Νίκος Γερονικόλας: Δεν ήταν πρόθεση μου να θίξω τον Στράτο Καρίκη – Τα ερωτήματα όμως για τη συνταξη δύο παρατάξεων που μέχρι τώρα ήταν αντίπαλες παραμένουν χωρίς απάντηση

Σε προ­σω­πι­κή του δή­λω­ση ο επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξης Αρχή Ορ­γά­νω­σης για το νησί μας» κ. Νίκος Γε­ρο­νι­κό­λας ανα­φέ­ρει:

Η άσκη­ση υπεύ­θυ­νης και θε­σμι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης προ­ϋ­πο­θέ­τει δύο αδια­πραγ­μά­τευ­τες αρχές. Την προ­σή­λω­ση στην αλή­θεια και το θάρ­ρος της δη­μό­σιας ανά­λη­ψης ευ­θύ­νης, όταν δια­πι­στώ­νε­ται οποια­δή­πο­τε ανα­κρί­βεια.

Ύστε­ρα από πλήρη έλεγ­χο του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου που διέ­πει τον Ανα­πτυ­ξια­κό Ορ­γα­νι­σμό του Δήμου Ρόδου «Κο­λοσ­σός 2047 Α.Ε.», δια­πι­στώ­θη­κε ότι για τη θέση του Αντι­προ­έ­δρου δεν προ­βλέ­πε­ται εκ του νόμου αμοι­βή. Η συ­γκε­κρι­μέ­νη ανα­φο­ρά που πε­ρι­λή­φθη­κε σε ανα­κοί­νω­ση της πα­ρά­τα­ξής μας για τον κ. Ευ­στρά­τιο Κα­ρί­κη ήταν, συ­νε­πώς, ανα­κρι­βής και ανα­κα­λεί­ται. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι ότι ο κ. Κα­ρί­κης προ­τά­θη­κε από τον επι­κε­φα­λής της πα­ρά­τα­ξής του, εκλέ­χθη­κε και συμ­με­τέ­χει στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο, ως Αντι­πρό­ε­δρος, άνευ μι­σθού.

Η πο­λι­τι­κή ευ­θύ­νη ανή­κει απο­κλει­στι­κά σε εμένα. Δεν πρό­κει­ται να ανα­ζη­τή­σω δι­καιο­λο­γί­ες, ούτε να τη με­τα­θέ­σω σε οποιον­δή­πο­τε άλλο συ­νερ­γά­τη μου. Την ανα­λαμ­βά­νω πλή­ρως και δη­μό­σια, απο­κα­θι­στώ­ντας την ακρί­βεια των πραγ­μα­τι­κών γε­γο­νό­των, όπως επι­βάλ­λει ο σε­βα­σμός προς τους πο­λί­τες της Ρόδου.

Οφεί­λω, επί­σης, να διευ­κρι­νί­σω ότι ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε πρό­θε­σή μου να θίξω προ­σω­πι­κά τον κ. Ευ­στρά­τιο Κα­ρί­κη ή να αμ­φι­σβη­τή­σω την προ­σω­πι­κή του δια­δρο­μή και αξιο­πρέ­πεια. Εάν η συ­γκε­κρι­μέ­νη ανα­κρι­βής ανα­φο­ρά δη­μιούρ­γη­σε αυτή την εντύ­πω­ση, εκ­φρά­ζω ει­λι­κρι­νά τη λύπη μου. Η αντι­πα­ρά­θε­σή μας υπήρ­ξε και πα­ρα­μέ­νει απο­κλει­στι­κά πο­λι­τι­κή και θε­σμι­κή.

Η διόρ­θω­ση αυτή γί­νε­ται χωρίς αστε­ρί­σκους και χωρίς υπεκ­φυ­γές. Ακρι­βώς επει­δή πι­στεύω ότι ο δη­μό­σιος λόγος οφεί­λει να στη­ρί­ζε­ται σε απο­λύ­τως ακρι­βή στοι­χεία.

Η απο­κα­τά­στα­ση, όμως, αυτής της ανα­κρί­βειας δεν με­τα­βάλ­λει ούτε στο ελά­χι­στο τον πυ­ρή­να των πο­λι­τι­κών ερω­τη­μά­των που θέ­σα­με ως «Αρχή Ορ­γά­νω­σης» και τα οποία, μέχρι σή­με­ρα, πα­ρα­μέ­νουν ανα­πά­ντη­τα.

Δεν απα­ντή­θη­κε γιατί δύο πα­ρα­τά­ξεις, που επί δυό­μι­σι χρό­νια εμ­φα­νί­ζο­νταν ως αδιάλ­λα­κτοι πο­λι­τι­κοί αντί­πα­λοι, συ­ντά­χθη­καν απο­λύ­τως στη συ­γκρό­τη­ση των διοι­κή­σε­ων των δη­μο­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων.

Δεν απα­ντή­θη­κε γιατί επι­λέ­χθη­κε ο πλή­ρης απο­κλει­σμός της πα­ρά­τα­ξής μας από κάθε κρί­σι­μο συλ­λο­γι­κό όρ­γα­νο άσκη­σης θε­σμι­κού ελέγ­χου.

Δεν απα­ντή­θη­κε γιατί εγκα­τα­λεί­φθη­κε ακόμη και η αρχή της ανα­λο­γι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης που είχε εφαρ­μο­στεί κατά την έναρ­ξη της πα­ρού­σας δη­μο­τι­κής πε­ριό­δου.

Δεν απα­ντή­θη­κε γιατί όλες οι κρί­σι­μες θέ­σεις συ­γκε­ντρώ­θη­καν απο­κλει­στι­κά στους ίδιους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους, πε­ριο­ρί­ζο­ντας ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο τον θε­σμι­κό ρόλο της ελάσ­σο­νος μειο­ψη­φί­ας.

Αντί ου­σια­στι­κών απα­ντή­σε­ων στα πα­ρα­πά­νω, επι­λέ­χθη­κε να με­τα­το­πι­στεί η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση απο­κλει­στι­κά στη συ­γκε­κρι­μέ­νη ανα­κρί­βεια. Η ανα­κρί­βεια αυτή ανα­κα­λεί­ται σή­με­ρα δη­μό­σια και χωρίς πε­ρι­στρο­φές.

Η πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, όμως, πα­ρα­μέ­νει αμε­τά­βλη­τη.

Ο απο­κλει­σμός της πα­ρά­τα­ξής μας από τα κρί­σι­μα όρ­γα­να ελέγ­χου είναι πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός.

Η συ­γκέ­ντρω­ση της θε­σμι­κής εκ­προ­σώ­πη­σης στους ίδιους πο­λι­τι­κούς χώ­ρους είναι πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός.

Αυτά ήταν και πα­ρα­μέ­νουν τα πραγ­μα­τι­κά πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα.

Η δια­φω­νία μας ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε προ­σω­πι­κή με οποιον­δή­πο­τε δη­μο­τι­κό σύμ­βου­λο. Είναι βαθιά πο­λι­τι­κή και θε­σμι­κή. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τη λει­τουρ­γία της δη­μο­κρα­τί­ας, τον ρόλο της αντι­πο­λί­τευ­σης και την ανά­γκη ύπαρ­ξης πραγ­μα­τι­κών μη­χα­νι­σμών ελέγ­χου μέσα στον Δήμο Ρόδου.

Για εμάς, η αλή­θεια δεν είναι επι­λε­κτι­κή. Όταν δια­πι­στώ­νε­ται ένα λάθος, το διορ­θώ­νου­με οι ίδιοι, δη­μό­σια και χωρίς δεύ­τε­ρη σκέψη. Με την ίδια συ­νέ­πεια, όμως, θα συ­νε­χί­σου­με να ασκού­με αυ­στη­ρό, τεκ­μη­ριω­μέ­νο και θε­σμι­κό έλεγ­χο, χωρίς προ­σω­πι­κές εμπά­θειες, αλλά και χωρίς να επι­τρέ­ψου­με να με­τα­το­πί­ζε­ται η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση από την ουσία σε δευ­τε­ρεύ­ο­ντα ζη­τή­μα­τα.

Η Ρόδος έχει ανά­γκη από πε­ρισ­σό­τε­ρη δια­φά­νεια, πε­ρισ­σό­τε­ρη λο­γο­δο­σία και ισχυ­ρό­τε­ρους θε­σμούς. Αυτόν τον δρόμο θα συ­νε­χί­σου­με να υπη­ρε­τού­με.