Κάτοικος της Λίνδου διεκδικεί από τον Δήμο Ρόδου 525 τετραγωνικά της ιδιοκτησίας του που ασφαλτοστρώθηκαν και νοικιάζονται ως χώρος στάθμευσης!

• Ο ενάγων υπο­στη­ρί­ζει ότι ανα­κά­λυψε την κατά­ληψη όταν θέλησε να περι­φρά­ξει το οικό­πεδό του και ζητά ανα­γνώ­ριση της κυριό­τη­τάς του και απο­ζη­μί­ωση 35.280 ευρώ για 2 χρόνια χρήσης. Στη δίκη ο Δήμος προ­σκό­μισε σύμβαση μίσθω­σης με ιδιω­τική εται­ρεία έναντι 200.000 ευρώ ετησίως, για χώρο που κατά τον ενά­γο­ντα του ανήκει σε μεγάλο μέρος

Η αγωγή της ιδιω­τι­κής εται­ρείας στάθ­μευ­σης κατά της ανα­δό­χου και της ΔΕΡΜΑΕ, που θα συζη­τη­θεί τον Σεπτέμ­βριο του 2027, δεν είναι η μόνη δικα­στική εκκρε­μό­τητα γύρω από τις θέσεις στάθ­μευ­σης της Λίνδου. Μια δεύτερη αγωγή, με εντελώς δια­φο­ρε­τική αφε­τη­ρία, στρέ­φε­ται ευθέως κατά του Δήμου Ρόδου και θέτει ζήτημα ιδιο­κτη­σίας για τμήμα του χώρου που λει­τουρ­γεί ως δημο­τικό πάρ­κινγκ μέσα στον οικισμό. Την κατέ­θεσε ημε­δα­πός, κάτοι­κος Λίνδου, δια του συνη­γό­ρου του κ. Μανώλη Βλάχου, ο οποίος ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο Δήμος ασφαλ­τό­στρωσε και εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται εμπο­ρικά 525 τετρα­γω­νικά μέτρα του οικο­πέ­δου του χωρίς καμία συναί­νεσή του.

Η υπόθεση εκκρε­μεί ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την τακτική δια­δι­κα­σία.

Ένα οικό­πεδο 2.620 τετρα­γω­νι­κών στην καρδιά του οικι­σμού

Το επίδικο ακίνητο, σύμφωνα με όσα εκθέτει ο ενάγων, είναι οικό­πεδο συνο­λι­κής έκτασης 2.620 τετρα­γω­νι­κών μέτρων στην κτη­μα­τική περι­φέ­ρεια Λίνδου, κατα­χω­ρι­σμένο στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου ως ελεύ­θερη ιδιο­κτη­σία, δηλαδή μούλκ. Μέσα σε αυτό υπάρ­χουν 3 κτί­σματα. Τα 2 είναι ισόγεια κατα­στή­ματα, ενώ το τρίτο είναι διώροφη κατοι­κία, με ισόγειο 123,87 τετρα­γω­νι­κών και πρώτο όροφο 48,59 τετρα­γω­νι­κών, όπου δια­μέ­νει ο ίδιος. Ο ενάγων τονίζει ότι το ακίνητο βρί­σκε­ται στο πλέον κεντρικό σημείο του οικι­σμού, σε έναν από τους πιο εμπο­ρι­κούς δρόμους του, κοντά στη Μεγάλη Παραλία και στην Ακρό­πολη.

Το επει­σό­διο που πυρο­δό­τησε τη διαμάχη τοπο­θε­τεί­ται, κατά την αγωγή, τον Μάιο του 2024. Ο ενάγων απο­φά­σισε να προ­χω­ρή­σει σε εμβα­δο­μέ­τρηση του οικο­πέ­δου από τοπο­γράφο, προ­κει­μέ­νου να υπο­βά­λει αίτηση στην Εφορεία Αρχαιο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου για άδεια περί­φρα­ξης. Τότε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, δια­πί­στωσε έκπλη­κτος ότι ο Δήμος Ρόδου είχε κατα­λά­βει και ασφαλ­το­στρώ­σει μέρος της ιδιο­κτη­σίας του.

Πρό­κει­ται, κατά τον ενά­γο­ντα, για 2 ακά­λυ­πτα τμήματα του οικο­πέ­δου. Το πρώτο έχει εμβαδόν 205 τετρα­γω­νι­κών μέτρων και το δεύτερο 320 τετρα­γω­νι­κών, συνο­λικά 525 τετρα­γω­νικά. Και τα 2 απο­τυ­πώ­νο­νται σε τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα του Ιουνίου 2025 που συνο­δεύει την αγωγή. Ο Δήμος, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ο ενάγων, όχι μόνο τα ασφαλ­τό­στρωσε αλλά τα έκλεισε με μπάρες και τα εκμί­σθωσε σε ιδιω­τική εται­ρεία, η οποία με τη σειρά της τα δια­θέ­τει σε οδηγούς έναντι 7 ευρώ την ημέρα για κάθε σταθ­μευ­μένο όχημα.

Ο ενάγων ανα­φέ­ρει ότι όχλησε αμέσως τον Δήμο και ειδι­κό­τερα τον πρόεδρο της Δημο­τι­κής Ενό­τη­τας Λίνδου. Εκείνος, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της αγωγής, αρνή­θηκε να απο­δώ­σει τα τμήματα, αν και φέρεται να ανα­γνώ­ριζε ότι περι­λαμ­βά­νο­νται στην ιδιο­κτη­σία του ενά­γο­ντα, και του ζήτησε να τα μετα­βι­βά­σει στον Δήμο χωρίς αντάλ­λαγμα. Η αγωγή χαρα­κτη­ρί­ζει την αξίωση αυτή εκβια­στική. Οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί θα κριθούν από το δικα­στή­ριο, ενώ η θέση του προ­έ­δρου δεν περι­λαμ­βά­νε­ται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Η βεβαί­ωση ΤΑΠ ως επι­χεί­ρημα

Κεντρικό σημείο της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας του ενά­γο­ντα είναι μια βεβαί­ωση που εξέδωσε ο ίδιος ο Δήμος. Τον Μάρτιο του 2024, για τις ανάγκες της γονικής παροχής, ο Δήμος Ρόδου χορή­γησε βεβαί­ωση μη οφειλής Τέλους Ακί­νη­της Περιου­σίας για ολό­κληρο το ακίνητο. Κατά τον ενά­γο­ντα, η πράξη αυτή σημαί­νει ότι ο Δήμος ανα­γνώ­ρισε πως τα επίμαχα τμήματα ουδέ­ποτε είχαν κατα­στεί κοι­νό­χρη­στα, αφού τα αντι­με­τώ­πισε ως ιδιω­τική περιου­σία που υπό­κει­ται σε δημο­τικό τέλος. Παράλ­ληλα, όπως δια­τεί­νε­ται, ο Δήμος συνε­χί­ζει να τα κατέχει και να αμφι­σβη­τεί ευθέως την κυριό­τητά του, με την απειλή ότι θα επι­διώ­ξει να περιέλ­θουν στην ιδιο­κτη­σία του.

Η σύμβαση των 200.000 ευρώ που κατέ­θεσε ο Δήμος

Το στοι­χείο που προ­σθέ­τει νέα διά­σταση στην υπόθεση προ­έ­κυψε κατά την πορεία της δίκης. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», ο Δήμος Ρόδου προ­σκό­μισε στο δικα­στή­ριο σύμβαση μίσθω­σης με ιδιω­τική εται­ρεία, από την οποία προ­κύ­πτει ότι εκμι­σθώ­νει τον χώρο στάθ­μευ­σης έναντι 200.000 ευρώ ετησίως. Μεγάλο μέρος του χώρου αυτού, κατά τον ενά­γο­ντα, είναι ακριβώς τα 525 τετρα­γω­νικά της δικής του ιδιο­κτη­σίας.

Το έγγραφο αυτό έχει διπλή ανά­γνωση. Από τη μία πλευρά, επι­βε­βαιώ­νει ότι ο χώρος αξιο­ποιεί­ται εμπο­ρικά από τον Δήμο μέσω τρίτου και απο­φέ­ρει έσοδα. Από την άλλη, δεν απαντά από μόνο του στο ερώτημα της κυριό­τη­τας, που είναι και το κρίσιμο ζήτημα της δίκης. Ο ενάγων, άλλωστε, είχε υπο­στη­ρί­ξει εξαρχής ότι ο Δήμος καρ­πώ­νε­ται ωφέλεια από την εκμί­σθωση σε ιδιώτη, ωφέλεια που θα εισέ­πραττε ο ίδιος αν δεν είχε στε­ρη­θεί τη χρήση του ακι­νή­του του. Από τα δια­θέ­σιμα στοι­χεία δεν διευ­κρι­νί­ζε­ται αν η εται­ρεία της σύμ­βα­σης ταυ­τί­ζε­ται με την ανάδοχο της ΔΕΡΜΑΕ που εμπλέ­κε­ται στην άλλη δικα­στική διαμάχη για τη στάθ­μευση στη Λίνδο.

Ο ενάγων ζητά από το δικα­στή­ριο, πρώτον, να ανα­γνω­ρι­στεί απο­κλει­στι­κός κύριος, νομέας και κάτοχος των 2 επί­μα­χων τμη­μά­των. Δεύ­τε­ρον, ζητά απο­ζη­μί­ωση χρήσης για το διά­στημα από τον Μάρτιο του 2024 έως και τον Φεβρουά­ριο του 2026, δηλαδή για 24 μήνες. Επι­κα­λεί­ται τις δια­τά­ξεις του Αστικού Κώδικα για τα ωφε­λή­ματα του πράγ­μα­τος και τη νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία η ωφέλεια που απο­κο­μί­ζει όποιος χρη­σι­μο­ποιεί ξένο ακίνητο ισο­δυ­να­μεί με τη μισθω­τική αξία του, αφού εξοι­κο­νο­μεί τη δαπάνη που θα κατέ­βαλλε αν μίσθωνε άλλο όμοιο ακίνητο.

Επι­πλέον, ζητά να υπο­χρε­ω­θεί ο Δήμος να του κατα­βάλ­λει 1.470 ευρώ την πρώτη κάθε μήνα, από την 1η Μαρτίου 2026 και εφεξής, για όσο διά­στημα συνε­χί­ζε­ται η απο­κλει­στική χρήση των τμη­μά­των χωρίς τη συναί­νεσή του. Επι­κου­ρικά, για την περί­πτωση που δεν γίνει δεκτή η βάση της από­δο­σης ωφε­λείας, θεμε­λιώ­νει το ίδιο ποσό στις δια­τά­ξεις περί αδι­κο­πρα­ξίας, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο Δήμος κατέ­λαβε τα τμήματα γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν του ανήκουν και ότι ουδέ­ποτε είχαν κατα­στεί κοι­νό­χρη­στα. Ζητά, τέλος, να κηρυ­χθεί η απόφαση προ­σω­ρινά εκτε­λε­στή και να κατα­δι­κα­στεί ο Δήμος στη δικα­στική δαπάνη.

Το ευρύ­τερο πλαίσιο της στάθ­μευ­σης στη Λίνδο

Η αγωγή αυτή έρχεται να προ­στε­θεί σε ένα ήδη βεβα­ρη­μένο δικα­στικό τοπίο γύρω από τη στάθ­μευση στον δια­τη­ρη­τέο οικισμό. Η ιδιω­τική εται­ρεία που λει­τουρ­γεί αδειο­δο­τη­μένο χώρο 87 θέσεων μέσα στη Λίνδο έχει κατα­θέ­σει αγωγή αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού κατά της ανα­δό­χου και της ΔΕΡΜΑΕ, ενώ στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας εκκρε­μεί αίτηση ακύ­ρω­σης κατά της ανά­θε­σης του 2025. Στην αγωγή εκείνη είχε τεθεί και το ζήτημα ότι για τους περίπου 500 δημο­τι­κούς χώρους στάθ­μευ­σης στη Λίνδο δεν έχει εκδοθεί, κατά την ενά­γουσα, έγκριση της αρχαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας.

Η νέα υπόθεση ανοίγει ένα δια­φο­ρε­τικό κεφά­λαιο. Δεν αφορά στον τρόπο λει­τουρ­γίας του πάρ­κινγκ ή στον αντα­γω­νι­σμό μεταξύ επι­χει­ρή­σεων, αλλά το ίδιο το έδαφος στο οποίο λει­τουρ­γεί. Αν το δικα­στή­ριο δεχθεί ότι τα 525 τετρα­γω­νικά ανήκουν στον ενά­γο­ντα, ο Δήμος θα βρεθεί να έχει εκμι­σθώ­σει σε τρίτο, έναντι σημα­ντι­κού τιμή­μα­τος, χώρο που δεν του ανήκει. Προς το παρόν, ωστόσο, όλα τα παρα­πάνω παρα­μέ­νουν ισχυ­ρι­σμοί του ενά­γο­ντα, τους οποίους ο Δήμος Ρόδου θα έχει τη δυνα­τό­τητα να αντι­κρού­σει ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.