Να τελειώνουμε

Να τελειώ­νουμε με τις εκλογές την Κυριακή, γιατί όσο περνούν οι μέρες έχω την αίσθηση – και μάλλον δεν είμαι η μόνη- ότι το ενδια­φέ­ρον έχει πέσει κατα­κό­ρυφα. Ακούω από πολλούς φίλους, το ίδιο πράγμα. «Να τελειώ­νουμε». Από τα μέσα Ιανουα­ρίου είμαστε σε προ­ε­κλο­γική περίοδο. Από τα Μέσα Ιανουα­ρίου γίνο­νται πολι­τι­κές κόντρες, αντι­πα­ρα­θέ­σεις, δια­ξι­φι­σμοί, σε υψηλούς τόνους και με μεγάλη ένταση, Εχει αρχίσει και κου­ρά­ζει αφά­ντα­στα όλο αυτό. Και βέβαια κου­ρά­ζει πολύ περισ­σό­τερο, γιατί τα θέματα με τα οποία κατα­πιά­νο­νται οι πολι­τι­κοί μας στα πολι­τικά παρά­θυρα, είναι θέματα που δεν ενδια­φέ­ρουν ιδιαι­τέ­ρως τους πολίτες, Δεν συν­δέ­ο­νται με την καθη­με­ρι­νό­τητά τους. Ούτε αυτή το φορά συζη­τάμε για τη ζωή μας. Για την ακρί­βεια στο σούπερ μάρκετ, για την υγεία, για την παιδεία, για το δημο­γρα­φικό. Αφού κάτι μήνες είχαμε κεντρικό θέμα τις υπο­κλο­πές, εδώ και μέρες συζη­τάμε για την Ροδόπη και την μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα – έχει γίνει κεντρικό θέμα- συζη­τάμε για την τρα­γω­δία της Πύλου, όμως πολύ μακριά από την ουσία του μεταναστευτικού-προσφυγικού, έχοντας μετα­τρέ­ψει τις τηλε­ο­πτι­κές εκπο­μπές σε δικα­στή­ρια και ενώ έχει ξεκι­νή­σει δικα­στική έρευνα και την τελευ­ταία εβδο­μάδα, συζη­τάμε ποιοι θα είναι υπουρ­γοί και ποιοι όχι.  Αντε να τελειώ­νουμε μ’ αυτόν τον προ­ε­κλο­γικό «μαρα­θώ­νιο» που δεν έχει κου­ρά­σει μόνον αυτούς που συμ­με­τέ­χουν, αλλά και τους θεατές, Ολους εμάς.