Οι απόψεις του Συλλόγου Αποφοίτων ΚΕΘΕΑ με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Από το Σύλλογο Απο­φό­ί­των ΚΕΘΕΑ ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής :Η Παγκό­σμια Ημέρα Κατά των Ναρ­κω­τι­κών απο­τε­λούσε πάντα αφορμή για γιορτή: την γιορτή της καθαρής ζωής,της απε­λευ­θέ­ρω­σης από τις εξαρ­τή­σεις, γιορτή της δύναμης της θέλησης του ανθρώ­που και της ομάδας. Γιορτή φωτός.

Εδώ και ένα χρόνο όμως η εορ­τα­στική διάθεση έχει πλη­γω­θεί δίνο­ντας χώρο στην απο­γο­ή­τευση, την αβε­βαιό­τητα και το σκοτάδι. Εδώ και έναν χρόνο, μετά την ίδρυση του ΕΟΠΑΕ (Εθνικός Οργα­νι­σμός Πρό­λη­ψης και Αντι­με­τώ­πι­σης Εξαρ­τή­σεων) και την κατάρ­γηση του ΚΕΘΕΑ, οι αξίες της κοι­νο­τι­κής ζωής και το πρότυπο του καθαρού ανθρώ­που βάλ­λο­νται επίμονα και μεθο­δικά από ένα σύστημα που δεν ανα­γνω­ρί­ζει τις ίδιες αλή­θειες, που προ­σπα­θεί να ξερι­ζώ­σει το παρά­δειγμα των Κοι­νο­τή­των που μετράει περισ­σό­τερα από 40 χρόνια

προ­σφο­ράς στην ελλη­νική κοι­νω­νία και το δικαί­ωμα στη δημόσια, δωρεάν και στεγνή απε­ξάρ­τηση για όλους.

Σήμερα, πάρα την απο­γο­ή­τευση, παρά το αδιέ­ξοδο και τη «δυσμενή θεσμική συγκυ­ρία» και κούραση ύστερα από την δίχως δια­λείμ­ματα απα­ξί­ωση κοι­νω­νι­κών κεκτη­μέ­νων, γιορ­τά­ζουμε και πάλι ενάντια στα ναρ­κω­τικά και στις πάσης φύσης εξαρ­τή­σεις, βγά­ζουμε τα χέρια από τις τσέπες, σηκώ­νουμε τα μανίκια και μαζί με τους φίλους, τους θερα­πευ­τές, τις οικο­γέ­νειες μας και όλους εσάς, βάζουμε πλάτη και στή­νουμε το εορ­τα­στικό σκηνικό, με πείσμα, αισιο­δο­ξία και ελπίδα. Διότι, η αλήθεια είναι πως απε­ξάρ­τηση χωρίς αγώνα, δεν νοείται.

Όχι για εμάς χωρίς εμάς.

Αυτό είναι το σύνθημα που μας έφερε κοντά στην προ­σπά­θεια που λέγεται ‘Σύλ­λο­γος Απο­φοί­των ΚΕΘΕΑ’ εδώ και ενάμιση χρόνο: όχι για εμάς χωρίς εμάς. Αυτή μάλιστα ήταν και η αρχή- θεμέλιο της θερα­πείας μας όσο ήμασταν στις Κοι­νό­τη­τες του ΚΕΘΕΑ, αλλά και της φιλο­σο­φίας των στεγνών προ­γραμ­μά­των γενι­κό­τερα.

Δεν μας έμπαζαν από μια είσοδο εξαρ­τη­μέ­νους, παθη­τι­κούς ‘λήπτες υπη­ρε­σιών απεξάρτησης’ μέχρι να ολο­κλη­ρώ­σουμε ένα θερα­πευ­τικό πακέτο και να βγούμε μαγικά από την έξοδο καθαροί κι ωραίοι. Αντί­θετα, επι­λέ­γαμε ποια πόρτα θα χτυ­πή­σουμε, ήμασταν σε όλα τα στάδια της θερα­πείας μας ενεργοί δρώντες και συμ­μέ­το­χοι σε αυτήν, μαθαί­νο­ντας έμπρα­κτα πως η επι­δί­ωξη της καθαρής ζωής – στον αντί­ποδα της ζωής των εξαρ­τή­σεων, όπου βασι­λεύει το ‘μόνος ενα­ντίον όλων’ – είναι μια συλ­λο­γική υπόθεση, με νοιά­ξιμο και

αλλη­λο­βο­ή­θεια από τη πρώτη ως την τελευ­ταία στιγμή.

Από την πρώτη στιγμή, όταν ανε­βή­καμε τα σκαλιά των Συμ­βου­λευ­τι­κών Σταθμών, ακόμα μέσα στην εξάρ­τηση, κατε­στραμ­μέ­νοι ηθικά, κοι­νω­νικά και οικο­νο­μικά, όπου σιγά- σιγά παίρ­ναμε τις απα­ραί­τη­τες απο­στά­σεις από τον υπό­δουλο εαυτό, δια­κό­πταμε την χρήση, μια πρώτη επαφή και γνω­ρι­μία με τον ‘άλλο’- που ίσως και να μην είναι εχθρός τελικά- μέχρι να πατή­σουμε στα πόδια μας, να δυνα­μώ­σει το

αίτημα μας για απε­ξάρ­τηση και να εμφα­νι­στεί, έστω δειλά, η ελπίδα. ‘Έπειτα, στην Κοι­νό­τητα, ο άλλος έγινε από εχθρός σύντρο­φος, καθρέ­φτι­σμα του εαυτού μας και στή­ριγμα. Δου­λέ­ψαμε μαζί, πονέ­σαμε μαζί, συγκρου­στή­καμε, ματαιω­θή­καμε και ανα­κάμ­ψαμε μαζί, ανα­λά­βαμε ευθύνες και συντο­νι­στή­καμε, φρο­ντί­σαμε ο ένας τον άλλο. Ονει­ρευ­τή­καμε μαζί. Χτίσαμε και ξεκι­νή­σαμε να

λει­τουρ­γούμε μέσα σε αυτό που στις Κοι­νό­τη­τες απο­κα­λούμε ‘αλη­θι­νές σχέσεις’.

Και δεν ήταν λίγες οι στιγμές που νιώσαμε πραγ­μα­τικά προ­νο­μιού­χοι: μακάρι όλος ο κόσμος να μάθαινε να σχε­τί­ζε­ται όπως μάθαμε

εμείς, ανε­ξάρ­τητα από την άμεση ή έμμεση εμπλοκή του με τις εξαρ­τή­σεις. Εκεί όπου η αγάπη και η φρο­ντίδα

πηγαί­νουν χέρι- χέρι με το όριο, εκεί που το ‘εγώ’ δεν μπορεί να γεμίσει ούτε να εκπλη­ρω­θεί έξω και χώρια από

το ‘εμείς’.

Τέλος, στην φάση της Κοι­νω­νική Επα­νέ­ντα­ξης, κλη­θή­καμε να φέρουμε αυτές τις αξίες και να εφαρ­μό­σουμε αυτά τα μαθή­ματα ζωής που πήραμε έξω από την προ­στα­σία της Κοι­νό­τη­τας, αλλά και να τα μετα­δώ­σουμε σε άλλους, σε εκεί­νους που τώρα ξεκι­νού­σαν την προ­σπά­θεια να απο­τι­νά­ξουν τον ζυγό. ‘Κοίταξε μας, άκουσε μας, είμαστε εδώ ως η ζωντανή από­δειξη που λέει πως όταν απο­φα­σί­σεις να καθα­ρί­σεις, θα τα καταφέρεις’!

Ο Σύλ­λο­γος Απο­φοί­των ΚΕΘΕΑ – Ποιοι είμαστε

Στον Σύλλογο Απο­φοί­των επι­λέ­γουμε να δια­φυ­λά­ξουμε τις αρχές που πήραμε στις θερα­πευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες του ΚΕΘΕΑ και να τις μετα­φέ­ρουμε σε όσους είναι ακόμα στην εξάρ­τηση και σε όσους δίνουν αυτή τη στιγμή τον αγώνα τους στις θερα­πευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες, ενώ παράλ­ληλα επι­διώ­κουμε να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σουμε τους ανθρώ­πους που δεν έχουν ιδέα από εξαρ­τή­σεις και ειδικά τους νέους, που τείνουν, δια­χρο­νικά, να εστιά­ζουν στο τυράκι της προ­σω­ρι­νής από­λαυ­σης υπο­τι­μώ­ντας τον κίνδυνο της εξάρ­τη­σης. Και οι εξαρ­τή­σεις δεν έχουν τελειωμό: ναρ­κω­τικά, σκληρά ή μαλακά, νόμιμες ή παρά­νο­μες, αλκοόλ, τζόγος, δια­δί­κτυο. Κάθε μέλος της συλ­λο­γι­κό­τη­τας,

είτε μετράει πάνω από τριάντα χρόνια καθαρός, είτε έχει απο­φοι­τή­σει εδώ και λίγους μήνες, ανα­γνω­ρί­ζει την αξία

των στεγνών, δημό­σιων και δωρεάν θερα­πευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των και υπε­ρα­σπί­ζε­ται την δύναμη των κοι­νο­τι­κών

μοντέ­λων απε­ξάρ­τη­σης. Προ­γράμ­ματα που υπο­στή­ρι­ξαν χιλιά­δες εξαρ­τη­μέ­νους, τις οικο­γέ­νειες τους και τον

κοι­νω­νικό τους περί­γυρο στο να αφήσουν στο παρελ­θόν και για τα καλά τις εξαρ­τή­σεις. Υπο­στή­ρι­ξαν, ναι.

Το αν και κατά πόσο θα συνε­χί­σουν να υπο­στη­ρί­ζουν, με την αξιο­πι­στία και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα που το

έκαναν τα τελευ­ταία 40+ χρόνια, αυτό είναι κάτι που φαντά­ζει ολοένα και πιο αμφί­βολο.

Σήμερα: Από την Απε­ξάρ­τηση στον λει­τουρ­γικό χρήστη (και καλώς ήλθε το δολάριο) Διά­σπαση της θερα­πευ­τι­κής συνέ­χειας και συνοχής και εξά­λειψη της λει­τουρ­γίας των στεγνών προ­γραμ­μά­των ως ολο­κλη­ρω­μέ­νων πλαι­σίων, υπο­βάθ­μιση της συμ­βου­λευ­τι­κής φάσης και της κοι­νω­νι­κής επα­νέ­ντα­ξης ως βασικών σταδίων της θερα­πείας, συγ­χω­νεύ­σεις και καταρ­γή­σεις δομών και Προ­γραμ­μά­των, αιφ­νι­δια­στι­κές μετα­κι­νή­σεις εργα­ζο­μέ­νων σε δομές που δεν σχε­τί­ζο­νται με την προη­γού­μενη εμπει­ρία τους και δημιουρ­γία κενών

στις μονάδες προ­έ­λευ­σης τους, υπο­βάθ­μιση του ρόλου της οικο­γέ­νειας ως βασικού πυλώνα της απε­ξάρ­τη­σης όπως και των συλ­λό­γων οικο­γέ­νειας, κατάρ­γηση της ιστο­ρίας των προ­γραμ­μά­των που απο­τέ­λε­σαν πυξίδα και σημεία ανα­φο­ράς για την απε­ξάρ­τηση στην Ελλάδα.

Δια­λυ­τι­κές αλλαγές σε κάθε επίπεδο: οργα­νω­τικό, έμψυχου δυνα­μι­κού, συμ­βο­λικό. Εδώ και έναν χρόνο που δημιουρ­γή­θηκε ο ΕΟΠΑΕ, τα στεγνά θερα­πευ­τικά προ­γράμ­ματα υπο­νο­μεύ­ο­νται συστη­μα­τικά και αδιά­κοπα. Θερα­πευό­με­νοι, θερα­πευ­τές, οικο­γέ­νειες, προ­σω­πικό και από­φοι­τοι βρι­σκό­μα­στε κατα­με­σής ενός κυκλώνα που δεν έχει αφήσει πέτρα πάνω σε πέτρα.

Τι εξυ­πη­ρε­τούνε όλα αυτά τελικά; Ήταν τόσο ανα­πο­τε­λε­σμα­τική, τόσο κακής ποιό­τη­τας η στεγνή απε­ξάρ­τηση για να δικαιο­λο­γεί τέτοιες αλλαγές? Το ακριβώς αντί­θετο. Η προ­σφορά των στεγνών, δημό­σιων, δωρεάν θερα­πευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των είναι ανυ­πο­λό­γι­στη. Απλά αλλά­ζουμε ρότα, και οι λέξεις που χρη­σι­μο­ποιού­νται για να την περι­γρά­ψουν είναι πέρα για πέρα απο­κα­λυ­πτι­κές.

Εθνικός Οργα­νι­σμός Πρό­λη­ψης και Αντι­με­τώ­πι­σης Εξαρ­τή­σεων: Αντι­με­τώ­πι­σης, όχι θερα­πείας.

Αντι­με­τώ­πιση σημαί­νει ‘δικαίωμα’ στην χρήση, αρκεί να είναι ‘ελεγχόμενη’. Σημαί­νει ‘λει­τουρ­γι­κός χρήστης’,

δηλαδή ‘πιες όσο τραβάει η όρεξή σου, αλλά πρόσεξε μην κάνεις ζημιές’. ‘Μάθε να πίνεις σωστά’ ή ‘μην υπο­τι­μάς

την αξία της φαρ­μα­κευ­τι­κής υπο­κα­τά­στα­σης της εξάρτησης’. Η αντι­με­τώ­πιση δεν σημαίνει- και δεν θα σημαί­νει

πλέον για τις γενιές που θα επι­διώ­ξουν την ρήξη με την εξάρτηση- θερα­πεία, δηλαδή απε­λευ­θέ­ρωση,

αυτο­συ­νει­δη­σία και κοι­νω­νική επα­νέ­νταξη.

Αν το καλο­σκε­φτούμε, φαι­νο­με­νικά αθώες δια­τυ­πώ­σεις και διεκ­δι­κή­σεις όπως το ‘δικαί­ωμα στην επιλογή’ ή στην ‘αυτο­διά­θεση του σώματος’ (το δικαί­ωμα στην σκλαβιά απο­τε­λεί επιλογή;) ή ‘μείωση της βλάβης’ (τι εννο­ούμε με την λέξη ‘βλάβη’, βλάβη για ποιόν και με τι χρονικό ορί­ζο­ντα;) ενδέ­χε­ται να μην απο­τε­λούν τίποτα παρα­πάνω από έναν ιδε­ο­λο­γικό μανδύα, ένα προ­πέ­τα­σμα καπνού, μια μάσκα, κάτω από την οποία κρύ­βε­ται είτε η εδώ και χρόνια αγωνία των κάθε λογής επι­χει­ρη­μα­τιών, που αδυ­να­τού­σαν λόγω νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου να εκμε­ταλ­λευ­τούν τις επεν­δυ­τι­κές ευκαι­ρίες και τα σημα­ντικά περι­θώ­ρια κέρδους που παρου­σιά­ζει η ‘αντι­με­τώ­πιση των

εξαρτήσεων’, είτε η ανάγκη νομι­μο­ποί­η­σης επι­χει­ρή­σεων ‘μη εγκε­κρι­μέ­νων θερα­πευ­τι­κών πρακτικών’ που

λει­τουρ­γού­σαν τόσα χρόνια ημι­νό­μιμα και παρα­σι­τικά στην σκιώδη περι­φέ­ρεια των ανα­γνω­ρι­σμέ­νων

θερα­πευ­τι­κών προ­γραμ­μά­των.

Το πρώτο βήμα σε αυτήν την πορεία δεν είναι άλλο από την απα­ξί­ωση του ΚΕΘΕΑ και των κοι­νο­τή­των στεγνής θερα­πείας 18Άνω, Διά­πλους, Αργώ, Ιανός. Σήμερα, εκείνο που ουσια­στικά πλήτ­τε­ται είναι η πίστη ότι ο εξαρ­τη­μέ­νος μπορεί να αλλάξει ζωή ριζικά,

συνει­δητά, συλ­λο­γικά, με αγώνα και υπερ­βά­σεις. Με αυτή την πίστη ξεκί­νη­σαν, με αυτή την πίστη

ανα­πτύ­χθη­καν και εδραιώ­θη­καν στην κοι­νω­νία και τις συνει­δή­σεις μας τα δωρεάν για τους πολίτες, δημόσια και

στεγνά θερα­πευ­τικά προ­γράμ­ματα. Ή ίσως- και εδώ είναι που το αίμα μας παγώνει- δεν μιλάμε καν για πίστη

στην δυνα­τό­τητα του ανθρώ­που να αλλάξει, αλλά για απλή, κρατική, αδια­φο­ρία. Αδια­φο­ρία που μπορεί να

μετα­τρα­πεί σε έντονο ενδια­φέ­ρον, αρκεί ο εξαρ­τη­μέ­νος να έχει την δυνα­τό­τητα να ‘απευ­θυν­θεί στον ιδιω­τικό

τομέα’.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΞΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΑΓΑΘΟ

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΕΓΝΗΣ, ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Ελάτε μαζί μας για μια βόλτα στις ισο­πε­δω­μέ­νες πιάτσες της Βάθης και της Μασ­σα­λίας, μέσα σε δια­με­ρί­σματα

που ντρέ­πο­νται με τα ρολά κατε­βα­σμένα τις και οικο­γέ­νειες σε από­γνωση, έξω από προ­πο­τζί­δικα με τους

συνή­θεις νευ­ρι­κούς θαμώνες τους που ακόμα να πιάσουν την καλή, στις ουρές της χορή­γη­σης με τα θολά

βλέμ­ματα, και ύστερα ας κου­βε­ντιά­σουμε – ειλι­κρινά αυτή τη φορά- για τον ‘λει­τουρ­γικό χρήστη’, το παρόν

και το μέλλον της ‘αντι­με­τώ­πι­σης των εξαρτήσεων’.

Καθαρά και αλλη­λέγ­γυα

O Σύλ­λο­γος Απο­φοί­των ΚΕΘΕΑ

[email protected]