Παύλος Γερουλάνος, Βουλευτής ΠΑΣΟΚ: «Η λύση για την κεντροαριστερά περνάει μέσα από το ΠΑΣΟΚ»

Κύριε Γερου­λάνε θέλω να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από τη μεγάλη κρίση στη Μέση Ανατολή…

Αυτή τη στιγμή η χώρα πορεύ­ε­ται προς τρεις κρίσεις, οι οποίες έχουν προ­κύ­ψει από τις επι­λο­γές της κυβέρ­νη­σης Μητσο­τάκη. Πρώτον, είναι δικό της δημιούρ­γημα η νέα οικο­νο­μική τρύπα, που μεγα­λώ­νει, στην τσέπη των Ελλη­νι­κών νοι­κο­κυ­ριών και επι­χει­ρή­σεων, με το 60% των ελλη­νι­κών νοι­κο­κυ­ριών να έχουν θέμα να βγάλουν τον μήνα, να έχουν αυξηθεί τα κόκκινα δάνεια, οι ακά­λυ­πτες επι­τα­γές, και οι υπο­χρε­ώ­σεις προς το δημόσιο. Ο κ. Μητσο­τά­κης έχει επι­λέ­ξει τα υψηλά κέρδη για λίγους, αντί για ευη­με­ρία για όλους. Και το κάνει συνει­δητά, γιατί πιστεύει ότι έτσι λει­τουρ­γεί η οικο­νο­μία. Ότι η κερ­δο­φο­ρία ψηλά θα δημιουρ­γή­σει ανά­πτυξη που θα «στάξει» και κάτω, στη βάση. Δεύ­τε­ρον, έχει προ­κα­λέ­σει τερά­στια κρίση δυσπι­στίας προς τους θεσμούς. Τα Τέμπη και οι υπο­κλο­πές ανα­δει­κνύ­ουν μια κυβέρ­νηση που δεν έχει σεβασμό στους θεσμούς και τα δικαιώ­ματα του πολίτη. Και τέλος, έχει «κατα­φέ­ρει» να απο­μο­νώ­σει την Ελλάδα στη διεθνή σκηνή και να την μετα­τρέ­ψει σε απλό παρα­τη­ρητή την ώρα που γίνο­νται κοσμο­γο­νι­κές αλλαγές. Το ειδικό βάρος της χώρας μειώ­νε­ται συνεχώς.

Η νέα ανά­φλεξη στη Μέση Ανατολή συνιστά τη σοβα­ρό­τερη απειλή για τη διεθνή στα­θε­ρό­τητα το τελευ­ταίο διά­στημα. Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, με εκα­τέ­ρω­θεν επι­θέ­σεις, έχει φέρει στο προ­σκή­νιο τους φόβους μιας ανε­ξέ­λεγ­κτης γεω­πο­λι­τι­κής κλι­μά­κω­σης, ενώ η παγκό­σμια κοι­νό­τητα παρα­κο­λου­θεί με ανη­συ­χία την ταχύ­τατη επι­δεί­νωση της κατά­στα­σης.

Σε αυτό το τοπίο, η θέση της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι αυτή του παρα­τη­ρητή. Καμία στρα­τη­γική συμ­μα­χία, ποτέ, δεν αναί­ρεσε την υπο­χρέ­ωση, το συμ­φέ­ρον της Ελλάδας να ασκεί μια εξω­τε­ρική πολι­τική που να είναι ενερ­γη­τική, πολυ­διά­στατη και συνεπή με τον ιστο­ρικό ρόλο της χώρας ως γέφυρας μεταξύ Δύσης και Ανα­το­λής. Σε αυτό το πλαίσιο, μία κυβέρ­νηση ΠΑΣΟΚ θα είχε δρο­μο­λο­γή­σει εδώ και πάρα πολύ καιρό διπλω­μα­τι­κές πρω­το­βου­λίες σε όλα τα επίπεδα: με τους Ευρω­παί­ους εταί­ρους, με τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, αλλά και με τον αραβικό κόσμο, με τον οποίο η Ελλάδα δια­τη­ρεί ιστο­ρι­κούς δεσμούς, ιδιαί­τερα μέσα από τη δημο­κρα­τική παρά­δοση του κινή­μα­τός μας. Αυτό που δεν κάνει η σημε­ρινή κυβέρ­νηση, ούτε στο ελά­χι­στο. Μία κυβέρ­νηση που βυθί­ζε­ται σε μία παθη­τι­κό­τητα, εγκλω­βι­σμένη στα δικά της αδιέ­ξοδα, την ώρα που τα πάντα γύρω αλλά­ζουν.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει ενερ­γο­ποι­ή­σει νέες ισορ­ρο­πίες και συμ­μα­χίες στην περιοχή. Πιστεύ­ετε ότι αυτό επη­ρε­ά­ζει, και πώς, τη στάση της Τουρ­κίας απέ­να­ντι στην Ελλάδα;

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα βρί­σκε­ται πολύ κοντά σε ένα ρήγμα που απο­τε­λεί­ται από τα μέτωπα Ρωσίας – Ουκρα­νίας, Τουρ­κίας – Συρίας, Ισραήλ – Παλαι­στί­νης, Σαου­δι­κής Αραβίας – Υεμένης και τώρα Ισραήλ – Ιράν. Αυτό το ρήγμα βρί­σκε­ται σε από­σταση βολής από τη χώρα μας και μας επη­ρε­ά­ζει άμεσα. Η κατά­σταση στη Μέση Ανατολή και ειδικά η ανα­ζω­πύ­ρωση της σύγκρου­σης μεταξύ Ισραήλ και Ιράν δημιουρ­γούν νέα δεδο­μένα στον γεω­πο­λι­τικό χάρτη της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Η Τουρκία σπεύδει να εκμε­ταλ­λευ­τεί τη ρευ­στό­τητα, επα­νεμ­φα­νι­ζό­μενη ως κρί­σι­μος περι­φε­ρεια­κός παίκτης και επι­τή­δειος δια­με­σο­λα­βη­τής. Την ίδια στιγμή, η ελλη­νική κυβέρ­νηση περιο­ρί­ζε­ται σε μια παθη­τική και συχνά εσω­στρεφή δια­χεί­ριση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, αδυ­να­τώ­ντας να αντα­πο­κρι­θεί στις απαι­τή­σεις της συγκυ­ρίας.

Ενώ η Άγκυρα ελίσ­σε­ται ανάμεσα στις αντι­μα­χό­με­νες πλευρές, προ­σπα­θώ­ντας να κρα­τή­σει ανοι­χτούς διαύ­λους τόσο με τη Δύση όσο και με τον μου­σουλ­μα­νικό κόσμο, η Αθήνα αρκεί­ται σε μια δια­χεί­ριση ρου­τί­νας.

Η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη, παρά τις φιλο­φρο­νή­σεις περί «ήρεμων νερών» και «βελ­τί­ω­σης των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέσεων», αγνοεί τις βαθύ­τε­ρες επι­διώ­ξεις της Τουρ­κίας, που είναι η αμφι­σβή­τηση της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στο Αιγαίο, η προ­ώ­θηση της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας» και την εν γένη επιμονή της σε μια πολι­τική ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού. Η κυβέρ­νηση προ­βάλ­λει συχνά την ενί­σχυση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο ως επι­τυ­χία. Ωστόσο, η πολυ­δια­φη­μι­σμένη «πολυ­διά­στατη εξω­τε­ρική πολι­τική» απο­δει­κνύ­ε­ται μονο­διά­στατη, χωρίς σχε­δια­σμό και βάθος.

Η Τουρκία, την ώρα που συν­δια­λέ­γε­ται και με την Τεχε­ράνη και με την Ουά­σιγ­κτον και παρου­σιά­ζει τον εαυτό της ως απα­ραί­τητο σύμμαχο για την επίλυση κρίσεων, έχει απέ­να­ντί της μία Ελλάδα που συνε­χί­ζει να λει­τουρ­γεί ως προ­βλέ­ψι­μος δορυ­φό­ρος της Δύσης, χωρίς δια­πραγ­μα­τευ­τικό εκτό­πι­σμα.

Η ΝΔ επεν­δύει συνεχώς στην επι­κοι­νω­νία, στη «διπλω­μα­τία των συμ­βό­λων» και όχι της ουσίας. Η προ­σκόλ­ληση σε μια συγκε­κρι­μένη αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση απο­δεί­χθηκε λάθος και για μία ακόμη φορά η κυβέρ­νηση Μητσο­τάκη δείχνει να προτιμά την προ­σαρ­μογή στη συγκυ­ρία αντί για τη δια­μόρ­φωση συν­θη­κών. Η εξω­τε­ρική πολι­τική δεν μπορεί να περιο­ρί­ζε­ται σε επι­κοι­νω­νια­κές ανα­κοι­νώ­σεις, ενώ η άλλη πλευρά προχωρά σε μεθο­δικό στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μία εξω­τε­ρική πολι­τική που θα τολμά, θα διεκ­δι­κεί και θα αξιο­ποιεί τις ευκαι­ρίες που ανα­δύ­ο­νται μέσα από τις διε­θνείς κρίσεις και όχι απλώς να τις παρα­τη­ρεί.

Σε ό,τι αφορά τα θαλάσ­σια πάρκα σε Ιόνιο και Νότιο Αιγαίο, τα οποία δρο­μο­λο­γεί η κυβέρ­νηση, αφή­νο­ντας τα Δωδε­κά­νησα βέβαια εκτός, ποια είναι η άποψή σας και ποια είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ;

Η συζή­τηση για τα θαλάσ­σια πάρκα παρα­μέ­νει σε δεύτερη μοίρα, ενώ αφορά κρίσιμα εθνικά ζητή­ματα όπως την προ­στα­σία του φυσικού πλούτου, τη βιώσιμη ανά­πτυξη, την κλι­μα­τική ανθε­κτι­κό­τητα αλλά και την εθνική κυριαρ­χία. Η κυβέρ­νηση κινή­θηκε, για ακόμα μία φορά, αργο­πο­ρη­μένα και απο­σπα­σμα­τικά, κάτω μόνο υπό την πίεση διεθνών εξε­λί­ξεων, όπως η εμφά­νιση τουρ­κι­κών χαρτών.

Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο συγκυ­ριακό ή διμερές. Η θαλάσ­σια πολι­τική της χώρας είναι διά­τρητη: οι ζώνες Natura 2000 συχνά υπάρ­χουν μόνο στα χαρτιά, οι φορείς δια­χεί­ρι­σης είναι υπο­στε­λε­χω­μέ­νοι ή ανε­νερ­γοί, ενώ οι Ειδικές Περι­βαλ­λο­ντι­κές Μελέτες καθυ­στε­ρούν. Και σε αυτό το πλαίσιο, τα θαλάσ­σια πάρκα, που θα μπο­ρού­σαν να είναι μοχλός οικο­λο­γι­κής και του­ρι­στι­κής υπε­ρα­ξίας, παρα­μέ­νουν ανεκ­με­τάλ­λευτα.

Το ΠΑΣΟΚ προ­τάσ­σει μια πιο δομική προ­σέγ­γιση. Την ολο­κλή­ρωση του θαλάσ­σιου χωρο­τα­ξι­κού σχεδίου, τη θεσμική κύρωση των προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών και την ενί­σχυση των αρμό­διων φορέων με προ­σω­πικό και πόρους. Στη βάση αυτής της πρό­τα­σης, το κόμμα μας επι­χει­ρεί να ανα­δεί­ξει το ζήτημα όχι μόνο ως ένα τεχνικό περι­βαλ­λο­ντικό θέμα, αλλά ως στρα­τη­γική επιλογή για την εθνική υπό­σταση και την εξω­τε­ρική πολι­τική της χώρας.

Η Ελλάδα δια­θέ­τει ένα από τα πιο πλούσια θαλάσ­σια οικο­συ­στή­ματα στην Ευρώπη, σε μία από τις πιο αστα­θείς γει­το­νιές. Δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να λει­τουρ­γεί με χρονικά αντα­να­κλα­στικά, ούτε να νομο­θε­τεί κατόπιν εορτής. Η χάραξη θαλάσ­σιας πολι­τι­κής δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι εργα­λείο στρα­τη­γι­κής, ανά­πτυ­ξης και εθνικής αξιο­πι­στίας. Το περι­βάλ­λον δεν περι­μέ­νει, το ίδιο και η γεω­πο­λι­τική συγκυ­ρία. Το στοί­χημα δεν είναι απλώς οικο­λο­γικό. Είναι εθνικό.

Να περά­σουμε στα του ΠΑΣΟΚ, κύριε Γερου­λάνε, και στην πρό­σφατη αναφορά σας πως χρειά­ζε­ται ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο δια­κυ­βέρ­νη­σης, όχι απλώς δια­χεί­ρι­σης. Γιατί δεν έχει παρου­σια­στεί ακόμη κάτι τέτοιο; Αυτό έχει να κάνει και με τα καθη­λω­μένα δημο­σκο­πικά ποσοστά;

Στις εκλογές, κάθε Ελλη­νίδα και Έλληνας καλεί­ται να επι­λέ­ξει πρό­γραμμα δια­κυ­βέρ­νη­σης το οποίο προσ­διο­ρί­ζει ένα όραμα για τη χώρα, τις πολι­τι­κές θέσεις που απορ­ρέ­ουν από αυτό το όραμα και τις πολι­τι­κές προ­τά­σεις που στη­ρί­ζουν τις θέσεις του. Χωρίς όραμα, χωρίς θέσεις, οι πολι­τι­κές προ­τά­σεις δεν είναι τίποτα άλλο από επι­λο­γές δια­χεί­ρι­σης ασφυ­κτικά περιο­ρι­σμέ­νες από λογι­στικά κρι­τή­ρια. Αυτό που σήμερα χρειά­ζε­ται η χώρα είναι ριζο­σπα­στι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις που εμπνέ­ουν τον πολίτη και ανοί­γουν νέους δρόμους και νέες προ­ο­πτι­κές. Με λίγα λόγια, ένα νέο κοι­νω­νικό, νέο παρα­γω­γικό και νέο διοι­κη­τικό μοντέλο για τη χώρα, που θα την ετοι­μά­σει να αντι­με­τω­πί­σει τις προ­κλή­σεις του αύριο.

Η σημε­ρινή κυβέρ­νηση έχει απο­τύ­χει να μας δώσει και τα τρία. Το διοι­κη­τικό μοντέλο έγινε ακόμα πιο συγκε­ντρω­τικό από αυτό που ήταν και σήμερα όλη η εξουσία απορ­ρέει από ένα μόνο μέρος, το Μαξίμου. Το παρα­γω­γικό μοντέλο έχει μείνει σε προη­γού­με­νες δεκα­ε­τίες, αλλά η υπερ­συ­γκέ­ντρωση της εξου­σίας οδηγεί σε υπερ­συ­γκέ­ντρωση του πλούτου και σε τερά­στιες ανι­σό­τη­τες, κοι­νω­νι­κές, γεω­γρα­φι­κές και δια­γε­νε­α­κές. Και αυτό κρατά το κοι­νω­νικό μοντέλο της χώρας σε υπη­ρε­σίες υψηλού κόστους και χαμηλής από­δο­σης που εντεί­νουν τις κοι­νω­νι­κές ανα­σφά­λειες στην κοι­νω­νία. Μετά από τόσα δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ που ήρθαν στη χώρα, το μόνο που έχουμε πετύχει είναι να κάνουμε τη ζωή πιο εύκολη για αυτούς που έχουν και πιο δύσκολη για όλους τους άλλους.

Το ΠΑΣΟΚ θέλει και μπορεί να προ­σφέ­ρει μια εναλ­λα­κτική και σοβαρή πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης. Για αυτό και δεκάδες στελέχη που βρί­σκο­νται σε όλη την Ελλάδα δου­λεύ­ουν για να παρου­σιά­σουμε πριν τις εκλογές ένα κυβερ­νη­τικό πρό­γραμμα που θα μπορεί να δημιουρ­γή­σει μια νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης με την κοι­νω­νία. Με ανοι­χτές δια­δι­κα­σίες, όπως είναι οι περι­φε­ρεια­κές συν­δια­σκέ­ψεις αλλά και το digitalsociety.gr, χτί­ζουμε ένα πρό­γραμμα που απορ­ρέει μέσα από την ίδια την κοι­νω­νία και θα δώσει λύσεις στα προ­βλή­ματα που αυτή τη στιγμή την ταλα­νί­ζουν. Η πρό­κληση που έχουμε μπροστά μας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πιστεύω όμως ότι θα μπο­ρέ­σουμε να παρου­σιά­σουμε ένα πρό­γραμμα που θα μιλήσει στην καρδιά της Ελλη­νί­δας και του Έλληνα και θα μας δώσει τη νίκη στις επό­με­νες εκλογές.

Τη φημο­λο­γία για επα­νεμ­φά­νιση του Αλέξη Τσίπρα, και την προ­ο­πτική να ηγηθεί νέου κόμ­μα­τος πώς τη σχο­λιά­ζετε; Υπάρ­χουν και εκείνες οι φωνές που τον προ­βάλ­λουν ως λύση για τη συνέ­νωση των κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νων δυνά­μεων της κεντρο­α­ρι­στε­ράς; Ποια πιστεύ­ετε ότι θα ήταν η ορθή οδός προς αυτή την κατεύ­θυνση;

Όλο και περισ­σό­τε­ροι αντι­λαμ­βά­νο­νται πλέον ότι η λύση της κεντρο­α­ρι­στε­ράς περνάει μέσα από το ΠΑΣΟΚ. Η μεγάλη του πτώση πριν πάνω από μία δεκα­ε­τία τρο­φο­δό­τησε την πολυ­διά­σπαση, η ολική του επα­να­φορά θα την τερ­μα­τί­σει. Αλλά θέλει δουλειά. Δουλειά που αφορά ένα καλύ­τερο μέλλον για την Ελλάδα και πώς αυτό θα γίνει πράξη.

Σίγουρα δεν πιστεύω πως η ορθή οδός είναι η δημιουρ­γία ενός ακόμα φορέα. Έχω υπε­ρα­σπι­στεί και υπη­ρε­τή­σει το ΠΑΣΟΚ, και τα σύμβολά του, σε όλη μου την πολι­τική ζωή, γιατί το όραμα του ΠΑΣΟΚ για την απε­λευ­θέ­ρωση του Έλληνα σε ατομικό, κοι­νω­νικό, και εθνικό επίπεδο με εκφρά­ζει βαθύ­τατα. Και πιστεύω πως εκφρά­ζει κάθε Ελλη­νίδα και Έλληνα, γιατί είναι ακόμα επί­καιρο. Εφ’όσον λοιπόν υπάρχει το ΠΑΣΟΚ πιστεύω ότι η λύση για την κεντρο­α­ρι­στερά περνάει μέσα από αυτό και όχι μέσα από και­νούρ­γιους φορείς, ειδικά και­νούρ­γιους φορείς που θέλουν να χτίσουν το αύριο με ηγεσίες ενός προ­βλη­μα­τι­κού χθες. Σκοπός δικός μας είναι να επι­και­ρο­ποι­ή­σουμε το πώς εκφρά­ζουμε αυτό το όραμα, να το επι­κοι­νω­νή­σουμε, και να χτί­σουμε με αυτό μια εναλ­λα­κτική πρόταση δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Όσο κάποιοι ανα­λώ­νο­νται σε σενάρια, πρόσωπα, και συνερ­γα­σίες κορυφής, η κοι­νω­νία θα συνε­χί­σει να νιώθει εγκλω­βι­σμένη, ανή­μπορη, χωρίς διέξοδο μέσα στο υπερ­συ­γκε­ντρω­τικό κράτος του κ. Μητσο­τάκη. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επι­κίν­δυνο για τη χώρα από μία κοι­νω­νία που νιώθει ότι δεν σχε­διά­ζει και δεν κάνει πράξη το δικό της όραμα.

Και σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ; Ποιος είναι ο δρόμος που πρέπει να ακο­λου­θή­σει; Ποια είναι η ρεα­λι­στική οπτική;

Να υπη­ρε­τή­σει το όραμα για το οποίο γεν­νή­θηκε. Με ποιον τρόπο; Μιλώ­ντας στην καρδιά κάθε προ­ο­δευ­τι­κού πολίτη, με αυτό­νομη πορεία, πετυ­χαί­νο­ντας μία αμφί­πλευρη διεύ­ρυνση από την αρι­στερά και το κέντρο, μέχρι τις παρυφές της δεξιάς και τους απο­γοη­τευ­μέ­νους ψηφο­φό­ρους του Κυριά­κου Μητσο­τάκη. Και θα το πετύχει αυτό όταν δώσουμε λύσεις στα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα των πολιτών και πεί­σουμε ότι αυτές τις λύσεις μπο­ρούμε να τις κάνουμε πράξη. Το οφεί­λουμε σε κάθε Ελλη­νίδα και κάθε Έλληνα που θέλει να ζει με αξιο­πρέ­πεια και θα το κάνουμε.