Σακχαρώδης διαβήτης

Γράφει ο ΜΟΡΑΡΗΣ Κ. ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ M.Sc ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΟΣ- ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΟΣ, Ειδί­κευση στην  Αθλη­τική Δια­τροφή

Τι είναι ο δια­βή­της;

Ο σακ­χα­ρώ­δης δια­βή­της είναι μία χρόνια πάθηση, η οποία χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από υψηλές τιμές γλυ­κό­ζης στο αίμα (το απλό σάκχαρο που «δίνει ενέρ­γεια» στα κύτταρα του ανθρώ­πι­νου οργα­νι­σμού).

Ο δια­βή­της ανα­πτύσ­σε­ται όταν ο οργα­νι­σμός δεν παράγει ή δεν χρη­σι­μο­ποιεί απο­τε­λε­σμα­τικά μια ορμόνη που ονο­μά­ζε­ται ινσου­λίνη, η οποία βοηθά στην απο­μά­κρυνση του πλε­ο­νά­σμα­τος γλυ­κό­ζης από το αίμα.

Ο συνη­θέ­στε­ρος τύπος διαβήτη είναι ο δια­βή­της τύπου 2, που προ­κα­λεί­ται από αδυ­να­μία του οργα­νι­σμού να παράγει αρκετή ινσου­λίνη ή να μπορεί να τη χρη­σι­μο­ποιεί κατάλ­ληλα.

Ο δεύ­τε­ρος συνη­θέ­στε­ρος τύπος διαβήτη είναι ο δια­βή­της τύπου 1, που παρου­σιά­ζε­ται όταν ο οργα­νι­σμός δεν μπορεί πλέον να παράγει αυτή την ζωτικής σημα­σίας ορμόνη.

Δια­βή­της τύπου 1

Ο δια­βή­της τύπου 1 εμφα­νί­ζε­ται όταν ο οργα­νι­σμός δεν μπορεί πλέον να παράγει ινσου­λίνη, την ορμόνη που βοηθά στην απο­μά­κρυνση του πλε­ο­νά­σμα­τος γλυ­κό­ζης (το απλό σάκχαρο που «δίνει ενέρ­γεια» στα κύτταρα του ανθρώ­πι­νου οργα­νι­σμού) από το αίμα. Οι πάσχο­ντες από διαβήτη τύπου 1 πρέπει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται με ενέσεις συμπλη­ρω­μα­τι­κής ινσου­λί­νης. Ο δια­βή­της τύπου 1 αντι­στοι­χεί σε ποσοστό 10-15% όλων των παθή­σεων διαβήτη και παρου­σιά­ζε­ται συχνό­τερα σε παιδιά και έφηβους.

Δια­βή­της τύπου 2

Ο δια­βή­της τύπου 2, που εμφα­νί­ζε­ται κυρίως σε ενή­λι­κες, είναι πιο συνήθης από το διαβήτη τύπου 1, αντι­στοι­χώ­ντας σε ποσοστό περίπου 90-95% όλων των περι­στα­τι­κών που δια­γι­γνώ­σκο­νται. Οι ασθε­νείς με διαβήτη τύπου 2 δεν μπορούν να παρά­γουν ή να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν απο­τε­λε­σμα­τικά μια ορμόνη που ονο­μά­ζε­ται ινσου­λίνη, η οποία βοηθά στην απο­μά­κρυνση του πλε­ο­νά­σμα­τος γλυ­κό­ζης (το απλό σάκχαρο που «δίνει ενέρ­γεια» στα κύτταρα του ανθρώ­πι­νου οργα­νι­σμού) από το αίμα. Ο δια­βή­της τύπου 2 έχει δια­φο­ρε­τικά αίτια και μπορεί να περνά απα­ρα­τή­ρη­τος για πολλά χρόνια σε ανθρώ­πους που δια­τρέ­χουν κίνδυνο. Είναι δυνατό να παρέλ­θουν δεκα­ε­τίες πριν αρχί­σουν να εμφα­νί­ζο­νται συμ­πτώ­ματα και γι’ αυτό τον λόγο η πρώτη του διά­γνωση γίνεται στους μεσή­λι­κες ή στους ηλι­κιω­μέ­νους, πολύ αργό­τερα από τη στιγμή που έχει ήδη ξεκι­νή­σει η βλάβη στον οργα­νι­σμό.

Ο Παγκό­σμιος Οργα­νι­σμός Υγείας (ΠΟΥ) εκτιμά ότι 135 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι σε όλον τον κόσμο πάσχουν από διαβήτη τύπου 2 και είναι πιθανό, μέχρι το έτος 2026, ο αριθμός αυτών που πάσχουν να ανέβει στα 200 έως 300 εκα­τομ­μύ­ρια.

Η συνέ­χεια

στο επόμενο άρθρο…