Σύλλογος Αποφοίτων ΚΕΘΕΑ: Το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων έσωσε τις ζωές μας

Από το Σύλ­λο­γο Απο­φοί­των του ΚΕΘΕΑ ανα­κοι­νώ­θη­καν τα ακό­λου­θα: Τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες συ­νε­ντεύ­ξεις και δη­μο­σιεύ­μα­τα ανα­πα­ρή­γα­γαν κα­ταγ­γελ­τι­κούς  ισχυ­ρι­σμούς για τις θε­ρα­πευ­τι­κές πρα­κτι­κές του ΚΕΘΕΑ. Ως άν­θρω­ποι που πε­ρά­σα­με μέσα από τις θε­ρα­πευ­τι­κές του κοι­νό­τη­τες, που ολο­κλη­ρώ­σα­με όλα τα στά­δια της θε­ρα­πεί­ας και ζούμε πλέον κα­θα­ροί από κάθε ουσία ή από τον τζόγο, αι­σθα­νό­μα­στε την ανά­γκη να το­πο­θε­τη­θού­με δη­μό­σια. Με τον λόγο μας επι­διώ­κου­με να συμ­βά­λου­με με νη­φα­λιό­τη­τα στον δη­μό­σιο διά­λο­γο γύρω από τη φι­λο­σο­φία, το έργο και τη λει­τουρ­γία του ΚΕΘΕΑ και των αντί­στοι­χων δομών απε­ξάρ­τη­σης μέσω της κα­τά­θε­σης του βιώ­μα­τός μας, με σε­βα­σμό και ευ­θύ­νη απέ­να­ντι στην αλή­θεια.

Ποιοι εί­μα­στε

Εί­μα­στε από­φοι­τοι των θε­ρα­πευ­τι­κών κοι­νο­τή­των του ΚΕΘΕΑ. Δεν έχου­με κα­νέ­να θε­σμι­κό, επαγ­γελ­μα­τι­κό ή άλλο συμ­φέ­ρον από τη λει­τουρ­γία του Συλ­λό­γου μας.

Βλέ­που­με τον κόσμο από τη θέση του αν­θρώ­που που βρέ­θη­κε σε πραγ­μα­τι­κή ανά­γκη απε­ξάρ­τη­σης και διεκ­δί­κη­σε με τη βο­ή­θεια του ΚΕΘΕΑ μια ευ­και­ρία στη ζωή. Έχο­ντας βαθιά, προ­σω­πι­κή εμπει­ρία της εξάρ­τη­σης αλλά και της απε­ξάρ­τη­σης, θέ­λου­με να επι­στρέ­ψου­με σε όσες και όσους πο­λε­μά­νε τις εξαρ­τή­σεις και στην κοι­νω­νία τη φρο­ντί­δα, τις αξίες και τα εφό­δια που πή­ρα­με από το θε­ρα­πευ­τι­κό πλαί­σιο του ΚΕΘΕΑ.

Στο ση­μείο αυτό και πριν συ­νε­χί­σου­με, πρέ­πει να γίνει απο­λύ­τως σαφές το εξής: Θα μι­λή­σου­με για θε­ρα­πεία, θε­ρα­πευ­τι­κό πλαί­σιο κοκ, αλλά δεν υπήρ­ξα­με ποτέ «ασθε­νείς», διότι δεν αντι­με­τω­πι­στή­κα­με ποτέ ως άν­θρω­ποι που «πά­σχουν», αλλά ως άν­θρω­ποι που μπο­ρούν να ανα­λά­βουν ενερ­γά την ευ­θύ­νη της αλ­λα­γής τους μέσα από μια ψυ­χο­κοι­νω­νι­κή και κοι­νο­τι­κή δια­δι­κα­σία. Δεν θε­ρα­πευ­τή­κα­με με φάρ­μα­κα, αλλά με συμ­με­το­χή, ει­λι­κρί­νεια και κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια, όχι ως πα­θη­τι­κοί δέ­κτες.

Πολ­λοί από εμάς εί­χα­με δο­κι­μά­σει πολ­λές και δια­φο­ρε­τι­κές μορ­φές θε­ρα­πεί­ας (εντός και εκτός ει­σα­γω­γι­κών) πριν χτυ­πή­σου­με την πόρτα του ΚΕΘΕΑ: απο­τυ­χη­μέ­νες προ­σπά­θειες αυ­το­ΐ­α­σης, προ­γράμ­μα­τα υπο­κα­τά­στα­σης, ιδιω­τι­κές κλι­νι­κές απο­το­ξί­νω­σης ή απε­θι­σμού, (οι οποί­ες- αξί­ζει να ση­μειω­θεί- με το πέρας της σύ­ντο­μης πα­ρα­μο­νής μας, μας πα­ρέ­πε­μπαν σε προ­γράμ­μα­τα δη­μό­σιας και στε­γνής απε­ξάρ­τη­σης για να συ­νε­χί­σου­με την θε­ρα­πεία μας) ή ιδιώ­τες ψυ­χιά­τρους με εύ­κο­λες λύ­σεις και πε­ρισ­σό­τε­ρα φάρ­μα­κα.

Με πλήρη επί­γνω­ση λέμε πως το μο­ντέ­λο θε­ρα­πεί­ας του ΚΕΘΕΑ υπήρ­ξε για εμάς και εκ­προ­σω­πεί ακόμα τη μο­να­δι­κή ολο­κλη­ρω­μέ­νη και αξιο­πρε­πή λύση για ου­σια­στι­κή απε­ξάρ­τη­ση.

Η ζωή μέσα στην χρήση

Βία – σω­μα­τι­κή, ψυ­χι­κή, κοι­νω­νι­κή.

Εξευ­τε­λι­σμός – από τον ίδιο τον τρόπο ζωής που επι­βάλ­λει η εξάρ­τη­ση.

Ανει­λι­κρί­νεια – απέ­να­ντι στον εαυτό μας, στις οι­κο­γέ­νειές μας, στους γύρω μας.

Από­γνω­ση – από την αί­σθη­ση ότι δεν υπάρ­χει διέ­ξο­δος ή πι­θα­νό­τη­τα αλ­λα­γής.

Εξα­θλί­ω­ση – από τη διαρ­κή ψυ­χι­κή και σω­μα­τι­κή φθορά.

Θά­να­τος – μέσα μας, δίπλα μας, οι ζωές  των φίλων που χά­θη­καν άδικα.

Η ζωή μέσα στην Κοι­νό­τη­τα

Νοιά­ξι­μο & Φρο­ντί­δα – μια κα­θη­με­ρι­νή, έμπρα­κτη πα­ρου­σία αν­θρώ­πων που μας στή­ρι­ζαν με συ­νέ­πεια, αν­θρω­πιά και κα­θα­ρό βλέμ­μα.

Ασφά­λεια – ένα πλαί­σιο στα­θε­ρό, κα­θα­ρό και προ­στα­τευ­τι­κό, απα­ραί­τη­το για να στα­θού­με ξανά στα πόδια μας.

Σε­βα­σμός – αντι­με­τώ­πι­ση μας ως αν­θρώ­πων με αξία, όχι ως «χρη­στών» ή «κα­μέ­νων χαρ­τιών»

Ει­λι­κρί­νεια – με τον εαυτό μας και ανα­με­τα­ξύ μας, ως βα­σι­κό ερ­γα­λείο αλ­λα­γής.

Ελ­πί­δα – η πρώτη φορά που νιώ­σα­με ότι η ζωή μπο­ρεί τε­λι­κά να αλ­λά­ξει.

Αλ­λη­λεγ­γύη & Συ­ντρο­φι­κό­τη­τα – ομά­δες με όρια, εμπι­στο­σύ­νη και κοι­νούς στό­χους

Αλ­λα­γή – δου­λειά με τις συ­μπε­ρι­φο­ρές, τα λάθη και τα όριά, απαι­τη­τι­κή και συ­νά­μα αν­θρω­πο­κε­ντρι­κή

Ζωή – την επι­στρο­φή σε όσα μας είχε στε­ρή­σει η εξάρ­τη­ση: σχέ­σεις, αξιο­πρέ­πεια, αυ­το­ε­κτί­μη­ση, προ­ο­πτι­κή.

Οι ανα­φο­ρές που πα­ρου­σιά­ζουν τις κοι­νό­τη­τες ως χώ­ρους κα­κο­με­τα­χεί­ρι­σης δεν αντα­πο­κρί­νο­νται σε όσα ζή­σα­με. Η θε­ρα­πεία δεν ήταν ούτε τι­μω­ρη­τι­κή ούτε σα­δι­στι­κή. Ήταν όμως απαι­τη­τι­κή, δύ­σκο­λη, ενί­ο­τε σκλη­ρή, πάντα όμως μέσα σε ένα στα­θε­ρό, ασφα­λές και ξε­κά­θα­ρο πλαί­σιο — όπως είναι κάθε σο­βα­ρή προ­σπά­θεια απε­ξάρ­τη­σης. Το θε­ρα­πευ­τι­κό προ­σω­πι­κό δεν τι­μω­ρού­σε. Μας στή­ρι­ζε, μας εν­δυ­νά­μω­νε και μας κα­θο­δη­γού­σε.

Η βα­σι­κή αρχή ήταν ξε­κά­θα­ρη από την πρώτη στιγ­μή: Η Κοι­νό­τη­τα έχει σκλη­ρή και ανυ­πο­χώ­ρη­τη στάση απέ­να­ντι στην εξάρ­τη­ση και στις συ­μπε­ρι­φο­ρές που εκεί­νη γέν­νη­σε, αλλά φρο­ντί­ζει με σε­βα­σμό και αγάπη τους αν­θρώ­πους που την έκα­ναν τρόπο ζωής.

«Μί­ση­σε τη συ­μπε­ρι­φο­ρά — αγά­πη­σε τον άν­θρω­πο».

Δεν υπάρ­χουν εύ­κο­λες λύ­σεις στην απε­ξάρ­τη­ση, η αλ­λα­γή δεν ερ­χό­ταν σε μια μέρα. Απαι­τού­σε χρόνο, υπο­μο­νή, δου­λειά με τον εαυτό, νοη­μα­το­δό­τη­ση της θε­ρα­πευ­τι­κής πο­ρεί­ας και πίστη στη δυ­να­τό­τη­τα ρι­ζι­κής αλ­λα­γής.

Για όσους δεν ταυ­τί­στη­καν με το θε­ρα­πευ­τι­κό μο­ντέ­λο

Γνω­ρί­ζου­με ότι υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που δεν κα­τά­φε­ραν ή δεν θέ­λη­σαν να προ­χω­ρή­σουν στη στε­γνή κοι­νο­τι­κή θε­ρα­πεία. Και αυτό είναι σε­βα­στό. Το ΚΕΘΕΑ ποτέ δεν κρά­τη­σε κα­νέ­ναν με το ζόρι: οι πόρ­τες ήταν πάντα ανοι­χτές — τόσο για την εί­σο­δο όσο και για την έξοδο από τα προ­γράμ­μα­τά του.

Στε­κό­μα­στε δίπλα και σε όσους δί­νουν τον αγώνα τους μέσω της υπο­κα­τά­στα­σης. Δεν αντι­πα­ρα­βάλ­λου­με μο­ντέ­λα. Ωστό­σο, με βάση τη δική μας εμπει­ρία, πι­στεύ­ου­με βαθιά στη δυ­να­τό­τη­τα του αν­θρώ­που να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει πλήρη ρήξη με την εξάρ­τη­ση και στη­ρί­ζου­με τη δη­μό­σια, δω­ρε­άν και στε­γνή απε­ξάρ­τη­ση.

Η αλή­θεια που ζή­σα­με και η ευ­θύ­νη μας σή­με­ρα

Το ΚΕΘΕΑ έσωσε τόσο τις ζωές μας, όσο και εκεί­νες των οι­κο­γε­νειών μας. Μόνο ευ­γνω­μο­σύ­νη μπο­ρού­με να εκ­φρά­σου­με στους αν­θρώ­πους του και στις θε­ρα­πευ­τι­κές του με­θό­δους. Για δε­κα­ε­τί­ες υπήρ­ξε ένας ορ­γα­νι­σμός ση­μείο ανα­φο­ράς για τη δη­μό­σια στε­γνή απε­ξάρ­τη­ση, ένας ζω­ντα­νός ορ­γα­νι­σμός που εξε­λισ­σό­ταν μαζί με την κοι­νω­νία, μά­θαι­νε από τα λάθη του και προ­σαρ­μο­ζό­ταν στις προ­κλή­σεις της κάθε επο­χής, όπως κάθε συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια που βάζει στο κέ­ντρο της τον άν­θρω­πο. Η εξέ­λι­ξη και οι αλ­λα­γές υπη­ρε­τού­σαν την βελ­τί­ω­σή του, δια­τη­ρώ­ντας ταυ­τό­χρο­να άθι­κτο τον πυ­ρή­να της φι­λο­σο­φί­ας του: σε­βα­σμός, στα­θε­ρό­τη­τα, κα­θα­ρό πλαί­σιο και πραγ­μα­τι­κό εν­δια­φέ­ρον για εκεί­νους που πα­λεύ­ουν με την εξάρ­τη­ση. Ήταν — και ελ­πί­ζου­με ότι και οι αντί­στοι­χες δομές του ΕΟΠΑΕ να συ­νε­χί­σουν όχι απλά να είναι αλλά και να ενι­σχυ­θούν με βάση το πα­ρά­δειγ­μα και την πα­ρά­δο­σή του — ένας ασφα­λής τόπος με πυ­ξί­δα την πίστη στον άν­θρω­πο και στη δυ­να­τό­τη­τά του να αλ­λά­ξει.

Και εμείς, ως άν­θρω­ποι που ωφε­λη­θή­κα­με βαθιά από το ΚΕΘΕΑ, έχου­με την ευ­θύ­νη να υπε­ρα­σπι­στού­με την αλή­θεια του — όχι απέ­να­ντι σε κα­νέ­ναν, αλλά για όλους εκεί­νους που σή­με­ρα ή αύριο θα χρεια­στούν βο­ή­θεια, όπως κά­πο­τε χρεια­στή­κα­με κι εμείς.