Παύλος Γερουλάνος, υποψήφιος πρόεδρος ΠΑΣΟΚ: «Να γίνουμε, ξανά, μία δυνατή ομάδα που θα εμπνεύσει την κοινωνία»

Κύριε Γερου­λάνε, να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από την πρό­σφατη συνε­δρί­αση της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ. Μια εβδο­μάδα μετά, και με το feed back τόσο των μελών όσο και των υπο­στη­ρι­κτών του Κινή­μα­τος, τι απο­τύ­πωμα άφησε;

Το απο­τύ­πωμα είναι ένα: Ότι η δια­δι­κα­σία που ξεκι­νή­σαμε στο εσω­τε­ρικό του ΠΑΣΟΚ έχει αξία, μόνο αν μας οδη­γή­σει να αντα­πο­κρι­νό­μα­στε καλύ­τερα στις ανάγκες της κοι­νω­νίας. Ποια είναι η πρώτη ανάγκη που έχουμε σήμερα, ως κοι­νω­νία; Να αντι­με­τω­πί­σουμε, συλ­λο­γικά, τις τερά­στιες ανι­σό­τη­τες σε εισό­δημα, πλούτο και πρό­σβαση στην εξουσία, που βλέ­πουμε να γιγα­ντώ­νο­νται στην Ελλάδα. Γιατί είναι, αυτή, η μεγα­λύ­τερη πρό­κληση που έχουμε μπροστά μας; Διότι, όσο η εξουσία και ο πλούτος συγκε­ντρώ­νο­νται στα χέρια λίγων, τόσο θα νιώθει ο πολίτης ότι αυτή η κοι­νω­νία δεν τον αφορά. Τόσο θα νιώθει μόνος του απέ­να­ντι σε προ­βλή­ματα που δεν μπορεί να λύσει, τόσο θα απο­μο­νώ­νε­ται και θα παραι­τεί­ται. Και τα παιδιά μας θα φεύγουν στο εξω­τε­ρικό να ζήσουν σε έναν πιο φιλό­ξενο τόπο. Για να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτήν την παθο­γέ­νεια, δηλαδή τη συγκέ­ντρωση πλούτου και εξου­σίας στα χέρια λίγων, πρέπει πρώτα να αλλά­ξουμε το κόμμα, ώστε να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες του πολίτη.

Ένα κόμμα ανοιχτό, ένα κόμμα με δημο­κρα­τι­κές και αξιο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες, που κινη­το­ποιεί δυνά­μεις από όλο το φάσμα των προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων, από όλη την κοι­νω­νία, από την Τοπική Αυτο­διοί­κηση, τα Επι­με­λη­τή­ρια, τα Πανε­πι­στή­μια, τους συλ­λό­γους των εργα­ζο­μέ­νων και τους Συνε­ται­ρι­σμούς, είναι ένα κόμμα που συν­δέ­ε­ται με την κοι­νω­νία και αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες της. Ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να αρθρώ­σει συγκρο­τη­μένο όραμα, θέσεις και προ­τά­σεις, να οργα­νω­θεί για να επι­κοι­νω­νή­σει το όραμά του στην κοι­νω­νία και να δημιουρ­γή­σει μια ηγετική ομάδα που θα το κάνει. Αυτό το ΠΑΣΟΚ, θα κερ­δί­σει τις επό­με­νες εκλογές.

Στις 6 Οκτω­βρίου θα διε­ξα­χθούν οι εκλογές για την ανά­δειξη νέου προ­έ­δρου στο ΠΑΣΟΚ, μια εξέλιξη που προ­έ­κυψε κυρίως από την πίεση που ασκή­θηκε στον κ. Ανδρου­λάκη, μετά το απο­τέ­λε­σμα των ευρω­ε­κλο­γών. Είναι, όμως, μόνο θέμα προ­έ­δρου τα χαμηλά ποσοστά του κόμ­μα­τος;

Στις 6 Οκτω­βρίου, δεν είναι το τέλος της δια­δι­κα­σίας που ξεκι­νή­σαμε στην Κεντρική Πολι­τική Επι­τροπή.

Το τέλος θα έρθει στις επό­με­νες εκλογές, την ημέρα που το ΠΑΣΟΚ θα διεκ­δι­κή­σει και θα κερ­δί­σει τη μάχη για την κυβέρ­νηση της χώρας. Άρα, έχουμε ελά­χι­στο χρόνο για να πεί­σουμε κάθε Ελλη­νίδα και Έλληνα ότι αυτό που θέλουμε να κάνουμε για τη χώρα, τους αφορά. Να τους πεί­σουμε, δηλαδή, ότι δεν έχουμε μόνο τις ιδέες και τις προ­τά­σεις, αλλά και την ομάδα που χρεια­ζό­μα­στε για να πατά­ξουμε τις ανι­σό­τη­τες, για να πάμε την εξουσία κοντά στον πολίτη, για να λογο­δο­τεί σ’ αυτόν.

Αν κάποτε είπαμε «ο Λαός στην εξουσία», τώρα χρεια­ζό­μα­στε μια ομάδα στε­λε­χών που θα κάνει πράξη το «η εξουσία στον Λαό». Γιατί; Διότι μόνο απο­συ­γκε­ντρώ­νο­ντας την εξουσία, μπο­ρούμε να διευ­ρύ­νουμε την παρα­γω­γική βάση της χώρας, να βάλουμε περισ­σό­τε­ρες Ελλη­νί­δες και περισ­σό­τε­ρους Έλληνες στο παι­χνίδι της ανά­πτυ­ξης και να μοι­ρά­σουμε τον πλούτο πιο δίκαια.

Απο­συ­γκε­ντρώ­νο­ντας την εξουσία, πηγαί­νο­ντάς την πιο κοντά στον πολίτη, δημιουρ­γούμε τις συν­θή­κες για τον πολ­λα­πλα­σια­σμό του πλούτου και την δικαιό­τερη κατα­νομή του. Κατα­λα­βαί­νετε, όμως, τι σημαί­νει αυτό; Ότι θα χρεια­στούμε μια ομάδα ανθρώ­πων, έτοιμη να διεκ­δι­κή­σει την εξουσία για να την μοι­ρά­σει. Αυτό το εγχεί­ρημα αφορά εκείνες και εκεί­νους που δεν είναι εθι­σμέ­νοι στα προ­νό­μια της εξου­σίας, αλλά τη βλέπουν ως εργα­λείο στην υπη­ρε­σία της κοι­νω­νίας.

Ποια χαρα­κτη­ρι­στικά θα πρέπει να συγκε­ντρώ­νει ο νέος πρό­ε­δρος;

Να δημιουρ­γεί δυνατές ομάδες με δύο δεξιό­τη­τες: πρώτον, να κρατούν τον ίδιο τον πρόεδρο, αλλά και το κόμμα ολό­κληρο, κοντά στην κοι­νω­νία και στις ανάγκες της. Και δεύ­τε­ρον, να εμπνέ­ουν σε κάθε Ελλη­νίδα και Έλληνα τη σιγου­ριά ότι μπορούν να υλο­ποι­ή­σουν το σχέδιό μας για τη χώρα. Δεν μειώνω την αξία ενός προ­σώ­που, αλλά η δουλειά που έχουμε μπροστά μας ξεπερ­νάει το πρόσωπο.

Για αυτό, ο νέος πρό­ε­δρος θα πρέπει να δημιουρ­γή­σει μια ηγετική ομάδα προ­ο­δευ­τι­κών στε­λε­χών που θα πείσει ότι έχει σχέδιο και μπορεί να το υλο­ποι­ή­σει. Γιατί; Διότι σήμερα, 3.500.000 συμπο­λί­τες μας δεν πιστεύ­ουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει στη ζωή τους. Για αυτό, απέχουν από τη δια­δι­κα­σία των εκλογών. Για να τους πεί­σουμε ότι και θέλουμε και μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα, θα πρέπει πρώτα να δεί­ξουμε ότι αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τις προ­κλή­σεις, ότι έχουμε λύσεις και ότι υπάρχει μια ευρύ­τερη ομάδα στε­λε­χών, που αυτές τις λύσεις μπορεί να τις υλο­ποι­ή­σει. Γίνεται; Το έχω δει να γίνεται, στο ΠΑΣΟΚ το 2009. Στα μέσα του 2008 ήμασταν στα ίσα με τον ΣΥΡΙΖΑ και ενάμιση χρόνο μετά, κερ­δί­σαμε την Νέα Δημο­κρα­τία με τη μεγα­λύ­τερη διαφορά από το 1981. Ξέρω ότι γίνεται. Και ξέρω τι χρειά­ζε­ται για να το πετύ­χουμε. Όλη μου τη ζωή, φτιάχνω ομάδες ανθρώ­πων που φέρνουν στο τραπέζι τις δεξιό­τη­τες που χρειά­ζο­νται, για να αντι­με­τω­πί­σουμε τις προ­κλή­σεις που έχουμε μπροστά μας.

Σε ό,τι αφορά στη δική σας υπο­ψη­φιό­τητα κύριε Γερου­λάνε, πού θα δώσετε έμφαση αν εκλε­γείτε πρό­ε­δρος και πώς θα πορευ­θείτε με δεδο­μένη και την «τρι­κυ­μία» θα έλεγα που επι­κρα­τεί στον ευρύ­τερο χώρο της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς;

Φοβάμαι ότι συχνά συγ­χέ­ε­ται η κινη­τι­κό­τητα με τη δημιουρ­γι­κό­τητα. Το αντί­θετο πιστεύω ότι επι­κρα­τεί στον ευρύ­τερο χώρο της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς. Κόμματα κλειστά, απο­μο­νω­μένα από την κοι­νω­νία, που αρνού­νται να ανοί­ξουν τις πόρτες τους σε δημιουρ­γική αντι­πα­ρά­θεση ιδεών, θέσεων και προ­τά­σεων, πνί­γο­νται στα στάσιμα νερά του λιμα­νιού τους.

Αντί να το τολ­μή­σουν, προς όφελος της κοι­νω­νίας, ασχο­λού­νται με τους εαυτούς τους. Αυτό που χρειά­ζε­ται η Κεντρο­α­ρι­στερά, είναι ένα κόμμα που θα τολ­μή­σει να «βγει από το λιμάνι». Που θα αγκα­λιά­σει την «τρι­κυ­μία» που δημιουρ­γεί ο ανοι­χτός και ειλι­κρι­νής διά­λο­γος και η αντι­πα­ρά­θεση ιδεών. Να τολ­μή­σει να ακούσει και να συν­θέ­σει. Το ΠΑΣΟΚ δεν χρειά­ζε­ται να φοβάται αυτόν τον διάλογο. Έχει όραμα για τη χώρα, την απε­λευ­θέ­ρωση της Ελλη­νί­δας και του Έλληνα από τον βραχνά που τους επι­βάλ­λει η συγκέ­ντρωση της εξου­σίας και του πλούτου στους λίγους. Το σχέδιο που φέρνω στο τραπέζι, το σχέδιο της Ανα­γέν­νη­σης, αφορά το πώς αυτό το όραμα μπορεί να υλο­ποι­η­θεί. Από εδώ και πέρα, είναι θέμα εξει­δί­κευ­σης και υλο­ποί­η­σης θέσεων και προ­τά­σεων, για να φτάσει αυτό το όραμα και το σχέδιο να γίνει πράξη. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ανοι­χτός και ειλι­κρι­νής διά­λο­γος με στελέχη από κάθε γωνιά των προ­ο­δευ­τι­κών δυνά­μεων θα είναι το οξυγόνο που χρειά­ζε­ται ο χώρος για να εμπνεύ­σει την κοι­νω­νία. Με ανοιχτά κόμματα και ειλι­κρινή διάλογο, θα πεί­σουμε την κοι­νω­νία ότι την ακούμε και τη σεβό­μα­στε. Και ο σεβα­σμός στην κοι­νω­νία είναι ο μόνος τρόπος να κερ­δί­σουμε και πάλι την εμπι­στο­σύνη της.

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ψηφο­φό­ρων του κόμ­μα­τος που υπο­στη­ρί­ζει ότι μέσα από αυτή τη δια­δι­κα­σία που κινή­θηκε, το κίνημα θα βγει «τραυ­μα­τι­σμένο». Ποιος είναι ο αντί­λο­γος;

Φοβάται τη Δημο­κρα­τία όποιος φοβάται τον διάλογο, την αντι­πα­ρά­θεση και τη σύνθεση. Η δια­δι­κα­σία που ξεκί­νησε, δείχνει ένα ΠΑΣΟΚ που πιστεύει στον διάλογο ως εργα­λείο για την πρόοδό του και άρα για την πρόοδο της κοι­νω­νίας. Αυτόν τον διάλογο, η παρά­ταξη, θα τον κάνει συντε­ταγ­μένα και τελικά θα βγει πολύ πιο δυνατή από ό,τι είναι σήμερα. Μια τέτοια δια­δι­κα­σία, αν δεν τη φοβη­θούμε και την απα­ξιώ­σουμε, θα ετοι­μά­σει το ΠΑΣΟΚ για να διεκ­δι­κή­σει τη νίκη στις επό­με­νες εκλογές.

Μπορεί να ξανα­γί­νει το Κίνημα που να εκφρά­ζει την κοι­νω­νία και τις ανάγκες της; Αντι­λαμ­βά­νε­στε κι εσείς ότι απέχει από αυτό, που είναι και το κύριο ζητού­μενο, πέρα από το αν θα ξανα­γί­νει κόμμα εξου­σίας.

Αν ένα κόμμα δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες της κοι­νω­νίας, δεν πρέπει και δεν θα πάρει ποτέ την εξουσία. Αυτό, είναι νόμος στη Δημο­κρα­τία. Αλλά τι σημαί­νει να αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες της κοι­νω­νίας; Ας πάρουμε το θέμα της ακρί­βειας και ειδι­κό­τερα το θέμα της ενέρ­γειας. Τι έκανε η Κυβέρ­νηση; Μαζεύ­ο­ντας χρήματα από έμμε­σους φόρους, δηλαδή από τον ΦΠΑ στα μεσαία και χαμηλά στρώ­ματα, μοίρασε PASS σε ευάλωτα νοι­κο­κυ­ριά, σε μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις και σε αγρότες, για να μειώσει το βάρος από την δυσβά­στα­κτη αύξηση στο κόστος της ενέρ­γειας. Κράτησε, δηλαδή, ψηλά τις τιμές σε όλα τα προ­ϊ­ό­ντα, ώστε να μοι­ρά­ζει επι­τα­γές ελε­η­μο­σύ­νης. Αν είχε όμως κατα­λά­βει και παντρέ­ψει τις ανάγκες της κοι­νω­νίας με τα εργα­λεία που διέθετε, θα έκανε κάτι πολύ πιο ουσια­στικό. Θα κρα­τούσε ένα ποσοστό των ανα­νε­ώ­σι­μων πηγών ενέρ­γειας και θα το μοίραζε στους Δήμους, στα Επι­με­λη­τή­ρια και στους Συνε­ται­ρι­σμούς. Αυτοί με την σειρά τους θα μπο­ρού­σαν να ελέγ­ξουν το κόστος της και να διο­χε­τεύ­ουν την δική τους φθηνή και καθαρή ενέρ­γεια, ακριβώς εκεί που η Κυβέρ­νηση μοίραζε PASS. Με μια τέτοια πολι­τική, θα μπο­ρούσε και να μειώσει τον ΦΠΑ και να δώσει ενέρ­γεια στα ευάλωτα νοι­κο­κυ­ριά, στους αγρότες για να ρίξουν το κόστος της ύδρευ­σης στο χωράφι και σε εκεί­νους τους μικρο­με­σαί­ους που ξοδεύ­ουν πολλή ενέρ­γεια, όπως π.χ. στους φούρ­νους. Η Κυβέρ­νηση, όμως, έβαλε τις ανάγκες των λίγων πάνω από τις ανάγκες της κοι­νω­νίας και τώρα οι πολίτες ψάχνουν να βρουν εναλ­λα­κτική πρόταση. Αυτήν, φέρνει το ΠΑΣΟΚ.

Θα ήθελα το σχόλιό σας για τη συζή­τηση που παρα­μέ­νει ανοικτή, σε ό,τι αφορά στις ευρύ­τε­ρες συνερ­γα­σίες και συνα­σπι­σμούς στην Κεντρο­α­ρι­στερά. Θα μπο­ρούσε να γίνει κάτι τέτοιο και υπό ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις;

Πρώτη μας δουλειά είναι να βάλουμε τάξη στο σπίτι μας. Να φτιά­ξουμε, πάλι, ένα ΠΑΣΟΚ που ανοίγει τις πόρτες του σε όλη την κοι­νω­νία και αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανάγκες της. Γύρω από ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ, θα μαζευ­τούν τα στελέχη που θα κάνουν πράξη το όραμά του.

Μακάρι να δούμε και άλλα κόμματα να ακο­λου­θή­σουν αυτήν την δια­δι­κα­σία. Ανοιχτά, δημιουρ­γικά κόμματα, με ερεί­σματα στην κοι­νω­νία, που θα μπο­ρέ­σουν να ετοι­μα­στούν καλύ­τερα και για μελ­λο­ντι­κές συνερ­γα­σίες. Γιατί ακούω διάφορα σενάρια, αλλά κανείς δεν απα­ντάει στο «πώς». Και όλοι κατα­λα­βαί­νουν πως με τις υπάρ­χου­σες συν­θή­κες, θα εμπλα­κούμε σε μια ατε­λεί­ωτη συζή­τηση δια­δι­κα­σιών, αντί να ασχο­λού­μα­στε με τα προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας. Έτσι, αυτό που πιστεύω είναι ότι κάτι τέτοιο, θα γίνει όταν ένα ή περισ­σό­τερα κόμματα του χώρου, ανοί­ξουν διά­πλατα τις πόρτες τους στην κοι­νω­νία, χωρίς θέσφατα και απο­κλει­σμούς, κινη­το­ποιώ­ντας παράλ­ληλα τα χιλιά­δες προ­ο­δευ­τικά στελέχη του χώρου, τα οποία σήμερα νιώθουν κομ­μα­τικά παρα­με­λη­μένα και αδρανή. Αυτό πρέπει να κάνει το ΠΑΣΟΚ.