Δεκάδες συνταξιούχοι του ΕΦΚΑ όμηροι της αδράνειας: Δεν εξετάζονται οι ενστάσεις τους παρά τη ρητή οδηγία του κράτους

• Ενώ υπάρχει σαφής διοι­κη­τική οδηγία που δικαιώ­νει τους ασφα­λι­σμέ­νους του πρώην ΤΕΑΠΟΚΑ, ο ΕΦΚΑ αγνοεί επί μήνες τις ενστά­σεις για τον επα­νυ­πο­λο­γι­σμό των επι­κου­ρι­κών συντά­ξεων. Οι συντα­ξιού­χοι ζητούν δικαί­ωση και επι­στροφή ανα­δρο­μι­κών

Δεκάδες συντα­ξιού­χοι του ΕΦΚΑ – πρώην ασφα­λι­σμέ­νοι του ΤΕΑΠΟΚΑ – βρί­σκο­νται εγκλω­βι­σμέ­νοι σε έναν γρα­φειο­κρα­τικό κυκεώνα που τους στερεί εδώ και χρόνια δίκαιες συντά­ξεις και ανα­δρο­μικά ποσά. Παρά την ύπαρξη σαφούς και τεκ­μη­ριω­μέ­νης διοι­κη­τι­κής οδηγίας από το 2019, οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες του ΕΦΚΑ καθυ­στε­ρούν ή αμελούν συστη­μα­τικά να εξε­τά­σουν τις σχε­τι­κές ενστά­σεις.

Τι λέει η οδηγία

Το επίμαχο έγγραφο της 29ης Ιανουα­ρίου 2019, που φέρει τη σφρα­γίδα της Γενικής Διεύ­θυν­σης Επι­κου­ρι­κής Ασφά­λι­σης και τεκ­μη­ριώ­νε­ται από γνω­μο­δο­τή­σεις της Εθνικής Ανα­λο­γι­στι­κής Αρχής και της ΗΔΙΚΑ, είναι απο­λύ­τως ξεκά­θαρο: το ποσοστό εισφο­ράς για τους παλιούς ασφα­λι­σμέ­νους του ΤΕΑΠΟΚΑ είναι 10% (5% ασφα­λι­σμέ­νος + 2% εργο­δό­της + 3% συμπλη­ρω­μα­τική εργο­δο­τική εισφορά). Άρα, η προ­σαύ­ξηση στις επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις θα έπρεπε να είναι τέσ­σε­ρις μονάδες πάνω από το βασικό 6%.

Αντί γι’ αυτό, σε πολλές περι­πτώ­σεις εφαρ­μό­ζε­ται μόνο μία μονάδα προ­σαύ­ξη­σης – δηλαδή ανα­γνω­ρί­ζε­ται ποσοστό εισφο­ράς μόλις 7% αντί για 10%.

Καθυ­στε­ρή­σεις, παρα­λεί­ψεις, σιωπή

Η ασυ­νέ­πεια του ΕΦΚΑ δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στον λαν­θα­σμένο επα­νυ­πο­λο­γι­σμό. Οι συντα­ξιού­χοι που εντο­πί­ζουν την αδικία και κατα­θέ­τουν ένσταση βλέπουν τις αιτή­σεις τους να παρα­μέ­νουν ανε­πε­ξέρ­γα­στες επί μήνες – ακόμα και χρόνια. Ορι­σμέ­νοι έχουν υπο­βά­λει αιτή­σεις επα­νει­λημ­μέ­νως, τεκ­μη­ριω­μέ­νες με παρα­πο­μπές στη νομο­λο­γία, χωρίς να λάβουν ποτέ απά­ντηση.

Η στάση αυτή δημιουρ­γεί εύλογες υποψίες αδια­φο­ρίας ή και απο­φυ­γής απο­δο­χής των λαθών που θα οδη­γού­σαν σε κατα­βολή σημα­ντι­κών ανα­δρο­μι­κών ποσών.

Η νομο­λο­γία και η διοί­κηση στο πλευρό των συντα­ξιού­χων

Το κείμενο της ένστα­σης, που παρου­σιά­ζουμε, επι­κα­λεί­ται σειρά δια­τά­ξεων – από τον Ν.2084/1992 μέχρι τον Ν.4387/2016 – καθώς και σχε­τι­κές απο­φά­σεις του ΣτΕ, που απο­σα­φη­νί­ζουν ότι η συμπλη­ρω­μα­τική εισφορά δεν είναι “κοι­νω­νι­κός πόρος”, αλλά εργο­δο­τική εισφορά. Επι­πλέον, επι­ση­μαί­νε­ται ότι ακόμα και σε περί­πτωση αμφι­βο­λίας, η διοί­κηση οφείλει να εφαρ­μό­σει το συμ­φε­ρό­τερο για τον ασφα­λι­σμένο, εφόσον υπάρχει επίσημη ερμη­νεία.

Τα αιτή­ματα

Οι συντα­ξιού­χοι δεν ζητούν κάτι υπερ­βο­λικό. Ζητούν:

• Να γίνει επα­νυ­πο­λο­γι­σμός της επι­κου­ρι­κής σύντα­ξης με βάση το συνο­λικό ποσοστό εισφο­ράς 10%.

• Να κατα­βλη­θούν ανα­δρο­μικά ποσά από την ημε­ρο­μη­νία συντα­ξιο­δό­τη­σης.

• Να εξε­τα­στούν άμεσα οι ενστά­σεις που εκκρε­μούν.

Πολι­τική ευθύνη

Το πρό­βλημα έχει πλέον σαφή πολι­τική διά­σταση. Πόσες ακόμα επι­στο­λές και αιτή­σεις πρέπει να κατα­θέ­σουν οι συντα­ξιού­χοι για να εφαρ­μο­στεί η ίδια η διοι­κη­τική απόφαση του κράτους; Πόσες φορές πρέπει να επι­βε­βαιω­θεί η ερμη­νεία του νόμου για να θεω­ρη­θεί “δεσμευ­τική”;

Η αδρά­νεια του ΕΦΚΑ δεν είναι απλώς διοι­κη­τική δυσλει­τουρ­γία – είναι παρα­βί­αση δικαιω­μά­των. Είναι παρα­τε­τα­μένη κρατική αδια­φο­ρία απέ­να­ντι στους ανθρώ­πους που δού­λε­ψαν για δεκα­ε­τίες και τώρα αντι­με­τω­πί­ζουν τις συνέ­πειες της γρα­φειο­κρα­τι­κής απά­θειας.