«Το Τελευταίο Σημείωμα», ξανά στη μεγάλη οθόνη, στο Δημοτικό Θέατρο Ρόδου

• Η ταινία θα ξανα­προ­βλη­θεί για τους 200 που εκτε­λέ­στη­καν στην Και­σα­ριανή την Πρω­το­μα­γιά του 1944 • Οι φωτο­γρα­φίες από εκείνη την ημέρα επα­νέ­φε­ραν στη συζή­τηση όσα έγιναν

Η ταινία «Το Τελευ­ταίο Σημεί­ωμα», θα προ­βλη­θεί στο Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου, την Τετάρτη 25 Φεβρουα­ρίου, στις 8 το βράδυ, με πρω­το­βου­λία της Τοπικής Οργά­νω­σης Νότιας Δωδε­κα­νή­σου του ΚΚΕ και της Τ.Σ. ΚΝΕ Ρόδου.

Η επι­στροφή της ταινίας στη μεγάλη οθόνη και στην Ρόδο, όπως και σε άλλες περιο­χές της χώρας, έχει διττή σημασία: αφενός να τιμηθεί η μνήμη των 200 αγω­νι­στών που εκτε­λέ­στη­καν την 1η Μαΐου 1944 στην Και­σα­ριανή και αφε­τέ­ρου να αγο­ρα­στούν και να δια­σω­θούν οι φωτο­γρα­φίες των πεσό­ντων. Νέες δια­στά­σεις σε μία από τις πλέον τρα­γι­κές σελίδες της σύγ­χρο­νης ελλη­νι­κής Ιστο­ρίας έδωσε η δημο­σιο­ποί­ηση των φωτο­γρα­φιών από την εκτέ­λεση των 200 κομ­μου­νι­στών στο Σκο­πευ­τή­ριο της Και­σα­ρια­νής, την Πρω­το­μα­γιά του 1944.

Το «Τελευ­ταίο Σημεί­ωμα» είναι δρα­μα­τική ταινία του 2017, σε σκη­νο­θε­σία Παντελή Βούλ­γαρη και σενάριο του ίδιου και της Ιωάννας Καρυ­στιάνη. Ένα τραγικό, βαθιά πολι­τικό ιστο­ρικό δράμα, με πρω­τα­γω­νι­στή τον Ανδρέα Κων­στα­ντί­νου. Βασί­ζε­ται στην εκτέ­λεση των 200 Ελλήνων κομ­μου­νι­στών πολι­τι­κών κρα­του­μέ­νων στο Σκο­πευ­τή­ριο Και­σα­ρια­νής, ως αντί­ποινα για τον θάνατο του Γερ­μα­νού υπο­στρα­τή­γου Κρεχ από Έλληνες αντάρ­τες του Ε.Λ.Α.Σ., την Πρω­το­μα­γιά του 1944. Οι περισ­σό­τε­ροι από τους εκτε­λε­σθέ­ντες παρα­δό­θη­καν στις δυνά­μεις Κατοχής από το προη­γού­μενο φασι­στικό καθε­στώς της 4ης Αυγού­στου, ενώ η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των 200 ήταν μέλη του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστο­ρίας είναι ο 34χρονος Ναπο­λέων Σου­κα­τζί­δης, Κρη­τι­κός μικρα­σια­τι­κής κατα­γω­γής, αγω­νι­στής του λαϊκού κινή­μα­τος και κρα­τού­με­νος σε εξορίες και φυλακές από το 1936. Την περίοδο της φυλακής του στο Στρα­τό­πεδο συγκέ­ντρω­σης Χαϊ­δα­ρίου και λόγω γνώσης της γερ­μα­νι­κής γλώσσας, είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να εκτελεί χρέη διερ­μη­νέα του Γερ­μα­νού διοι­κητή του στρα­το­πέ­δου, Καρλ Φίσερ. Μπροστά από τα μάτια του περνά όλο το δράμα της ναζι­στι­κής γερ­μα­νι­κής αγριό­τη­τας στα Κατο­χικά χρόνια, με τον ίδιο -συνεχώς- μάρτυρα βασα­νι­στη­ρίων, τρα­γι­κών περι­στα­τι­κών και βαριάς ατμό­σφαι­ρας στους θαλά­μους με το πλήθος των συγκρα­τού­με­νών του. Πολλές ζωές, πολλές μικρές ιστο­ρίες φόβου, φιλίας, συντρο­φι­κό­τη­τας, ελπίδας, ονει­ρο­πό­λη­σης. Έξω από το στρα­τό­πεδο, η μνηστή του Ναπο­λέ­ο­ντα, Χαρά Λιου­δάκη, με σθένος, καρ­τε­ρία και βαθιά αγάπη στέ­κε­ται δίπλα στον αρρα­βω­νια­στικό της, έστω κι αν οι συνα­ντή­σεις τους είναι για ελά­χι­στες στιγμές στα επι­σκε­πτή­ρια και, πάντα, υπό την επι­τή­ρηση ενόπλων φρουρών. Η τύχη του Ναπο­λέ­ο­ντα και άλλων 199 συγκρα­τού­με­νων του απο­φα­σί­ζε­ται μετά την ενέδρα της ελλη­νι­κής αντί­στα­σης στον Στρα­τιω­τικό Διοι­κητή Λακω­νίας, σε χαράδρα της περιο­χής των Μολάων. Ο θάνατος του διοι­κητή Κρεχ και τριών Γερ­μα­νών της συνο­δείας του επι­φέ­ρει ως αντί­ποινα την εκτέ­λεση 50 Ελλήνων για κάθε ένα Γερμανό. Ο Σου­κα­τζί­δης είναι στη λίστα των 200 μελ­λο­θά­να­των. Την ημέρα της εκτέ­λε­σης βρί­σκε­ται μπροστά σε ένα δίλημμα ζωής, όταν ο Φίσερ -που μέσα στα χρόνια ανέ­πτυξε σεβασμό για τον Έλληνα διερμηνέα- του δίνει τη δυνα­τό­τητα να εξαι­ρε­θεί βάζο­ντας στη θέση του, ως δια­κο­σιο­στό, κάποιον άλλον κρα­τού­μενο.