Τα αιτήματα της ΠΟΞ στο υπουργείο Ναυτιλίας – Τι ζητεί για την απλή χρήση αιγιαλού στα όμορα ξενοδοχεία

Θέματα των ξενο­δο­χείων, που ανήκουν στην αρμο­διό­τητα του Υπουρ­γείου Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής συζή­τηση το προ­ε­δρείο της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ξενο­δό­χων (ΠΟΞ) με τον υφυ­πουργό Ιωάννη Παππά.

Σε συνέ­χεια αυτής της συνά­ντη­σης, η ΠΟΞ έστειλε στον κ.Παππά μια σύντομη κατα­γραφή των θεμάτων που τέθηκαν από την πλευρά της κατά τη συνά­ντηση’

Ειδι­κό­τερα στην επι­στολή της ΠΟΞ ανα­φέ­ρο­νται τα ακό­λουθα θέματα:

1. Πρό­βλεψη της δυνα­τό­τη­τας απευ­θείας παρα­χώ­ρη­σης του δικαιώ­μα­τος απλής χρήσης του αιγια­λού που βρί­σκε­ται εντός Χερ­σαίας Ζώνης Λιμένα σε όμορες ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις.

Σύμφωνα με το άρθρο 13 του ν.2971/2001 προ­βλέ­πε­ται η δυνα­τό­τητα απευ­θείας παρα­χώ­ρη­σης της απλής χρήσης του αιγια­λού σε όμορες ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, κατά προ­τε­ραιό­τητα έναντι οποιου­δή­ποτε άλλου. Από τη συγκε­κρι­μένη δυνα­τό­τητα εξαι­ρού­νται τα τμήματα εκείνα που η δια­χεί­ριση τους ανήκει στα Λιμε­νικά Ταμεία και σε Οργα­νι­σμούς Λιμένων, με απο­τέ­λε­σμα οι συγκε­κρι­μέ­νοι χώροι να μπορούν να παρα­χω­ρη­θούν βάσει δημο­πρα­σίας, χωρίς να ισχύει το προ­τι­μη­σιακό καθε­στώς των όμορων ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων. Η ρύθμιση αυτή απο­βαί­νει εις βάρος της ποιο­τι­κής του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης και στερεί από τις ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις τη δυνα­τό­τητα να προ­σφέ­ρουν ολο­κλη­ρω­μέ­νες υπη­ρε­σίες στους πελάτες τους.

2. Βελ­τί­ωση ακτο­πλοϊ­κών συν­δέ­σεων.

Ο σχε­δια­σμός ενός προ­γράμ­μα­τος επαρ­κούς και απο­τε­λε­σμα­τι­κής ακτο­πλοϊ­κής σύν­δε­σης των νησιών είναι ζήτημα πρώτης προ­τε­ραιό­τη­τας για τη λει­τουρ­γία των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων και την εξυ­πη­ρέ­τηση των πελατών τους, ενώ παράλ­ληλα θα συμ­βά­λει ουσια­στικά στην προ­σπά­θεια επέ­κτα­σης της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Θα σας κατα­θέ­σουμε ανα­λυ­τι­κές προ­τά­σεις με τις προ­τε­ραιό­τη­τες που πρέπει να δοθούν σχετικά.

3. Θαλάσ­σια Μέσα Ανα­ψυ­χής.

Βάσει του άρθρου 13 του νόμου 2971/2001 προ­βλέ­πε­ται το δικαί­ωμα των ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων να δια­θέ­τουν θαλάσ­σια μέσα ανα­ψυ­χής για τους πελάτες τους, ανα­πτύσ­σο­ντας τη συγκε­κρι­μένη δρα­στη­ριό­τητα στον έμπρο­σθεν αυτών χώρο του αιγια­λού.

Ωστόσο από τις δια­τά­ξεις του υπ΄α­ριθμ.20 ΓΚΛ τίθε­νται τέτοιοι περιο­ρι­σμοί που δυσχε­ραί­νουν υπέρ­με­τρα την άσκηση του δικαιώ­μα­τος αυτού.

Ειδι­κό­τερα, σύμφωνα με τις παρ.4 – 6 του άρθρου 22 του ΓΚΛ 20, όπως αυτός ισχύει μετά την τρο­πο­ποί­ηση του δυνάμει της με αριθμό 2131.4/90224/2022 ΥΑ (ΦΕΚ Β` 6543/21.12.2022), προ­βλέ­πε­ται πως «4. Κύρια ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα των υποπερ. αα) και ββ) της περ. α) της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν. 4276/2014 (Α’ 155), τα οποία έχουν δυνα­μι­κό­τητα εξήντα κλινών και άνω ή εξήντα ατόμων και άνω, αντί­στοιχα, δύνα­νται, κατόπιν θετικής κρίσης της επι­τρο­πής του άρθρου 35, να δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε πόστο επί του αιγιαλού-παραλίας, εκμι­σθώ­νο­ντας μη μηχα­νο­κί­νητα θαλάσ­σια μέσα ανα­ψυ­χής, το οποίο απέχει από­σταση μικρό­τερη των τρια­κο­σίων μέτρων από θέση δρα­στη­ριο­ποί­η­σης άλλου εκμι­σθωτή, εφόσον οι εγκα­τα­στά­σεις τους είναι συνέ­χεια του αιγια­λού ή της παρα­λίας και η χορη­γού­μενη έγκριση αφορά στην εκμί­σθωση απο­κλει­στικά και μόνο στους δια­μέ­νο­ντες σε αυτά. Ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα του προη­γού­με­νου εδαφίου, τα οποία έχουν δυνα­μι­κό­τητα εκατό κλινών και άνω ή εκατό ατόμων και άνω, αντί­στοιχα, δύνα­νται, κατόπιν θετικής κρίσης της επι­τρο­πής του άρθρου 35, να δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε πόστο επί του αιγιαλού-παραλίας, εκμι­σθώ­νο­ντας τα θαλάσ­σια μέσα ανα­ψυ­χής του παρό­ντος, το οποίο απέχει από­σταση μικρό­τερη των τρια­κο­σίων μέτρων από θέση δρα­στη­ριο­ποί­η­σης άλλου εκμι­σθωτή, εφόσον οι εγκα­τα­στά­σεις τους είναι συνέ­χεια του αιγια­λού ή της παρα­λίας και η χορη­γού­μενη έγκριση αφορά απο­κλει­στικά και μόνο στους δια­μέ­νο­ντες σε αυτά.

5. Απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την εφαρ­μογή της παρ. 4 είναι να έχει παρα­χω­ρη­θεί αρμο­δίως στον ιδιο­κτήτη του ξενο­δο­χεια­κού κατα­λύ­μα­τος το δικαί­ωμα απλής χρήσης του αιγιαλού-παραλίας. Επί του σώματος της έγκρι­σης εκμί­σθω­σης ανα­γρά­φε­ται ρητά ότι η χορη­γού­μενη έγκριση αφορά σε εκμί­σθωση των εγκε­κρι­μέ­νων θαλάσ­σιων μέσων ανα­ψυ­χής απο­κλει­στικά και μόνο στους δια­μέ­νο­ντες του ξενο­δο­χεια­κού κατα­λύ­μα­τος.

6. Έμπρο­σθεν της έκτασης του χώρου που έχει παρα­χω­ρη­θεί αρμο­δίως στον ιδιο­κτήτη του ξενο­δο­χεια­κού κατα­λύ­μα­τος της παρ. 4 το δικαί­ωμα απλής χρήσης αιγιαλού-παραλίας, δεν χορη­γεί­ται έγκριση θαλασ­σίων μέσων ανα­ψυ­χής με θέση δρα­στη­ριο­ποί­η­σης σημείο θαλάσ­σιου χώρου.»

Με τις ανωτέρω δια­τά­ξεις επι­χει­ρεί­ται να περιο­ρι­στούν οι συνέ­πειες του προ­βλή­μα­τος που δημιουρ­γή­θηκε όταν δόθηκε η δυνα­τό­τητα στις επι­χει­ρή­σεις εκμί­σθω­σης θαλασ­σίων μέσων ανα­ψυ­χής να δηλώ­νουν ως «πόστο» θέση μέσα στη θάλασσα, με απο­τέ­λε­σμα να μπορούν, χωρίς να κατα­βά­λουν στο Δημόσιο το οιο­δή­ποτε ποσό ως μίσθωμα για τη χρήση του αιγια­λού, να δεσμεύ­σουν ολό­κληρο τον έμπρο­σθεν του ξενο­δο­χείου θαλάσ­σιο χώρο.

Πλην όμως, με τις ανωτέρω δια­τά­ξεις εν μέρει μόνο επι­λύ­ε­ται το πρό­βλημα που έχει προ­κύ­ψει. Τούτο δε διότι η εξαί­ρεση που προ­βλέ­πε­ται στη ρύθμιση της παρα­γρά­φου 4 του άρθρου 22 («Ξενο­δο­χειακά κατα­λύ­ματα … δύνα­νται, κατόπιν θετικής κρίσης της επι­τρο­πής του άρθρου 35, να δρα­στη­ριο­ποιού­νται σε πόστο επί του αιγιαλού-παραλίας, …, το οποίο απέχει από­σταση μικρό­τερη των τρια­κο­σίων μέτρων από θέση δρα­στη­ριο­ποί­η­σης άλλου εκμι­σθωτή, εφόσον οι εγκα­τα­στά­σεις τους είναι συνέ­χεια του αιγια­λού ή της παρα­λίας…») ανα­φέ­ρε­ται όχι σε όλους τους πελάτες του ξενο­δο­χείου (όπως προ­βλε­πό­ταν στην προι­σχύ­ουσα ρύθμιση), αλλά μόνο

στους δια­μέ­νο­ντες σε αυτό, ευρι­σκό­μενη σε αντί­θεση και με την παρ.2 του άρθρου 1 του ν.4276/2014.

Ειδι­κό­τερα, σύμφωνα με την παρ.2 του άρθρου 1 του ν.4276/2014 του­ρι­στικά κατα­λύ­ματα είναι οι «του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις που υπο­δέ­χο­νται του­ρί­στες και παρέ­χουν σε αυτούς διαμονή και άλλες συνα­φείς προς τη διαμονή υπη­ρε­σίες, όπως εστίαση, ψυχα­γω­γία, αναψυχή, άθληση…». Πελάτες, λοιπόν, ενός ξενο­δο­χείου είναι όλοι όσοι κάνουν χρήση των εγκαταστάσεών-υπηρεσιών του και όχι μόνο όσοι δια­μέ­νουν σε αυτό. Με τη ρύθμιση του άρθρου 22 του ΓΚΛ 20 οι μη δια­μέ­νο­ντες στο ξενο­δο­χείο πελάτες στε­ρού­νται της δυνα­τό­τη­τας να κάνουν χρήση της υπη­ρε­σίας των ΘΜΑ του ξενο­δο­χείου.

Οι ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις που απο­φα­σί­ζουν να παρέ­χουν την υπη­ρε­σία των ΘΜΑ δεν το πράτ­τουν για τα έσοδα που θα έχουν από αυτή, αλλά προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουν πως αυτή θα παρέ­χε­ται στους πελάτες τους που επι­θυ­μούν να κάνουν χρήση της βάσει συγκε­κρι­μέ­νων­στά­νταρ ποιό­τη­τας και ασφά­λειας. Και όπως σημειώ­σαμε παρα­πάνω, πελάτες του κάθε ξενο­δο­χείου είναι όλοι όσοι κάνουν χρήση των εγκα­τα­στά­σεών του και όχι μόνο όσοι δια­μέ­νουν σε αυτό.

Θα πρέπει, λοιπόν, να προ­βλε­φθεί ρητά πως η στο άρθρο 22 του υπ΄α­ριθμ.20 ΓΚΛ εξαί­ρεση αφορά όλους τους πελάτες του ξενο­δο­χείου και όχι μόνο τους δια­μέ­νο­ντες σε αυτό.

4. Αλιευ­τι­κός Του­ρι­σμός.

H ΠΟΞ κατέ­θεσε σχετικό παράρ­τημα με θέματα που αφορούν τον αλιευ­τικό του­ρι­σμό.

Πηγή tornosnews.gr