Νίκος Γερονικόλας: Δρόμοι χωρίς κατεύθυνση – Ποιος βάζει φρένο στη λογική;

Από τον επι­κε­φα­λής της παρά­τα­ξης “Αρχή Οργά­νω­σης για το νησί μας” κ. Νίκο Γερο­νι­κόλα ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Το ζήτημα του χαρα­κτη­ρι­σμού των οδών, αν και τεχνικό στη βάση του, έχει προ­σλά­βει σαφείς πολι­τι­κές και θεσμι­κές δια­στά­σεις. Το θέμα μπορεί να μοιάζει τεχνικό, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έχει μεγάλη σημασία και για τους πολίτες και για την τοπική ανά­πτυξη.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι ο χαρα­κτη­ρι­σμός οδών δεν είναι πολι­τική πράξη, αλλά διοι­κη­τική.

Υπάρ­χουν συγκε­κρι­μέ­νοι νόμοι που προ­βλέ­πουν πότε ένας δρόμος θεω­ρεί­ται δημο­τι­κός, πότε επαρ­χια­κός κ.λπ., και ποιος είναι αρμό­διος να το απο­φα­σί­σει. Άλλες φορές είναι ο Δήμος, άλλες η Περι­φέ­ρεια, ανάλογα με τη σημασία και τη χρήση του δρόμου. Δεν αρκεί όμως να πει κάποιος “αυτός είναι δημο­τι­κός δρόμος”, πρέπει να υπάρχει τεχνική έκθεση, να ακο­λου­θη­θεί η δια­δι­κα­σία, και στο τέλος αφού εγκρι­θεί από τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες του Υπουρ­γείου Υπο­δο­μών και Μετα­φο­ρών, να δημο­σιευ­τεί και στο ΦΕΚ για να έχει ισχύ.

Αν αυτό δεν γίνει σωστά, τότε δημιουρ­γού­νται σοβαρά προ­βλή­ματα. Δεν ξέρουμε ποιος έχει ευθύνη για τη συντή­ρηση, δεν μπορούν να εκδο­θούν άδειες, δεν προ­χω­ρούν έργα, και χάνεται χρόνος και χρήμα.

Το πρό­βλημα είναι ότι το θέμα έχει ξεφύγει από τα όρια της διοί­κη­σης και έχει γίνει πολι­τικό. Βλέ­πουμε δημό­σιες δηλώ­σεις, αντε­γκλή­σεις και επι­θέ­σεις εκα­τέ­ρω­θεν. Αυτό δεν βοηθά κανέναν. Ούτε τους πολίτες, ούτε την πόλη.

Η αξιο­πι­στία των θεσμών δοκι­μά­ζε­ται όταν οι δια­φο­ρές δεν επι­λύ­ο­νται με θεσμι­κούς όρους, αλλά μετα­φέ­ρο­νται στη δημόσια σφαίρα. Όταν αυτό συμ­βαί­νει, το δια­κύ­βευμα δεν είναι απλώς ένα πολε­ο­δο­μικό ή συγκοι­νω­νιακό ζήτημα, αλλά η ίδια η εμπι­στο­σύνη του πολίτη στη διοί­κηση και στη δυνα­τό­τητα του κράτους να συντο­νί­ζει απο­τε­λε­σμα­τικά τις λει­τουρ­γίες του. Μη ξεχνάμε ότι οι πολίτες πολλές φορές δεν ανα­γνω­ρί­ζουν διοι­κη­τικά όρια αλλά βλέπουν ένα κράτος στο σύνολο του.

Θα έπρεπε λοιπόν να υπάρχει συνερ­γα­σία για να λυθεί ένα πρα­κτικό ζήτημα. Οι πολίτες δεν ενδια­φέ­ρο­νται ποιος θα επι­κρα­τή­σει. Τους νοιάζει να προ­χω­ρούν τα έργα, να υπάρ­χουν καθαροί κανόνες και να μην ταλαι­πω­ρού­νται από γρα­φειο­κρα­τία.

Χρειά­ζε­ται σοβα­ρό­τητα, συνερ­γα­σία και σεβα­σμός στη δια­δι­κα­σία. Ο χαρα­κτη­ρι­σμός των δρόμων δεν είναι θέμα εντυ­πώ­σεων. Είναι θέμα που απαιτεί τεχνική τεκ­μη­ρί­ωση, θεσμική συνερ­γα­σία και δια­φά­νεια.

Ο κόσμος περι­μέ­νει από τις αρχές να λύσουν προ­βλή­ματα όχι να δημιουρ­γούν και­νού­ρια. Αν δεν μπορούν να συμ­φω­νή­σουν ούτε για το αυτο­νό­ητο, ποιος μπορεί να εμπι­στευ­τεί ότι υπάρχει κοινό όραμα για το νησί; Εκτός αν για κάποιους το ζητού­μενο δεν είναι η λύση αλλά το αφήγημα της σύγκρου­σης.

Είναι πιο εύκολο να στήνεις αντι­πα­ρα­θέ­σεις, παρά να στήσεις ένα σχέδιο για το νησί. Μερικές φορές είναι απλώς το σκηνικό που χρειά­ζο­νται για να ξεκι­νή­σει η επόμενη εκστρα­τεία.

—

Νικό­λαος Ι. Γερο­νι­κό­λας

Επι­κε­φα­λής Δημο­τι­κού Συν­δυα­σμού – Αρχή Οργά­νω­σης για το νησί μας