Κατέρρευσε στο Διοικητικό Εφετείο καταλογισμός άνω των 2 εκατομμυρίων ευρώ για εικονικά τιμολόγια

• Με 4 απο­φά­σεις του το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς περιό­ρισε σε μόλις 7.500 ευρώ πρό­στιμα 740.167 ευρώ για 3 χρήσεις και ακύρωσε εξ ολο­κλή­ρου τον κατα­λο­γι­σμό ΦΠΑ του 2014 ως παρα­γε­γραμ­μένο. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, το συνο­λικό ποσό που δια­γρά­φε­ται, μαζί με τόκους και προ­σαυ­ξή­σεις, φθάνει τα 2.170.340 ευρώ

Μια φορο­λο­γική υπόθεση που ξεκί­νησε με πλη­ρο­φο­ριακό δελτίο το 2016, πέρασε από ελέγ­χους, κατα­σχέ­σεις λογι­στι­κών αρχείων και ενδι­κο­φα­νείς προ­σφυ­γές και έφθασε στο ακρο­α­τή­ριο το 2025, έκλεισε με τρόπο που ανα­τρέ­πει σχεδόν στο σύνολό της την εικόνα που είχε δια­μορ­φώ­σει η φορο­λο­γική διοί­κηση.

Το Τρι­με­λές Διοι­κη­τικό Εφετείο Πει­ραιώς, συνε­δριά­ζο­ντας στη μετα­βα­τική του έδρα, εξέδωσε απο­φά­σεις του, με τις οποίες έκρινε 4 προ­σφυ­γές μιας Ροδί­τι­κης ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας χον­δρι­κού εμπο­ρίου φαρ­μα­κευ­τι­κών αφε­ψη­μά­των, βοτάνων, αρω­μά­των και καλ­λυ­ντι­κών, καθώς και των 3 ομόρ­ρυθ­μων εταίρων της, κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δημο­σίων Εσόδων.

Τους προ­σφεύ­γο­ντες εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Κων­στα­ντί­νος Μιχαη­λί­δης.

Τι είχε κατα­λο­γί­σει η εφορία

Η υπόθεση προ­έ­κυψε από δια­σταυ­ρω­τικό έλεγχο της Υπη­ρε­σίας Ερευνών και Δια­σφά­λι­σης Δημο­σίων Εσόδων Αττικής. Στο επί­κε­ντρο βρέθηκε μια ανώνυμη εται­ρεία κατα­να­λω­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων οικια­κής χρήσης, την οποία η ελεγ­χό­μενη επι­χεί­ρηση είχε δηλώσει ως προ­μη­θεύ­τριά της για τις χρήσεις 2012, 2013 και 2014. Στις 29 Ιουνίου 2018 κλι­μά­κιο της ελεγ­κτι­κής αρχής μετέβη στη δηλω­θείσα έδρα της και δια­πί­στωσε ότι εκεί λει­τουρ­γούσε άλλη επι­χεί­ρηση, η οποία ουδέ­ποτε είχε συστε­γα­στεί με αυτήν. Ο νόμιμος εκπρό­σω­πός της ανα­ζη­τή­θηκε σε 5 δια­φο­ρε­τι­κές διευ­θύν­σεις, μέσω τηλε­φώ­νων, συστη­μέ­νων επι­στο­λών και δημο­τι­κού υπαλ­λή­λου, χωρίς απο­τέ­λε­σμα.

Ο έλεγχος κατέ­γραψε ότι η εν λόγω εται­ρεία δεν είχε προ­σω­πικό, δεν εμφά­νιζε εισα­γω­γές ή εξα­γω­γές, δεν είχε υπο­βά­λει δηλώ­σεις ΦΠΑ και φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος για τις επί­μα­χες χρήσεις και δεν είχε δηλώσει τα τιμο­λό­για στις συγκε­ντρω­τι­κές κατα­στά­σεις πελατών. Από την άρση του τρα­πε­ζι­κού απορ­ρή­του δεν προ­έ­κυψε καμία χρη­μα­τική ροή μεταξύ των 2 επι­χει­ρή­σεων. Στα τιμο­λό­για ανα­γρα­φό­ταν πληρωμή «τοις μετρη­τοίς» για ποσά που στη συντρι­πτική τους πλειο­νό­τητα υπε­ρέ­βαι­ναν τα 2.500 ευρώ, χωρίς καμία αναφορά σε μετα­φο­ρικό μέσο για τις μεγάλες ποσό­τη­τες εμπο­ρευ­μά­των. Με βάση αυτά, η εκδό­τρια χαρα­κτη­ρί­στηκε «συναλ­λα­κτικά ανύ­παρ­κτη επι­χεί­ρηση» και τα τιμο­λό­γιά της εικο­νικά στο σύνολό τους.

Στις 3 Αυγού­στου 2018 διε­νερ­γή­θηκε επι­τό­πιος έλεγχος στην έδρα της ελεγ­χό­με­νης, όπου κατα­σχέ­θη­καν 158 φορο­λο­γικά στοι­χεία της χρήσης 2013, οι καρ­τέ­λες εγγρα­φών της τριε­τίας και τα λογι­στικά αρχεία σε οπτικό δίσκο. Η πορι­σμα­τική έκθεση ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 10 Νοεμ­βρίου 2020 και στις 3 Δεκεμ­βρίου 2020 η αρμόδια ΔΟΥ εξέδωσε 3 πράξεις επι­βο­λής προ­στί­μου, μία ανά χρήση, υπο­λο­γί­ζο­ντας το 40% της καθαρής αξίας των στοι­χείων. Για το 2012 κατα­λο­γί­στη­καν 138 τιμο­λό­για αξίας 400.377,85 ευρώ και πρό­στιμο 160.151,14 ευρώ. Για το 2013, 180 τιμο­λό­για αξίας 719.828,81 ευρώ και πρό­στιμο 287.931,52 ευρώ. Για το 2014, 86 τιμο­λό­για αξίας 730.211,70 ευρώ και πρό­στιμο 292.084,68 ευρώ. Συνο­λικά 740.167,34 ευρώ, με τους 3 εταί­ρους να κατο­νο­μά­ζο­νται ως αλλη­λεγ­γύως συνευ­θυ­νό­με­νοι.

Ένα χρόνο αργό­τερα, στις 28 Δεκεμ­βρίου 2021, ακο­λού­θησε δεύτερο κύμα κατα­λο­γι­σμών για τον ΦΠΑ της χρήσης 2014. Ο έλεγχος δεν ανα­γνώ­ρισε προς έκπτωση δαπάνες 730.211,70 ευρώ, μετέ­τρεψε το δηλωθέν πιστω­τικό υπό­λοιπο 103.967,67 ευρώ σε χρε­ω­στικό 135.606,90 ευρώ και επέβαλε πρό­σθετο φόρο 67.803,45 ευρώ, πρό­στιμο ΦΠΑ 58.416,90 ευρώ και ειδική κύρωση 116.833,87 ευρώ.

Η κρίση για τα πρό­στιμα

Στις 3 απο­φά­σεις για τα πρό­στιμα, το δικα­στή­ριο δεν ακο­λού­θησε την επι­χεί­ρηση ως προς την ουσία των συναλ­λα­γών. Έκρινε ότι η φορο­λο­γική αρχή ορθά και νόμιμα κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα περί συναλ­λα­κτικά ανύ­παρ­κτης εκδό­τριας και απέρ­ριψε τον ισχυ­ρι­σμό περί καλής πίστης, καθώς ο εκπρό­σω­πος της τρίτης εται­ρείας που παρή­γαγε τα προ­ϊ­ό­ντα με το σύστημα «φασόν» είχε δηλώσει ενυ­πο­γρά­φως ότι ουδέ­ποτε παρέ­λαβε υλικά από τη φερό­μενη προ­μη­θεύ­τρια, χωρίς οι προ­σφεύ­γο­ντες να αντι­κρού­σουν τη δήλωση αυτή. Απέρ­ριψε επίσης τον ισχυ­ρι­σμό περί πεντα­ε­τούς παρα­γρα­φής, δεχό­μενο ότι η έκθεση ελέγχου που περι­ήλθε στη ΔΟΥ τον Νοέμ­βριο του 2020 απο­τε­λούσε συμπλη­ρω­μα­τικό στοι­χείο που παρέ­τεινε νόμιμα την προ­θε­σμία σε δεκαετή.

Καθο­ρι­στι­κός όμως απο­δεί­χθηκε ο τέταρ­τος λόγος της προ­σφυ­γής. Με αναφορά σε πρό­σφατη νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το πρό­στιμο 40% επί της αξίας των εικο­νι­κών στοι­χείων, που προ­έ­βλεπε η μετα­βα­τική διάταξη του ν. 4337/2015, δεν συνάδει με την ενω­σιακή αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και με την αντί­στοιχη αρχή της Ευρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που. Εφαρ­μο­στέα είναι η νεότερη και επιει­κέ­στερη ρύθμιση του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας, που προ­βλέ­πει πρό­στιμο 2.500 ευρώ ανά δια­χει­ρι­στική περίοδο, ανε­ξαρ­τή­τως αριθμού ή αξίας στοι­χείων.

Έτσι, τα 3 πρό­στιμα των 160.151,14, 287.931,52 και 292.084,68 ευρώ περιο­ρί­στη­καν σε 2.500 ευρώ το καθένα. Από τα 740.167,34 ευρώ απέ­μει­ναν 7.500 ευρώ, περίπου 1% του αρχικού κατα­λο­γι­σμού. Το δικα­στή­ριο διέταξε παράλ­ληλα την επι­στροφή 2.600, 1.400 και 2.700 ευρώ αντι­στοί­χως από τα παρά­βολα και συμ­ψή­φισε τα δικα­στικά έξοδα λόγω της μερικής νίκης και ήττας των δια­δί­κων.

Παρα­γε­γραμ­μέ­νος ο ΦΠΑ

Δια­φο­ρε­τική ήταν η έκβαση για τον ΦΠΑ του 2014, όπου η προ­σφυγή έγινε πλήρως δεκτή. Το δικα­στή­ριο υπεν­θύ­μισε ότι, κατά πάγια νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, η διάρ­κεια της παρα­γρα­φής απο­τε­λεί ουσια­στικό στοι­χείο της φορο­λο­γι­κής ενοχής και πρέπει να καθο­ρί­ζε­ται εκ των προ­τέ­ρων. Νόμος που την παρα­τεί­νει ανα­δρο­μικά για χρήσεις προ­γε­νέ­στε­ρες του προη­γού­με­νου έτους από τη δημο­σί­ευσή του αντί­κει­ται στο άρθρο 78 του Συντάγ­μα­τος.

Με βάση την ερμη­νεία αυτή, η μετα­βα­τική διάταξη του ν. 4646/2019 περί δεκα­ε­τούς παρα­γρα­φής για φορο­δια­φυγή των χρήσεων 2012 έως 2017 κρίθηκε ανί­σχυρη για το ένδικο έτος. Εφαρ­μο­στέα ήταν η πεντα­ε­τής παρα­γραφή του άρθρου 36 του Κώδικα Φορο­λο­γι­κής Δια­δι­κα­σίας, όπως ίσχυε το 2014, η οποία ξεκί­νησε στις 31 Δεκεμ­βρίου 2015 και συμπλη­ρώ­θηκε στις 31 Δεκεμ­βρίου 2020. Οι κατα­λο­γι­στι­κές πράξεις κοι­νο­ποι­ή­θη­καν στις 28 Δεκεμ­βρίου 2021, σχεδόν ένα χρόνο μετά τη λήξη της προ­θε­σμίας, ενώ καμία από τις περιο­ρι­στικά απα­ριθ­μού­με­νες περι­πτώ­σεις μονο­ε­τούς παρά­τα­σης δεν συνέ­τρεχε.

Ακυ­ρώ­θη­καν συνεπώς στο σύνολό τους ο κύριος φόρος των 135.606,90 ευρώ, ο πρό­σθε­τος φόρος των 67.803,45 ευρώ και το πρό­στιμο ΦΠΑ των 58.416,90 ευρώ. Το Δημόσιο κατα­δι­κά­στηκε σε δικα­στικά έξοδα 341 ευρώ και δια­τά­χθηκε η επι­στροφή του παρα­βό­λου των 3.000 ευρώ στους προ­σφεύ­γο­ντες.

Ο συνο­λι­κός λογα­ρια­σμός

Αθροί­ζο­ντας το κεφά­λαιο των δια­φο­ρών, οι 4 απο­φά­σεις διέ­γρα­ψαν 732.667,34 ευρώ από πρό­στιμα και 261.827,25 ευρώ από ΦΠΑ, δηλαδή 994.494,59 ευρώ σε κύρια ποσά, ενώ είχε προη­γη­θεί η δια­γραφή της ειδικής κύρωσης των 116.833,87 ευρώ από την ίδια τη ΔΕΔ το 2022. Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, υπο­λο­γι­ζο­μέ­νων των τόκων και των προ­σαυ­ξή­σεων εκπρό­θε­σμης κατα­βο­λής που είχαν συσ­σω­ρευ­θεί από το 2020 και το 2021 έως σήμερα, το συνο­λικό ποσό από το οποίο απαλ­λάσ­σο­νται η επι­χεί­ρηση και οι εταίροι της ανέρ­χε­ται σε 2.170.340 ευρώ. Έναντι αυτού, η οφειλή που απο­μέ­νει περιο­ρί­ζε­ται στα 7.500 ευρώ των 3 προ­στί­μων.

Η ελεγ­χό­μενη επι­χεί­ρηση, σύμφωνα με όσα κατέ­θεσε η δια­χει­ρί­στριά της στην ελεγ­κτική αρχή τον Αύγου­στο του 2018, δεν παρή­γαγε η ίδια τα προ­ϊ­ό­ντα ιδιω­τι­κής ετι­κέ­τας που εμπο­ρευό­ταν, αλλά ανέθετε την παρα­σκευή τους σε ετε­ρόρ­ρυθμη εται­ρεία παρα­γω­γής παρα­φαρ­μα­κευ­τι­κών καλ­λυ­ντι­κών. Η τελευ­ταία, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, αγόραζε τις πρώτες ύλες για λογα­ρια­σμό της από διά­φο­ρους προ­μη­θευ­τές, μεταξύ των οποίων και η φερό­μενη ως εικο­νική εται­ρεία. Πράγ­ματι, ο έλεγχος δια­πί­στωσε ότι το 2013 η επι­χεί­ρηση είχε κατα­βά­λει στην παρα­γωγό 87.118 ευρώ, ποσό που αντι­στοι­χούσε απο­λύ­τως στα δικά της τιμο­λό­για, αλλά σε καμία περί­πτωση δεν κάλυπτε τα 719.828,81 ευρώ των τιμο­λο­γίων της φερό­με­νης προ­μη­θεύ­τριας για την ίδια χρήση.

Το σημείο που βάρυνε απο­φα­σι­στικά ήταν η στάση της ίδιας της παρα­γω­γού εται­ρείας. Ο εκπρό­σω­πός της δήλωσε ενυ­πο­γρά­φως τον Οκτώ­βριο του 2019 ότι η επι­χεί­ρησή του ουδέ­ποτε προ­μη­θεύ­τηκε υλικά από την επίμαχη εται­ρεία και ότι τα είδη που περι­γρά­φο­νταν στα τιμο­λό­για, με τόπο προ­ο­ρι­σμού τις δικές του εγκα­τα­στά­σεις, δεν παρε­λή­φθη­σαν ποτέ. Ο πατέρας του, που κατά τον έλεγχο προ­έ­κυψε ότι είχε υπάρξει ιδρυ­τικό μέλος, μέτοχος και πρό­ε­δρος της φερό­με­νης προ­μη­θεύ­τριας, δήλωσε ότι δεν τη γνώριζε. Η ίδια ελεγ­κτική δια­δι­κα­σία διέ­κρινε πάντως ρητά τις συναλ­λα­γές της ελεγ­χό­με­νης με την παρα­γωγό, τις οποίες χαρα­κτή­ρισε πραγ­μα­τι­κές, από εκείνες με τη φερό­μενη προ­μη­θεύ­τρια.