­το­κι­βω­τίων αντί για μπετόν.

Ως χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα ανέφερε το χωριό Λάρδος, όπου παρά την έντονη βρο­χό­πτωση του Δεκεμ­βρίου του 2024, που έφτασε τα 200 χιλιο­στά, δεν σημειώ­θηκε πλημ­μύρα, σε αντί­θεση με το παρελ­θόν όπου ακόμη και τα 40 χιλιο­στά αρκού­σαν για να προ­κα­λέ­σουν προ­βλή­ματα. Έργα έχουν επίσης ολο­κλη­ρω­θεί ή δρο­μο­λο­γη­θεί στην Παστίδα, στην Κρε­μα­στή, στον Αρχάγ­γελο και στον Απόλ­λωνα.

Το μεγα­λύ­τερο αντι­πλημ­μυ­ρικό ζήτημα του νησιού εντο­πί­ζε­ται, σύμφωνα με τον ίδιο, στην Ιαλυσό, όπου ο κεντρι­κός δρόμος έχει χτιστεί πάνω σε ποτάμι. Η σχετική μελέτη για την «απο­κά­λυψη» του ποταμού έχει ολο­κλη­ρω­θεί και βρί­σκε­ται σε εξέλιξη η μελέτη για τη ρύθμιση της κυκλο­φο­ρίας μετά την παρέμ­βαση. Αντι­πλημ­μυ­ρι­κές παρεμ­βά­σεις γίνο­νται επίσης στον δρόμο από τη Φανε­ρω­μένη προς το αερο­δρό­μιο, με την τοπο­θέ­τηση μεγάλων αγωγών απο­χέ­τευ­σης ομβρίων.

Μια αστεία στιγμή στο φου­σκωτό

Στην ερώτηση του Λουκά για την πιο αστεία στιγμή στη δουλειά του, ο κ. Χατζη­μάρ­κος αφη­γή­θηκε ένα περι­στα­τικό από νησί των Κυκλά­δων, την πρώτη χρονιά της θητείας του. Έπειτα από πρό­σκληση γει­το­νι­κού νησιού, απο­φά­σισε να μεταβεί άμεσα με φου­σκωτό, αλλά­ζο­ντας πρώτα ρούχα σε τοπικό μίνι μάρκετ και φορώ­ντας πλα­στι­κές παντό­φλες, του­ρι­στική βερ­μούδα με ψαράκια και ένα μπλου­ζάκι. Φτά­νο­ντας στο λιμάνι, βρήκε ολό­κληρη την τοπική κοι­νό­τητα συγκε­ντρω­μένη σε επίσημη υποδοχή, με μαθητές σε παρα­δο­σια­κές στολές να κρατούν ανθο­δέ­σμες, οι οποίες, όπως είπε, διστά­ζανε να του παρα­δώ­σουν τα λου­λού­δια.